Orishas

Από το 1999 που ξεκίνησε η καριέρα τους έχουν περάσει 8 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων οι Orishas έγιναν σταρ και πούλησαν εκατομμύρια δίσκους, γράφοντας τραγούδια που συνδύασαν επιτυχημένα το hip hop με ρυθμούς και μελωδίες της πατρίδας τους.

Η επιτυχία, όπως ήταν αναμενόμενο, έκανε πολλούς να τους κατηγορήσουν. Είναι τώρα πλούσιοι και διάσημοι και τι έχουν να μας πουν για τις φτωχογειτονιές της Κούβας και τα προβλήματα των κατοίκων τους.

Ως κάτοικοι Παρισίων πλέον έχουν να διαχειριστούν μουσικά και μια άλλη ιδιότητά τους, αυτοί των μεταναστών.

Στο δίσκο τους A lo Cubano, συμπεριλαμβάνεται η ομώνυμη και πιο ξεσηκωτική τους σύνθεση, αλλά το καλύτερό τους άλμπουμ είναι το Emigrante του 2002. Ακολούθησε το El Kilo του 2005. Τώρα, ως best of κυκλοφορεί το Antidiotico, με 2-3 καινούρια κομμάτια, συν dvd, όπως συνηθίζεται.

Η επόμενη κυκλοφορία τους θα δείξει αν «ξεπουλήθηκαν» ή αν δεν ξεχνούν από που ξεκίνησαν κι όλα τα σχετικά. Μέχρι τότε ας ρίξουμε κανένα χορό να φύγει η μουντρουχογκρίνια!

Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε το A lo Cubano

Lifo Lover

Πάντα μου άρεσαν τα περιοδικά.

Μέχρι να μετακομίσουμε στο τελευταίο ιδιόκτητο οικογενειακό σπίτι, είχα όλα τα τεύχη όλων των περιοδικών που διάβαζα, πολλά εκ των οποίων του αδελφού μου και φίλων. Αστερίξ, Μίκυ Μάους, 4Τροχούς, Πρόσωπα, ΚΛΙΚ, οδός Πανός και πολλά ξένα, όπως το Rolling Stone ή το Interview. Φευ! Τα περισσότερα από αυτά δεν γλίτωσαν από τις καθαρίστριες που έφερε στη μετακόμιση η μαμά.

Στην ταινία The Big Chill του 1983, ο Jeff Goldblum, έπαιζε το ρόλο ενός δημοσιογράφου του περιοδικού People. Όταν τον ρώτησαν τι γράφει, εκείνος απάντησε ότι η σημαντικότερη οδηγία που του είχαν δώσει, ήταν τα κείμενά του να είναι έτσι γραμμένα ώστε το διάβασμά τους να διαρκεί όσο ένα χέσιμο. Πάντα μπροστά αυτοί οι αμερικανοί.

Το αγαπημένο μου έντυπο είναι η Lifo. Ή μάλλον είναι το μόνο που αντέχω να διαβάσω. Για την κατάσταση του τύπου στην Ελλάδα, την βρίσκω σχεδόν εξωτική.

Οι εφημερίδες δεν διαβάζονται εδώ και χρόνια, όπου να ‘ναι θα καταφέρω να τις κόψω και ως μια απλώς ευρωβόρα αλλά και χρονοβόρα (μαζοχιστική) συνήθεια.

Το άλλο φρη πέιπερ, ονόματι Pasok Voice, είναι χαμένο στο βολεμένο κόσμο του και βρίθει από πρώην συμπαθητικούς πολλά υποσχόμενους συντάκτες. Βλέπε Μ. Ζουμπουλάκη, η οποία αφού προσπάθησε να γίνει συγγραφέας, εμφανίζεται στις πρώτες σελίδες του εντύπου, να γράφει κείμενα που είναι τόσο βαρετά ώστε καταλαβαίνεις πως είναι πληρωμένα, που σημαίνει ότι αν δεν είναι (πληρωμένα) είναι απλώς κακογραμμένα.

Στα περιοδικά τα πράγματα είναι πολύ απλά. Οι περισσότεροι από αυτούς που γράφουν, δεν μπορούν να ζήσουν μόνον από αυτό, οπότε, όντας αναγκασμένοι να κάνουν δυο και τρεις δουλειές, γράφουν περίπου όπως κάνει σεξ μια εργαζόμενη μητέρα με παιδιά και ανατολίτη σύζυγο. Ή, απασχολούνται σε περισσότερα του ενός περιοδικά του ιδίου ομίλου, παράγοντας κείμενα περίπου όπως οι κοπτοραπτούδες κόβουν υφάσματα σε κάτι οίκους μόδας τρίτης διαλογής που πωλούν ρούχα αντίστοιχης ποιότητας.

Είδα και το νέο site της Lifo, γαμάτο, μπράβο.

Μια και αύριο περιμένουμε το νέο τεύχος, είπα να καταπιαστώ με το προηγούμενο. Στη σελίδα 10, διαβάσαμε μια συνέντευξη της κας Κάτιας Δημοπούλου.

