Έκτακτη τροπολογία καταθέτει η κυβέρνηση.

Σύμφωνα με καταγγελίες δερματολόγων και καλλιτεχνών του τατουάζ, οι χρυσαυγίτες συμπολίτες μας σχηματίζουν ουρές, ικετεύοντάς τους να αφαιρέσουν από τα γουρουνίσια τους κορμιά, τα τατουάζ με ναζιστικά σύμβολα, σβάστικες και λοιπά.

Άμεση ήταν η αντίδραση της κυβέρνησης, που εντός των επομένων ημερών ετοιμάζει Έκτακτη Τροπολογία για την απαγόρευση αφαίρεσης των τατουάζ.

Μάλιστα, πριν λίγες μόλις ώρες, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι η σχετική τροπολογία θα κατατεθεί στο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για την ηλεκτρονική παρακολούθηση καταδίκων και υποδίκων, μαζί δηλαδή με την αντίστοιχη τροπολογία που αφορά το κλείσιμο της ΕΡΤ.

O πρωθυπουργός έδωσε αυτή την εντολή διότι, όπως και με την ΕΡΤ, δεν επιθυμεί να προηγηθεί συζήτηση στη Βουλή και να χρονοτριβήσει το θέμα εξ αιτίας περιττών δημοκρατικών διαδικασιών, που τόσο έχουν κοστίσει στο έργο της κυβέρνησης.

Αποδεικνύει έτσι, έμπρακτα, ο Αντώνης Σαμαράς, την ευαισθησία που τον διακρίνει και το ενδιαφέρον του για τα δημοκρατικά κορίτσια της χώρας, που ανησυχούν μήπως εξαπατηθούν από όμορφα αγόρια, τα οποία θα υποδύονται ότι είναι τρυφερά και cool, όπως στην πιο πάνω φωτογραφία και όταν θα έρχεται η ώρα του πήδουλου θα τους προκύπτουν κοκορόμυαλες κτηνάρες, όπως στην φωτογραφία εδώ χάμω...

Κουφάλα νεκροθάφτη.

Η 1η Οκτωβρίου ήταν η Διεθνής Ημέρα των Ηλικιωμένων του ΟΗΕ.

Με την αφορμή αυτή διεξήχθη έρευνα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της οποίας, η Ελλάδα είναι η χειρότερη χώρα της Ευρώπης για να ζουν οι ηλικιωμένοι. Παρ' όλα αυτά, ο πληθυσμός άνω των 60 ετών στη χώρα μας ξεπερνάει το 24%, δηλαδή σχεδόν ένας στους τέσσερις. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 58η θέση της παγκόσμιας κατάταξης του Δείκτη Global Age Watch.

Για την κατάταξη των χωρών, ο Δείκτης Global Age Watch, λαμβάνει υπόψη του τέσσερις παράγοντες που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής ενός ηλικιωμένου. Tην εισοδηματική ασφάλεια-σύνταξη, το επίπεδο υγείας, το επίπεδο απασχόλησης- εκπαίδευσης και το πόσο ευνοϊκό είναι το κοινωνικό περιβάλλον.

Ευτυχώς, πάντως, που ο πληθυσμός κάτω των 60 και ειδικά οι νέοι των 25-35 ετών τα πάνε γαμάτα σε σχέση με την εισοδηματική ασφάλεια, το επίπεδο υγείας και το επίπεδο απασχόλησης - εκπαίδευσης. Διαφορετικά θα έλεγε κανείς ότι στην Ελλάδα δεν θα έπρεπε να ζει κανένας άνθρωπος, γενικά!

Κατασκευάζοντας ενοχές.

Ο Rick Owens είναι ο "glamour-meets-grunge" σχεδιαστής μόδας, που με το παρισινό σώου για την κολεξιόν του 2014 έκανε τον κόσμο να μιλήσει ξανά για τα μεγέθη.

Κι αυτό γιατί αντί για μοντέλα σαν αυτά που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις πασαρέλες,  επέλεξε κορίτσια από διάφορα "step teams", με σώματα αθλητικά, με σώματα γεμάτα, ακόμη και χοντρά. 
Έτσι, προκάλεσε ένα σωρό αντιδράσεις. Η αμφισβήτηση των προθέσεών του κατέκλυσε το διαδίκτυο, όπως επίσης και η ικανοποίηση πολλών σχολιαστών, επώνυμων και όχι τόσο, απ' άκρη σ' άκρη του fashion κόσμου.

Στο fashionism.gr γράφτηκε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα σχετικά με το θέμα, με τίτλο "Stepping στα κλισέ", από την Χρύσα Οικονομοπούλου.

Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω κάτι παραπάνω για όλο αυτό, είναι η επισήμανση του fashionism ότι "η μόδα μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από ρούχα". Θεωρώ ότι η μόδα σαφώς είναι κάτι παραπάνω από ρούχα και έχει προεκτάσεις απίθανες, οι περισσότερες από τις οποίες θα μπορούσαν να κάνουν μεγάλο καλό στον κόσμο.

Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν αυτό που κι εγώ έμαθα πριν λίγα μόλις χρόνια, ότι οι περισσότεροι διάσημοι σχεδιαστές μόδας δεν έχουν τον έλεγχο των εταιρειών που φέρουν το όνομά τους. Λίγοι εξ αυτών διατηρούν κάποια συμμετοχή σε αποφάσεις, όμως κατά κύριο λόγο η διαχείριση των ονομάτων που τόσο αγαπούν κάποιες και κάποιοι βρίσκεται στα χέρια κάποιων στελεχών.

Φυσικά και δεν πρόκειται να αναλύσω την δύναμη και την τεράστια επιρροή της μόδας στους ανθρώπους και κυρίως στους περισσότερο ευάλωτους. Τα πιτσιρίκια και όλος αυτός ο πληθυσμός που είναι βρεσκοβουτηγμένος στα χαϊλίκια της καπιταλιστικής μόστρας, πέφτουν με μαλακό εγκέφαλο και ελάχιστες αντιστάσεις, σαν τις μέλισσες στο μέλι, σε ό,τι παρουσιάσουν οι trend setters των εταιρειών.

Έτσι και πριν μερικές δεκαετίες, ξεκίνησε, αργά αλλά σταθερά, η διαδικασία των όλο και μικρότερων μεγεθών στα ρούχα. Από την πρωτοφανή παρουσία της Lesley Lawson, παγκοσμίως γνωστής ως Twiggy, φτάσαμε στην Kate Moss και την  Ζoe Fleischauer. Αυτό που τότε ήταν αδιανόητο, σήμερα είναι το αυτονόητο. Συνωμοσιολογικό ή όχι, είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι όλο αυτό ξεκίνησε ακριβώς όταν κάηκαν τα περισσότερα σουτιέν στον δυτικό κόσμο, ακριβώς τότε που ο γυναικείος πληθυσμός θεώρησε κεκτημένο το να νιώθει καλά με τον εαυτό του no matter what.

Πριν προτρέξετε σε σχολιασμό συνοδευόμενο από μειδίαμα και ειρωνεία θα ήταν χρήσιμο να διαβάζατε πρώτα για το πόσο η ευτυχία και η αυτοεκτίμηση σχετίζεται με την κατανάλωση ή καλύτερα με την μη κατανάλωση. Και πόσο σχετίζονται οι ενοχές με την συναίνεση. Επίσης, να μου βρείτε μια λογική απάντηση στο γιατί, αφού υπάρχουν τόσα εκατομμύρια γυναικών που φορούν ρούχα σε μεγαλύτερα νούμερα από εκείνα των μοντέλων, και μάλιστα έχουν μπόλικα χρήματα να ξοδέψουν, γιατί στην ευχή δεν βρέχει επώνυμες, καταπληκτικές φίρμες ρούχων σε αυτά τα νούμερα. Δηλαδή εδώ ο καπιταλισμός ξέχασε να κοιτάξει;

Τα πρότυπα, τα κλισέ και η αποδοχή τους δεν πέφτουν από τον ουρανό. Τουλάχιστον όχι πια, όχι στον 21 αιώνα. Η γκλαμουριά του lifestyle των μοντέλων έχει συνοδευτεί από μαρούλια, κοκαίνη και χαρτομάντηλα ή βαμβάκι βουτηγμένο σε χυμό πορτοκαλιού. Πώς να αντέξει ένα κορίτσι τόση πείνα....