Δεν έχει σημασία το ότι δεν την ξέρουμε. Γι’ αυτό είναι η Lifo εδώ, για να μαθαίνουμε για σημαντικούς ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Γι’ αυτό άλλωστε τη θεωρούμε και εναλλακτικό έντυπο. Τη Lifo όχι την κα Δημοπούλου.

Μάθαμε λοιπόν ότι η κα. Δημοπούλου έχει αυτές τις μέρες ένα γραφείο στην οδό Πατριάρχου Ιωακείμ, μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά απ’ το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός είναι αυτό και στην περιοχή που θα χαρακτηρίζαμε σκληρό πυρήνα του Κολωνακίου.

Μάθαμε επίσης ότι το χαμόγελό της αστράφτει και ότι δεν ένοιωθε ποτέ ωραία. Το πιθανότερο είναι ότι μόνον η κα Δημοπούλου δεν γνωρίζει αυτό που ξέρουμε καλά όλοι. Ότι μια γυναίκα που δεν νοιώθει ωραία δεν το λέει ποτέ. Αντιθέτως, όλες όσες νοιώθουν ωραίες θα δηλώσουν με σθένος ότι όχι, δεν ένιωσαν ποτέ πως είναι ωραίες. Οι έξυπνες εξαιρούνται.

Άλλη πολύτιμη πληροφορία που πλούτισε τις γνώσεις μας είναι ότι στο γραφείο της δεν υπάρχουν απλά γυάλινα ή κεραμικά τασάκια όπως σε κάθε απλό ελληνικό γραφείο, αλλά μόνον ασημένια, τα οποία οοοοοχι δεν είναι διακοσμητικά, αφού η ίδια η κα. Δημοπούλου σβήνει ένα τσιγάρο σε ένα από αυτά κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. (Με θεατρικότητα υποθέτω, όπως όταν βγάζει το παλτό της σαν ταυρομάχος, όταν διατάζει την υπηρέτρια να πάρει τη σκόνη κι απ’ τη γωνία στην τραπεζαρία ή όταν πιάνεται το τακούνι των Manolo Blanhik της στο πεζοδρόμιο της Πατριάρχου Ιωακείμ).

Στη συνέχεια της συνέντευξης έρχεται η μεγάλη ανατροπή, καθώς αποκαλύπτεται ότι η κα. Δημοπούλου πήγε στην Πάντειο, μάλλον για καφέ, γιατί είχε τότε κι ωραία τεκνά. Αντί όμως να πάρει ήσυχα-ήσυχα το πτυχίο της ή τέλος πάντων να πάρει τον Σταμάτη Κραουνάκη και να βγάλουν μαζί δίσκο, εκείνη παντρεύτηκε και πήγε κι εξορίστηκε στην Γενεύη. Τέτοια ζόρια δεν τ’ αντέχει ούτε Θεός ούτε Διάβολος.

Επειδή όμως εκεί βαριόταν πολύ, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, άσε που στα ελβετικά περιοδικά δεν σε κάνουν διευθύντρια άμα δεν έχεις κάτσει ήσυχα να πάρεις το πτυχίο σου στην Πάντειο, είδε κι απόειδε και γύρισε στο χωριό της.

Εννοεί την Αθήνα, καθώς όπως μας λέει είναι μια μικρή επαρχιώτισσα. Βέβαια, για να μην γίνουν παρεξηγήσεις κι αρχίσουν οι φιλικές χαιρετούρες με τους λαϊκούς κολωνακιώτες, φωτογραφήθηκε για τη συνέντευξη με ένα σάκο Burberry’s, σχεδιασμένο μάλλον από τον Christopher Bailey.

Να μη σας τα πολυλογώ, η συνέντευξη κυλά σε τέτοιους συναρπαστικούς ρυθμούς, ενώ η κα. Δέσποινα Τριβόλη που (μάλλον) πήρε τη συνέντευξη φαίνεται να επηρεάστηκε βαθιά από την πένα της κας. Δημοπούλου.

Φήμες λένε ότι τα κείμενα της κας Δημοπούλου «για γυναίκες που κολυμπούσαν και το σώμα τους έσκιζε τη θάλασσα, για μια ολόγυμνη γυναίκα που περπατούσε απελπισμένη στη μέση της Κηφησίας» εκτός του ότι ξεχώριζαν αμέσως, (είναι ν' απορείς;) την έφεραν πολύ κοντά στο βραβείο Πούλιτζερ, αλλά όπως γίνεται συνήθως, σκοτεινά συμφέροντα έσκαψαν το λάκκο της επικείμενης υποψηφιότητας κι έτσι δεν πήρε το έθνος μας τέτοια χαρά και χρειάστηκε να περιμένουμε μέχρι το Euro.

Μετά και από αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να προτείνω στον κ. Τσαγκαρουσιάνο, να εγκαινιάσει μια νέα στήλη στη Lifo, με τίτλο «Γνωστοί & Φίλοι με Εξαψήφιο Εισόδημα», καθότι εναλλακτικό σημαίνει και τολμηρό και όσο να πεις πιο ειλικρινές.

Επίσης να δηλώσω τη βαθιά μου ικανοποίηση διότι η Lifo είναι το μόνο έντυπο που φιλοξενεί bloggers. Τέλος θέλω να ευχαριστήσω τους : Δέσποινα Τριβόλη (δεν πειράζει-μια συνέντευξη ήταν, θα την ξεχάσουμε), M. Hulot (είσαι ο μουσικός μου αφέντης), Τίνα Δασκαλαντωνάκη (don’t ever change the way you write), Ειρήνη Χειρδάρη (Nem Vem Que Nao Tem), άντε και το Νίκο Τσεπέτη.

Φιλιά!!

Μια νύχτα χωρίς ενημέρωση

Μια μέρα χωρίς ενημέρωση

Σε αναζήτηση της τέλειας γυναίκας

Σύμφωνα με προχθεσινό δημοσίευμα στο in.gr μια νέα ορμονική θεραπεία μπορεί να χρησιμοποιείται σε λίγα χρόνια, στις γυναίκες, για την ενίσχυση της σεξουαλικής επιθυμίας και την παράλληλη μείωση του σωματικού βάρους.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μέχρι στιγμής το χάπι έχει δοκιμαστεί μόνο σε πειραματόζωα (μακάκους και μυγαλές), τα οποία έδειξαν αυξημένη τάση για ζευγάρωμα και μείωσαν την κατανάλωση τροφής έως και κατά το ένα τρίτο.

Όπως αναφέρει το BBC, η θεραπεία βασίζεται στην γοναδοτροπίνη τύπου ΙΙ, μια ορμόνη της υπόφυσης.


Αυτά επισήμως. Η αλήθεια είναι ότι πειράματα έχουν γίνει και σε άλλα ζώα με εξαιρετικά αποτελέσματα.


Το χάπι είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει, αλλά καθυστερεί διότι οι ερευνητές προσπαθούν να εντοπίσουν επίσης την ορμόνη που θα κάνει τις γυναίκες μουγκές και θα αυξάνει την επιθυμία για ξεσκόνισμα και σφουγγάρισμα. Στόχος των ερευνητών να παρουσιάσουν σε λίγα χρόνια το χάπι που θα διαμορφώνει την τέλεια γυναίκα.

Η αλήθεια για τον Σάββα Τσιτουρίδη

Για την κακοδαιμονία του κ. Σάββα Τσιτουρίδη, που για άλλη μια φορά αποπέμπεται από την κυβέρνηση και δεν θα μπορέσει να ολοκληρώσει το μέγα έργο του, δε φταίει ούτε η υπόθεση με τα τιμημένα δομημένα, ούτε ο Ευγένιος Παπαδόπουλος, ούτε κανένας άλλος.
Σαν το Μπόκολη κι αυτός... θύμα του φθόνου

Radio days - Athens Music Forum

Επισκέφθηκα χτες το Athens Music Forum, που διοργανώθηκε για 3^η χρονιά, από την Archangel Music και το Mad, με χορηγό την Αγροτική Τράπεζα, την Pizza Diva που 20 χρόνια τώρα φροντίζει για τη γεύση στο Κουκάκι και την αλυσίδα κομμωτηρίων «Μιζανπλί και Ντεκαπάζ για να πάμε Αλκατράζ»

Υποστηρικτές της διοργάνωσης ήταν ο συνεδριακός χώρος «Δαΐς»*, τα Flocafe, (που μάλλον δεν πάνε καλά διότι προσέφεραν κάτι παλιοκαφέδες, μπισκότα και φτηνοσάντουιτς, με αποτέλεσμα οι καλεσμένοι να φύγουν νηστικοί) και η ένωση Δισκογραφικών Εταιριών Ελλάδας, Ζιμπάμπουε και Πακιστάν.

Επίσης η Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας, αλλά αυτό δε μετράει, διότι όπως μας είπε ο φίλος μας ο Μοσέ, που είναι κατάσκοπος των αμερικάνων και ξέρει πολλά, θα μετονομαστεί σε Εταιρία Προστασίας Οινοπνευματικής Ιδιοκτησίας. Αυτό θα γίνει διότι οι έρευνες που διεξήχθησαν στην Ελλάδα, έδειξαν ότι θα βγει περισσότερο χρήμα από τα δικαιώματα στα μπουκάλια ουίσκι, βότκας και τεκίλας απ’ ότι από τα πνευματικά δικαιώματα, καθότι το πνεύμα το έχουμε χεσμένο, σε αντίθεση με το οινόπνευμα.

Λοιπόν, χτες ήταν η δεύτερη ημέρα του forum. Την προηγουμένη, είχαν συζητήσει περί δισκογραφίας, πειρατείας και άλλα καυτά θέματα, αλλά εμείς είμαστε εκεί για να παρακολουθήσουμε την ενότητα «Ραδιόφωνο 2007: Μια αμφισβητούμενη εξουσία».