Η μόδα, που πολλοί την υποτιμούν, αδυνατώντας να διακρίνουν ότι αρκετές φορές δρα και επιδρά σχεδόν σαν θρησκεία, φυσικά και είναι κάτι πολύ παραπάνω από ρούχα. Γι' αυτό και τα μοντέλα έγιναν τόσο αδύνατα ώστε και οι πιο αδύνατες γυναίκες να έχουν ενοχές. Γιατί μια ευτυχισμένη γυναίκα είναι κάτι υπέροχο. Εκατομμύρια ευτυχισμένες γυναίκες είναι κάτι επικίνδυνο.

Η φωτογραφία, από εδώ.

Η Φάρμα των Ελλήνων

Καλέσματα και δηλώσεις εναντίον του φασισμού πλημμύρισαν την όμορφη χώρα μας τις τελευταίες ημέρες.

Μετά την εν ψυχρώ δολοφονία ενός ανθρώπου, σε όλα τα μμε και τα social media, καλούνται οι πολίτες να πάρουν θέση «απέναντι στο φασισμό».

Καλά είναι όλα αυτά τα «καλέσματα» και όλες οι σχετικές δημοσιεύσεις πλην όμως είναι κάπως αφελείς. 

Για τον απλό λόγο ότι παρακάμπτουν μια αλήθεια που αφορά στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Εκείνην που λέει ότι ένα σημαντικό ποσοστό των Ελλήνων πολιτών δεν γνωρίζει τι σημαίνει φασισμός.

Πολλοί Έλληνες αγνοούν και την ερμηνεία της λέξης και το ουσιαστικό της περιεχόμενο. Κάποιοι (εντάξει, οι περισσότεροι) ξέρουν ότι είναι κάτι κακό. Μερικοί μπορεί ακόμη να συσχετίσουν τον φασισμό με τις δικτατορίες, άντε και με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Μέχρι εκεί.

Αν νομίζετε πως υπερβάλλω κάντε μόνοι σας το τεστ. Βγείτε από το στενό σας περιβάλλον. Πηγαίνετε λιγάκι παραέξω και θα τρομάξετε από τις απαντήσεις που θα λάβετε.

Καλά λοιπόν τα καλέσματα, αλλά τι νόημα έχουν ακριβώς, όταν η χώρα βρίσκεται στο χάλι που γνωρίζουμε όλοι (ή σχεδόν, γιατί για μερικούς τα πράγματα δεν είναι και τόσο χάλια) και την ίδια στιγμή κανείς δεν ασχολείται με τις χαμένες γενιές. 

Υπάρχουν -και είναι περισσότεροι απ’ όσοι νομίζετε- νέοι και λιγότερο νέοι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν με το όνειρο μιας ξεκούδουνης καλοπέρασης, μεταξύ πούρων, ακριβών αυτοκινήτων και αναιτίως πανάκριβων μπουζουκλερί.

  

Μπορεί να γνωρίζουν λίστες με καλά πούρα, φανταστικά αυτοκίνητα και σκυλοτραγουδιστές.

 Όμως αγνοούν παντελώς πραγματικά περιστατικά, ιστορικά τεκμηριωμένα, γιατί ουδέποτε περιλήφθηκαν στα σχολικά βιβλία τους και ποτέ, κανείς, δεν τους  μίλησε γι’ αυτά.

Πιο σημαντικό, κανείς δεν φρόντισε να τους κάνει να ενδιαφερθούν για να μάθουν από μόνοι τους. Τουναντίον!

Αγνοούν, δηλαδή, όλοι αυτοί, από που προήλθε η σημερινή τους κατάσταση, ο χώρος στον οποίον ζουν, το πολιτικό σύστημα που διαφεντεύει τη ζωή τους, οι θεσμοί που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να υπηρετούν αυτούς τους ίδιους... Τίποτα.