Εγώ βαριόμουν και δεν ήθελα καθόλου να πάω, άλλωστε το ραδιόφωνο μού ακούγεται χάλια και νομίζω ότι έχει πεθάνει, απλώς ακόμα δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τη μπόχα απ’ το πτώμα. Έχω όμως μια φίλη που είναι πυροβολημένη με τα ερτζιανά κι επειδή το καημένο είναι λίγο ακοινώνητο αποφάσισα να πάω για συμπαράσταση.

Είχαν μαζευτεί διάφοροι μαλλιάδες της εξωκοινοβουλευτικής και καλά αριστεράς, κοστούμια της Εκάλης, του Κολωνακίου, στελέχη δισκογραφικών εταιριών με πλήρη αμφίεση «ήμουν ροκ πριν γίνω φραγκάτος», ενώ το ελληνικό τραγούδι εκπροσωπήθηκε άξια από την κ. Μαριάντα Πιερίδη, που δεν παρενέβη στη συζήτηση, αλλά στα πηγαδάκια εξηγούσε με αξιοθαύμαστη ευγλωττία την ρήξη μεταξύ του μουσικού κατεστημένου και των νέων μουσικών δυνάμεων του Αιγαίου.

Δυο θέσεις παραδίπλα βρισκόταν ο Διευθυντής του 3^ου Προγράμματος, συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου, που έσπευσε να παρέμβει, εξηγώντας στο ανενημέρωτο κοινό ότι τα air play εξυπηρετούν σφόδρα τα συμφέροντα της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας Οινοπνευματικών Δικαιωμάτων, όπως και τα Διογένης Palace, Η Νεράϊδα, Η Κυρία, Ο Ναύτης και τα λοιπά Πολιτιστικά Κέντρα, που χτίστηκαν με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως μια προσφορά των κουτόφραγκων στους γνήσιους απογόνους του Απόλλωνα και της λύρας του.

Η πιο σαφής και ειλικρινής τοποθέτηση ήταν αυτή του κ. Νίκου Νικολακόπουλου, Δ/ντή προγράμματος του ραδιοσταθμού ΣΦΑΙΡΑ, που όπως και ο ΝΤΕΡΤΙ, πάει σφαίρα. Ο κ. Νικολακόπουλος, μας εξήγησε ότι είναι απαραίτητο να αποφασίζουν 5-10 άνθρωποι για το τι θα ακούνε στα ραδιόφωνά τους τα εκατομμύρια των κατοίκων Αθηνών και περιχώρων, διότι αυτοί που φτιάχνουν τις play lists ξέρουν να διαλέγουν τα καλύτερα και διότι έτσι φτιάχνεται σωστά το προφίλ του σταθμού παύλα εταιρίας. Έσπευσε δε να μας διευκρινίσει, προς αποφυγήν συναισθηματικών ολισθημάτων, ότι τα ραδιόφωνα είναι εταιρίες και ότι τα χρήματα είναι πολλά (Άρη).

Αυτά έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με όσα μας είχε πει νωρίτερα, στην εισαγωγή των ομιλιών, η κ. Μαριανίνα Κριεζή, η οποία μου φάνηκε αρκετά θυμωμένη με την κυριαρχία των play lists στα ραδιόφωνα. Η κ. Κριεζή θεωρεί ότι, οι επιλογές των τραγουδιών στα ραδιόφωνα που παίζουν με λίστες, γίνεται με σκοπό να εθιστεί το κοινό στα σκουπίδια, τόσο ώστε στο τέλος να του αρέσουν κι από πάνω.

Επίσης πιστεύει ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι περίπου ότι συνέβαινε στη χούντα και εδώ πρέπει να διαφωνήσω μαζί της, διότι η μητέρα μού έχει εξηγήσει ότι το ηπειρώτικο και το τσάμικο πήγαιναν σύννεφο επί χούντας, ενώ τώρα για ν’ ακούσεις δημοτικά στο ραδιόφωνο πρέπει να περιμένεις το Πάσχα στο «Κάτω Περασίτσα radio».

Η κ. Κριεζή το παραξήλωσε όταν είπε ότι πρόκειται για σκόπιμη επέμβαση στη συνείδηση των ακροατών, οπότε σύσσωμο το ακροατήριο άρχισε να χειροκροτεί – όσο δεν χειροκρότησε κανέναν άλλο - σε μια προσπάθεια να πείσει την κ. Κριεζή να κατέβει από το πόντιουμ για να μην εκτεθεί περαιτέρω.

Να μην ξεχάσω να σας πω για την ομολογία του κ. Οδυσσέα Ιωάννου, Δ/ντή Προγράμματος του ΜΕΛΩΔΙΑ, ο οποίος μας είπε ότι μερικά πράγματα δεν τα διαλέγεις, σε διαλέγουν και ότι θα ήθελε πολύ να είναι πρώτος σε ακροαματικότητα ο σταθμός που διοικεί και να πάρει η ΑΕΚ το champions league. Είμαι σίγουρη ότι πρώτα θα γίνει no.1 ο ΜΕΛΩΔΙΑ και μετά θα πάρει η ΑΕΚ το champions league, αλλά θέλω κι εγώ να ονειρεύομαι, οπότε δεν είπα τίποτα...