Ουσιαστικά, αγνοούν που πατούν και που βρίσκονται. Κυριολεκτικά.

Έχουμε φτάσει κατευθείαν στην καταδίκη του φασισμού. Ορθώς, δεν λέω.

Μα εδώ όμως, υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν καν ποιοι είναι. Εκτός από το όνομά τους, ένα μέρος από το σόι τους, μερικά σελέμπριτις και 5-6 νησιά με όμορφες παραλίες. Αυτά.

Δεν γνωρίζουν τί έζησε ο πατέρας τους ή η γιαγιά τους. Δεν ξέρουν τι συνέβαινε στην πόλη που ζουν πριν μερικές δεκαετίες, ούτε πώς και γιατί οι ίδιοι τελείωσαν το γυμνάσιο και το λύκειο, ενώ η γιαγιά τους ή ο μπαμπάς τους δεν το κατάφεραν, ενώ το επιθυμούσαν...

Και εμείς, -εννοώ όσοι διαβάζουν, όσοι ενημερώνονται και παρακολουθούν με κάποιο ενδιαφέρον και αρκετή αγωνία τη ζωή του τόπου και των ανθρώπων γύρω-, συζητάμε για την καταδίκη του φασισμού. Καλώς, καλότατα. 

Αλλά εδώ έχουν αφεθεί πίσω, να τους πατούν τα τρένα της παραπληροφόρησης, της καταπίεσης, στην ουσία της εγκατάλειψης, γενιές ανθρώπων.

Μαθητές σχολείων, φοιτητές, άνεργοι άνθρωποι, συγκλονιστικά μεγάλο μέρος του ενεργού πληθυσμού της χώρας, ανατράφηκαν σε σπίτια και φοίτησαν σε σχολεία όπου ουδέποτε διδάχτηκαν ποια είναι τα δικαιώματά τους και ποιες οι υποχρεώσεις τους.

Υπερβολές θα μου πείτε! Βεβαίως και τα διδάχτηκαν.

Είστε σίγουροι;..θα ρωτήσω εγώ. 

Διότι, ναι. Μπορεί να αφιερώθηκαν, στο σχολείο ή στο σπίτι, μερικές ώρες για το τί σημαίνει να είναι κανείς πολίτης, για το ποια είναι και τι σημαίνουν τα «ανθρώπινα δικαιώματα», μπορεί να γράφτηκαν και τρεις εκθέσεις για το θέμα. 

Αλλά επί της ουσίας μιλώντας... Πόσοι κατέγραψαν μέσα τους τη σημασία αυτών και πόσοι κατέγραψαν τη σημασία μιας «θεσούλας», σε μια «δουλίτσα», ενός πτυχίου για να «τακτοποιηθούν»;...

Πόση σημασία έδωσε η αγία ελληνική οικογένεια στο αίσθημα ελευθερίας των παιδιών της, πόση προσοχή έδωσε το ελληνικό σχολείο στη σημασία της αξιοπρέπειας και της αδελφοσύνης, της εξέγερσης ενάντια στην τυραννία, τί από αυτά, τα εντελώς βασικά, φρόντισαν -οικογένεια & σχολείο- να φυτέψουν στα μυαλά των παιδιών ;

Γιατί αν δεν πιστεύεις πραγματικά ότι τα αξίζεις όλα αυτά, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την ισότητα απέναντι στο νόμο, πώς ακριβώς θα γνωρίζεις ότι σου αφαιρούνται;

Αν έχεις ανατραφεί σαν ζώο και μάλιστα της φάρμας, έτσι θα σκέφτεσαι και έτσι θα ζήσεις.

Γι’ αυτό η όμορφη χώρα μας έχει πέσει στα νύχια του φασισμού προ πολλού και σε μεγάλους αριθμούς. Γιατί δεν τα βλέπει καν σαν νύχια. Γιατί απλά δεν αναγνωρίζει τον φασισμό!

Αυτό το «μόρφωμα», είναι αυτό που εξαιρετικά πολλοί Έλληνες αναγνωρίζουν ως κοινωνία. 