Έγινε μια φιλότιμη προσπάθεια να συζητηθούν και άλλα ραδιοφωνικά θέματα, όμως το κοινό με τις ερωτήσεις του επέμενε να επανέρχεται στο θέμα των play lists, άγνωστο γιατί.

Η κατακλείδα ήτο ότι για όλα φταίνε οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, που δεν πάνε αλλού να βρουν δουλειά και να μας αφήσουν ήσυχους να κάνουμε τη δουλειά μας.

Και εδώ η πιο σαφής και ειλικρινής τοποθέτηση ήταν πάλι του κ. Νικολακόπουλου, ο οποίος μας αποσαφήνισε τον πόνο των σταθμών – εταιριών. Ότι δηλαδή είναι πραγματικά δύσκολο να βρεις δήθεν παραγωγούς, δηλαδή εκφωνητές, οι οποίοι να μιλούν όμορφα, στα πλαίσια πάντα των όσων επιτρέπεται από την εταιρεία, να κάνουν τους ακροατές να θέλουν να τους ξανακούσουν και ταυτόχρονα να μην λένε τίποτα.

Επίσης μας διαβεβαίωσε ότι οι παλιές εποχές έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και ότι τα χρήματα με τα οποία αμείβονταν κάποτε οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί δεν θα τα δουν ποτέ ξανά ούτε ζωγραφιστά. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του Μοσέ, οι σκανδαλώδεις αυτές αμοιβές, που προσφέρονταν στους τεμπελχανάδες παραγωγούς, θα αποδοθούν από τους ραδιοσταθμούς-εταιρείες στο Υπουργείο Οικονομικών κι έτσι θα επισπευθεί η οικονομική εξυγίανση της χώρας και θα έχουμε κι ένα πρόσωπο στην Κομισιόν.

Ο κ. Οδ. Ιωάννου μας εξήγησε με τη σειρά του ότι σε πολλά από τα ραδιόφωνα που παίζουν play list, ο εκφωνητής δεν μπορεί να προτείνει ούτε ένα βιβλίο, αν δεν το εγκρίνει ο δ/ντής προγράμματος. Αυτό το βρήκα άστοχο εκ μέρους του κ. Ιωάννου, καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι ως Έλληνες φέρουμε στο dna μας ολόκληρη τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας (πριν καεί) και άρα δεν βλέπω γιατί υπάρχει η ανάγκη να προτείνεται η ανάγνωση βιβλίων από τον κάθε τυχάρπαστο.

Μίλησε και ο κ. Ανδρέας Γιαννίκος, σύμβουλος προγράμματος στους ραδιοσταθμούς John Greek και Captain Jack. Ως νέος Τσε Γκεβάρα, μας εξήγησε ότι ενώ στη δεκάδα του Air Play κυριαρχούν τα τραγούδια από τα Παρατράγουδα της Ανίτας Πάνια, εκείνος δεν τα επιλέγει για το σταθμό του, είναι δηλαδή κάτι σαν μπροστάρης στην αντίσταση κόντρα στο χάλι του air play και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν τον χειροκρότησε κανείς.

Τον κ. Νίκο Κομνηνό, Δ/ντή προγράμματος του Republic radio της Θεσσαλονίκης, δεν τον άφησαν να μιλήσει παρά μόνον για να πει ότι οι play lists είναι μια χαρά μέθοδος για να κάνεις ραδιόφωνο και το πρόβλημα είναι μόνον το ποιοι είναι αυτοί που τις φτιάχνουν. Μάλλον είναι Παοκτζής.

Στη μέση όλων αυτών βρισκόταν η κ. Μαργαρίτα Μυτιληναίου, Δ/ντρια προγράμματος της ΕΡΑ 2, δηλαδή του 2^ου προγράμματος της ΕΡΤ, η οποία απορούσε με όλα αυτά και μας είπε ότι μόνον το ραδιόφωνο με παραγωγούς γνωρίζει και θεωρεί καλό. Ξέχασε να μας διευκρινίσει γιατί απελύθη από το 2^ο πρόγραμμα η κ. Μαριάννα Κορομηλά, συγγραφέας-ιστορικός και εξέχουσα ραδιοφωνική παραγωγός, όπως και άλλοι παραγωγοί από τα ραδιόφωνα της ΕΡΤ, αλλά θα τη ρωτήσουμε του χρόνου.