Πρόκειται για τεράστια νίκη όλων των γελοίων υποκατάστατων πολιτικών ανδρών και γυναικών, που προφανώς έχουν είτε πληρωθεί αδρά είτε βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία είτε είναι απλώς ηλίθια ξιπασμένοι, είτε όλα αυτά μαζί.

Και ο λαός τους ψηφίζει νομίζοντας ότι αυτός ο εσμός ανικανότητας και ασχετοσύνης συνιστά πολιτικό σύστημα. 

Και όχι μόνον ψηφίζει –κατά προτίμηση όσους του έχουν φερθεί με τον χειρότερο τρόπο- αλλά κάνει και τοποθετήσεις υποστήριξης, τσακώνεται, χάνει φίλους... Μιλάμε για παντελή ασχετοσύνη και σενάριο απώλειας της νοημοσύνης.

Ομοίως,νομίζει ότι αυτό μέσα στο οποίο διάγει τον βίο του αποτελεί συγκροτημένη και μάλιστα ευνομούμενη κοινωνία. (Αν υποθέσουμε ότι γνωρίζει τί θα πει ευνομούμενη κοινωνία).

Ας το παραδεχτούμε. 

Είναι πιθανόν περισσότερος φασισμός να διδάχτηκε στα ελληνικά σχολεία και στα ελληνικά σπίτια απ’ ότι σοβαρή διδακτέα ύλη.

Διαφορετικά θα ήταν αδιανότητο σε μια χώρα χρεωκοπημένη, με όλο και περισσότερες οικογένειες που ζουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, την ίδια εβδομάδα που ένας άνθρωπος μαχαιρώνεται, η βουλή της να σπεύδει σε ψήφισμα για χαριστικές ρυθμίσεις προς εφοπλιστές και να αυξάνει το εισιτήριο στα νοσοκομεία από τα 5 στα 25 ευρώ.

Θα ήταν αδιανόητο να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος -εκτός από κάτι δίποδα με στολές, μερικούς καναλάρχες και μια χούφτα απατριδοεθνικιστές εφοπλιστές- που να μην έχει ξεράσει τη χολή του από αηδία για το πως έχει καταντήσει ένας μαγικός τόπος σαν την Ελλάδα.

Η φωτογραφία από την ταινία "Η φάρμα των ζώων". Από εδώ.

Παράδεισος επί της γης.

Τι όμορφη χώρα!

Δεν το λέμε μόνον εμείς, το λένε και αρκετοί συνάνθρωποι που δεν γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν εδώ, αλλά έτυχε να έρθουν ως επισκέπτες.

Κάποιοι την αγάπησαν τόσο, ώστε αποφάσισαν να εγκατασταθούν μόνιμα εδώ.

Η ομορφιά βρίσκεται παντού τριγύρω.

Κυρίως μακριά από τους ανθρώπους. Μακριά από όσους σπρώχνουν στον θάνατο για 1,5 ευρώ... Μακριά από όσους κρίνουν ακατάσχετα, με κρύο αίμα και με γλώσσα σαν λεπίδα γυαλισμένη, απαστράπτουσες οι βεβαιότητές τους... τυφλοί.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω, πόσω μάλλον να γράψω. Διαβάζω άλλους που βρίσκουν λέξεις, εδώ.

Η χώρα μου είναι ένας παράδεισος. Καννιβάλων!

Η Ελλάδα, το Tούνελ κι ο Batman.

Σε μια βόλτα με μια φιλενάδα, πίνοντας καφέ με έναν αγαπημένο φίλο που είχα να δω καιρό, μιλώντας στο τηλέφωνο με μια παρ' ολίγον συνεργάτιδα, μια κοινή απορία συνδέει κάποια στιγμή τις διαφορετικές συζητήσεις.

Υπάρχει περίπτωση να βελτιωθεί η κατάσταση στη χώρα; Θα ανακάμψει;

Όχι η οικονομία. Η ζωή μας.

Ποιανών η ζωή ; Ας διευκρινίσουμε, γιατί δεν ζουν όλοι στην ίδια κατάσταση. Για κάποιους τα πράγματα δεν 'στράβωσαν' ποτε. Ζουν όπως πριν κι ακόμη καλύτερα.