Άφησα τελευταία την πρώτη εκ των ομιλητών, την κ. Ξένια Κούρτογλου, που είναι πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας μετρήσεων Focus Bari. Αφού μας άλλαξε τα φώτα με τις μετρήσεις, δείγμα εξακοσίων ατόμων, ηλικιακά groups και τα συναφή, κατέληξε ότι το πλέον αξιοσημείωτο συμπέρασμα είναι ότι μεγάλο μερίδιο του κοινού αγοράζει cd παρορμητικά/συναισθηματικά και άρα οι εταιρείες οφείλουν να επιλέξουν σημεία διανομής των δίσκων στα πιο απίθανα μέρη, ώστε να εκμεταλλευτούν την όποια καύλα και παρόρμηση του καταναλωτικού κοινού, ώστε να πουλήσουν περισσότερο. Μια ιδέα θα ήταν να τοποθετηθούν αυτόματοι πωλητές cds έξω απ’ τα μπουρδέλα, αλλά μου φάνηκε λίγο ντεμέκ για να το προτείνω σε μια πρόεδρο και δεν μίλησα.

Για να θυμηθούμε και τον κ. Νικολακόπουλο: «είναι πολλά τα λεφτά» (Άρη)!

Albert Panagiotopoulos - Albert Band Live

Την Παρασκευή 27/4, η Albert Band θα παίξει στο Rockwood.
Δημιουργός αυτής της μπάντας είναι ο Αλβέρτος Παναγιωτόπουλος, ένας από τους Έλληνες δημιουργούς που προσπαθούν.

Οι αναφορές και οι μουσικές κατευθύνσεις της μουσικής του Αλβέρτου είναι ποικίλες.

Συνυπάρχουν μέσα της πολλά μουσικά είδη, η jazz, οι παραδοσιακές μουσικές, από την Ελλάδα και όχι μόνον. Ακούγοντας τους δυο δίσκους της μπάντας, που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα, αντιλαμβάνεσαι με τη μια ότι ο Αλβέρτος άκουγε μεγαλώνοντας τα πάντα, rock, blues, latin, new age και φυσικά jazz.

Η προσπάθεια να αναμιχθούν όλα αυτά είναι ειλικρινής, όπως και η αναζήτηση της πρωτοτυπίας. Αν μη τι άλλο αποφεύγει τις ευκολίες.

Οι δίσκοι του είναι ενδιαφέροντες. Συναισθήματα γεννιούνται καθώς ακούς τις μουσικές της Albert band, το μόνο κακό είναι ότι όλα κάπου παραπέμπουν.

Αυτό που εμένα μου λείπει, όταν ακούω τους δίσκους αυτούς είναι η δική του προσωπικότητα, η μουσική σφραγίδα του δημιουργού. Είναι σαν να μην έχει ακόμη αποφασίσει ποια από αυτές τις μουσικές του αρέσει περισσότερο. Νομίζω ότι όταν αποφασίσει και καταφέρει να το αναδείξει αυτό, θα βγάλει ένα δίσκο που θα σημάνει και την δημιουργική του απογείωση.

Το σίγουρο είναι ότι θα περάσουμε καλά. Θα παίξουν φυσικά κομμάτια από τα δύο cd "Visionary World" & Hyperfly και διασκευές από γνωστά τραγούδια.
Το Rockwood βρίσκεται στην οδό Βασ. Ηρακλείου 2, στο Μουσείο και το live θα ξεκινήσει στις 11 μ.μ.

Θησαυρός

10 μέρες πριν, ο μουσικός μου αφέντης M. Hulot, έγραψε για τη συνέντευξη του Γεράσιμου Λαβράνου στο περιοδικό Jazz & Τζαζ.

Το πήρα λοιπόν, άκουσα το κα-τα-πλη-κτι-κό cd που, όπως σε κάθε τεύχος του περιοδικού, περιλαμβάνεται στο τεύχος του μήνα και ξετρελάθηκα.

Ένα δείγμα από το cd Greek Lounge.

Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και πρόπερσι αν ενθυμούμαι ορθώς, όταν κυκλοφόρησε μαζί με το περιοδικό το cd με το Μίμη Πλέσσα να παίζει Philicorda.
Ένα δείγμα από το cd Rare Jazz Grooves, Ο Μίμης Πλέσσας παίζει Philicorda.



Αναζητήστε τα οπωσδήποτε.
Το περιοδικό Jazz & Τζαζ έχει άλλωστε πλήρες αρχείο.






Υ.Γ.: Το θλιβερό είναι βέβαια ότι Έλληνες συνθέτες και ενορχηστρωτές ήταν πιο μπροστά τότε, 40+ χρόνια πριν, απ' ότι οι μεγάλοι μας δημιουργοί του σήμερα. Τι καντήφλα!

Τα παλιά καλά χρόνια

Βρέθηκα με μια παρέα που συζητούσε περί μουσικής.
Άκουσα -για ακόμη μια φορά- το σχόλιο ότι οι μουσικοί δεν είναι όπως παλιότερα...

(και τι είναι άλλωστε όπως παλιότερα; που 'ναι τα παλιά καλά χρόνια που οι άνθρωποι πέθαιναν στα 40 και δεν ήταν υποχρεωμένες οι κυβερνήσεις να παίζουν τα λεφτά των ταμείων στα χρηματιστήρια και στα δομημένα ομόλογα για να έχουν να πληρώνουν συντάξεις.)