Μιλάμε μεταξύ μας όμως. Για όσους δεν έχουν ούτε δεμένο γάιδαρο, δηλαδή μαγικά εξασφαλισμένο μέλλον,  ούτε είναι εφοπλιστές ή γόνοι ζάμπλουτων οικογενειών, αλλά χρειάζεται να εργάζονται για να ζουν. Για όσους δεν έχουν λεφτουδιά στην αυλή του σπιτιού τους, δηλαδή δεν έχουν κληρονομήσει από παππού και μητέρα μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Για όσους δεν είναι σε κανένα payroll που τους ανταμείβει ακόμη και σήμερα με αμοιβές που τους εξασφαλίζουν καλή ζωή.

Φαίνεται πως όσες τέτοιες κουβέντες και να κάνει κάποιος αυτή την εποχή, το συμπέρασμα είναι ένα. Ότι για να βελτιωθεί, έστω και λίγο, η κατάστασή μας, αυτό που πρέπει να συμβεί είναι να φύγει η σαπίλα.

Αυτή η γενικούρα, η έκφραση "να φύγει η σαπίλα" χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα. Ακόμη και από χείλη επιφανών ανδρών, ανθρώπων που έχουν στα χέρια τους -ή έτσι φαίνεται τουλάχιστον- εξουσία.

Και δεν πρόκειται για καμία τρομακτική αποκάλυψη όταν γράφει κάποιος ότι η σαπίλα έχει όνομα. Για την ακρίβεια κατεβατά με ονόματα. Κανείς δεν ήταν σίγουρος για το ποια είναι αυτά, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία φαίνεται να αντιλαμβάνεται πως όσα τόσα χρόνια διαισθανόταν ήταν πολύ κοντά στην αλήθεια. 

Όσο μαλακοπίτουρας και να είσαι, έρχεται η ώρα που αντιλαμβάνεσαι το περίεργο του πράγματος. Οι ίδιες και οι ίδιες οικογένειες, που μοιράζουν φιλανθρωπία του κώλου, προβάλλοντας από τα δικά τους κανάλια, με κάθε τρόπο, το πόσο φιλεύσπλαχνοι είναι.

Οι ίδιοι ολιγάρχες που ζουν σαν η Ελλάδα να είναι Ελβετία, την ίδια ώρα που στα δελτία ειδήσεων των δικών τους καναλιών, οι πληρωμένοι δημοσιογράφοι τους κατακεραυνώνουν τους πολίτες γιατί φταίνε που αναπνέουν.

Εννοείται ότι στις συζητήσεις όλοι τούς αναφέρουμε με τα ονόματά τους. Οι γνωστοί ολιγάρχες, που δεν τους φτάνουν όσα έχουν ήδη, αλλά βουτάνε σε κάθε δεξαμενή ανάσας της χώρας, στα ΕΣΠΑ και παντού αλλού, αφαιρώντας από απλούς πολίτες με δημιουργικά μυαλά την παραμικρή ελπίδα να δουν άσπρη μέρα και να προσφέρουν και στη χώρα μια ρημάδα ακτίδα αισιοδοξίας.

Τι συμβαίνει λοιπόν και δεν φεύγει η "σαπίλα"; Γιατί μια ολόκληρη χώρα ασφυκτιά και όμως τίποτε δεν αλλάζει;

Η απάντηση έχει δυο σκέλη.

Πρώτον: η «ολόκληρη χώρα» συνίσταται σε μια κοινωνία και η κοινωνία είναι υπνωτισμένη και αγορασμένη. Φτηνά. Βαδίζει σχεδόν αδιαμαρτύρητα στο γκρεμό, παρόλα τα προειδοποιητικά σημάδια ότι έρχεται το τέλος της, περιμένοντας να τη σώσει ένας σωτήρας, ένας πατερούλης, ένας μπάτμαν-τιμωρός.

  

Δεύτερον: ακόμη και όταν κάποια μέλη της κοινωνίας διαφωνήσουν, διαμαρτυρηθούν, οι φωνές τους πνίγονται.