Ότι βγάζουν δίσκους που περιλαμβάνουν μόνον ένα, άντε δυο κομμάτια της προκοπής.
Επίσης ότι δεν είναι καλοί διότι γράφουν ένα κομμάτι, γίνεται επιτυχία και τέλος, αυτό ήταν.

Ε, λοιπόν, και παλιότερα από αυτό το "παλιότερα", στο οποίο αναφέρονταν οι παρευρισκόμενοι, το ίδιο γινόταν.

π.χ.:



Πρόκειται για τον Anton Karas, ο οποίος έγραψε τη μουσική για το θέμα της ταινίας "Ο τρίτος άνθρωπος".
Πρώτος ήταν στα charts και μετά άνοιξε ταβέρνα.

21η Απριλίου

Ημέρα μνήμης.
Ναι, ήταν και θα είναι.
Ένα τυχαίο παράδειγμα:














Αυτός, που διάβαζε, άριστος μαθητής, απομνημόνευε τα μαθήματά του και πρόσεχε τις παρέες του.. (πολύ γερή μνήμη)










κι ο άλλος:



















που αντί να κάθεται πάνω απ' τα βιβλία του γύρναγε με κακές παρέες...
Είδες; Που είναι σήμερα ο ένας και που ο άλλος...













Γι' αυτό να είστε καλά παιδιά και να την ακούτε τη μαμά πατρίδα.















Έτσι θα σας ακούει κι εκείνη...











Ο πιο καλός ο μαθητής συζητά με πρώην και νυν υπουργούς για την αθώα περιστερά, τη δόση του σκόρδου στα κεμπάπια του Μπαϊρακτάρη και το νέο φάρμακο για το δάκο και τη μουχρίτσα.




Ζήτω το Έθνος!

Δομημένα ομόλογα

Η αμαρτία της σάχλας

Δύο μύθοι προς κατάρρευση.

Μύθος πρώτος ότι οι μουσικές Σάρα και Μάρα, που πάντοτε συνοδεύονται από το Κακό Συναπάντημα και κυριαρχούν στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις μας είναι προϊόν το οποίο πουλά. (Τώρα εδώ που τα λέμε το «κακό συναπάντημα» δεν μπορεί να είναι τόσο κακό όσο η φήμη που το ακολουθεί, αφού από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν έχει αφήσει ποτέ μόνες τους τις δυο κυρίες, αλλά τέλος πάντων).

Τον πρώτο καιρό, είχαμε τσιμπήσει όλοι. Σε όποια φιλόμουση παρέα κι αν βρισκόσουν άκουγες συζητήσεις, όπου απορημένοι εραστές της μουσικής έκαναν τον σταυρό τους με το επίπεδο που έπεφτε και πάτο δεν έβρισκε.

Αργότερα, υποψίες τύλιξαν απαξάπαντες, σαν μαύρο φίδι σχεδόν ως ο περίφημος Όφις, που έβαλε ιδέες σ’ εκείνη την αρχιπουτανάρα την Εύα. Δράττομαι εδώ της ευκαιρίας να ασχοληθώ και με αυτόν τον μύθο. Στην πραγματικότητα ο Όφις ήταν απλώς ο πλακατζής της Εδέμ. Ούτε που του πέρασε απ’ το μυαλό, ότι η άλλη θα έτρεχε αμέσως να πάρει στο λαιμό της το αγνό κι ανήξερο παλικάρι. Αλλά αυτός είναι ένας άλλος μύθος, με την κατάρρευση του οποίου θα ασχοληθώ σε άλλο post.

Σκεφτήκαμε λοιπόν «Μπας και μας δουλεύουν»; Ήταν πραγματικά απίστευτο για να είναι αληθινό. Άλλωστε όλοι γνωρίζαμε ότι οι εταιρείες – των δισκογραφικών μη εξαιρουμένων – ουδέποτε προσπάθησαν να εξαπατήσουν τα πλήθη των καταναλωτών.

Όπως επίσης, ότι ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο για να μας πείσουν ότι το προϊόν τους είναι το καλύτερο, έχει διπλό διαφορικό και τραβάει στην ανηφόρα χάρη στους μπλε και κόκκινους κόκκους με διπλό αμονιαζόλ.

Έτσι λοιπόν, ήταν πέρα για πέρα φυσικό να πέσουμε όλοι μαζί από τα σύννεφα όταν άρχισε να αποκαλύπτεται σιγά σιγά η απίστευτη -μα τον Τουτάτη & το Μπέλενο- αλήθεια. Ότι, δηλαδή, σιγά μην πουλάει η Άντζελα περισσότερους δίσκους από τον Μαχαιρίτσα. Σιγά μην αδειάζουν τα ράφια των δισκοπωλείων μόλις βγάζει δίσκο η Καίτη Γαρμπή (καλά αυτό το παίρνω πίσω).

Έτσι ανακαλύψαμε ότι «έχεις πιτυρίδα, το ξέρεις;». Μάθαμε ότι οι σοβαροί καλλιτέχνες είναι αυτοί που βγάζουν τους δίσκους που μοσχοπουλούν. Ότι η συνέχεια του μουσικού μας πολιτισμού δεν έχει διακοπεί. Είναι όντως κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη κι έχει φάει τον κλότσο της και το παραμύθι ξετυλίγεται μαγευτικό.

Να πώς:

«Σταμάτα να με ταξιδεύεις, η ψυχή μου είναι κλειστή - σε βιτρίνα θα πεθαίνεις για να μοιάζει ότι ζεις - Σταμάτα να με ταξιδεύεις, τα όνειρά σου είναι βαριά - έχει αλλάξει το κορμί μου και δε σε γνωρίζει πια»...
Για όσους δεν αναγνωρίζουν: μουσική/στίχοι Πυξ Λαξ.

Και επίσης:

«Το κορίτσι που 'θελα κοντά μου - φύτεψε μια τρύπα στη καρδιά μου - μέσα από το στήθος το ανοιγμένο - βγαίνει το τραγούδι μου σπασμένο - κάθε σου ματιά χαραγματιά και κάθε χάδι σου τραυματισμένο - μες στα δάκτυλα σου μια φωτιά και ένα ρόδι κόκκινο σπασμένο».
Για όσους δεν αναγνωρίζουν: μουσική/στίχοι Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ωραία. Τώρα, λοιπόν, που η αλήθεια βγήκε στο φως και γνωρίζουμε ότι το παιχνίδι είναι στημένο και η ποιότητα είναι που πουλάει, ας ασχοληθούμε με το ποιος αγοράζει.

Μύθος δεύτερος: Το κοινό.

Υπάρχει η απόλυτη βεβαιότητα, ότι το κοινό που σπρώχνει τα ωραιότατα ευρώ του στις κακές-κακές-κακές δισκογραφικές (περισσότερο κι από κακές, είναι ηλίθιες) αποτελείται από νέους, που πάνω τους στηρίζονται οι Καλλιτέχνες και προχωρούν στη μάχη με την εξουσία και τη φτήνια. Αν τους ρωτήσεις θα σου πουν «τα νέα παιδιά, τα νέα παιδιά και επίσης.... τα νέα παιδιά).

Τώρα βέβαια θα μου πεις, νέος είναι αυτός που νοιώθει έτσι, οπότε με αυτό το σκεπτικό, δίκιο έχουν όλοι τούτοι οι μελαγχολικοί τύποι. Οι νέοι – αν τους ρωτήσεις – θα σου πουν ότι νοιώθουν γέροι, οπότε σωστά το ορίσαμε το κοινό, καθώς απ' την άλλη βρες 50άρη που δεν θα σου πει ότι νοιώθει τζόβενο.

Εγώ πάντως δεν γνωρίζω κανένα 16χρονο που να έχει πληρώσει για να αποκτήσει δίσκο ούτε του Μαχαιρίτσα ούτε του Ιωαννίδη.

Γιατί; Οι νέοι έχουν μια τάση προς τη μελαγχολία. Βρίσκονται αντιμέτωποι με την ομορφιά του κόσμου που τους περιβάλλει και δεν την αντέχουν. Έτσι, διακατέχονται από μιαν ακατάσχετη τάση φυγής και έχουν την κακιά συνήθεια να θέλουν να διασκεδάσουν.

Αντίθετα με εμάς τους υπόλοιπους, που έχουμε μιαν ωριμότητα και μπορούμε να διαχωρίσουμε τη διασκέδαση από την ψυχαγωγία, οι νέοι έχουν την τάση να τα μπερδεύουν αυτά. (by the way έχετε προσπαθήσει ποτέ να υπολογίσετε το μέσο όρο ηλικίας όσων συχνάζουν στο Μέγαρο, το Ηρώδειο και τα συναφή προπύργια του πολιτισμού μας;)

Έτσι, παρατηρείται το αρρωστημένο φαινόμενο να περιφέρονται με τα ipod φορτωμένα με Ρουβάδες, Βανδήδες και Κέλες Κελεκίδου, αδυνατώντας να αντιληφθούν το κακό που τους προξενεί το κέφι, η σάχλα και το απολιτίκ ξεπούρλεμα, που αποτελούν το δημιουργικό σκελετό αυτής της κατηγορίας ελληνικού τραγουδιού.

Θα γνωρίζετε φαντάζομαι ότι αρκετοί σοβαροί καλλιτέχνες συχνά-πυκνά αφήνουν έξω από τους δίσκους τους τραγούδια, με το σκεπτικό ότι παραείναι χαρούμενα.

Στην ταινία "Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο" θα θεωρούσαν απολύτως φυσιολογικό να βλέπαμε την Αλίκη Βουγιουκλάκη να ερμηνεύει αντί για το «Νιάου νιάου βρε γατούλα» ένα απόσπασμα από τους "Όρνιθες".

Περαστικά.

No mood today