Είτε με τη χρήση πρόθυμων ματατζήδων είτε με την επιβολή της σιωπής.

Ξύλο και μούγκα.

Σα να μην υπάρχουν αντιδράσεις, λες και δεν ξεσηκώνεται καμιά φωνή αντίρρησης. Ούτε στα κανάλια, ούτε στις εφημερίδες, ούτε στα ειδησεογραφικά sites. Μουγκαφόν!

Αλλά χέσε τους μπάτσους και τα Μέσα.

Υπάρχει η Δικαιοσύνη.

Η περίφημη Δικαστική Εξουσία, για την οποία το Σύνταγμα της χώρας προβλέπει ότι είναι ανεξάρτητη της εκτελεστικής και της νομοθετικής.

Όταν η χώρα βοά, όταν οι άνθρωποι "τα έχουν δει όλα", όταν η μισή κοινωνία παίρνει χάπια για να τη βγάλει μέχρι την επόμενη μέρα, η άλλη μισή στέκεται στις ουρές για να διακανονίσει χρέη και ο πρωθυπουργός διακωμωδεί τον πόνο των πολιτών,  δηλώνοντας ότι «οι εφοπλιστές συναισθάνονται τις δυσκολίες του τόπου», λογικό είναι να καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να βελτιωθεί η κατάστασή μας. Για έναν απλό λόγο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας δεν είναι η φτώχεια. Είναι η αίσθηση της ματαιότητας που προκύπτει από την έλλειψη Δικαιοσύνης. Αυτό που πείθει τους πολίτες πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο είναι η σιωπή της Δικαστικής Εξουσίας μπροστά στα επαναλαμβανόμενα αίσχη.

Η χώρα καταξεσκίζεται και δεν φταίει κανείς.

Τη σχιζοφρενική τοποθέτηση Παγκάλου και των ομοίων του, πως γι' αυτή την καταστροφή φταίμε όλοι, δεν την χάβουν πλέον ούτε οι πιο πωρωμένοι μαζοχιστές!

Μπορεί τίποτε να μην πάει καλά στη ζωή ενός ανθρώπου. Αλλά η ελπίδα που μπορεί να τον κρατήσει ζωντανό, ψυχολογικά και σωματικά, είναι η ελπίδα ότι θα υπάρξει  Δικαιοσύνη. Ότι όποιος παρανομεί ενδέχεται και μπορεί τελικά να πληρώσει.

Στην Ελλάδα είναι πια κοινός τόπος ότι πληρώνουν μόνον οι ανίσχυροι. Και αυτό δεν φαίνεται ότι θα αλλάξει ποτέ.

Γιατί, απ’ ότι φαίνεται, οι πολίτες δεν μπορούν να διεκδικήσουν Δικαιοσύνη και οι εκπρόσωποί της, ενώ μπορούν να φροντίσουν για την απονομή της είναι πλέον πασιφανές ότι είτε δεν θέλουν, είτε έχουν πληρωθεί για να μην θέλουν.

Ας μην είμαστε απαισιόδοξοι όμως, έρχεται και Πάσχα...

Μπορεί οι πολίτες να τρώνε τα χημικά ή το κουτόχορτο -διαλέγει και παίρνει κανείς στη ζωή αυτή- μπορεί οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης να έχουν αντανακλαστικά μόνον όταν τους διατάζει το χέρι που τους ταΐζει ή όταν τους κόβονται τα προνόμια, αλλά υπάρχει πάντοτε η περίπτωση να μας λυπηθεί ο Batman.

Τέτοιοι που έχουμε καταντήσει το βρίσκω πιθανότερο από το να μας λυπηθεί ακόμη κι ο θεός!

Η φωτό από εδώ.

Αντώνης Σαμαράς. Παγκόσμια πρωτοτυπία.

«Όταν πουλάς τον ΟΠΑΠ σε μια τιμή διπλάσια ή τριπλάσια από τα καθαρά κέρδη, τότε δεν πουλάς, χαρίζεις! Κι αυτός ο οποίος αγοράζει αυτή την εταιρεία, τόσο φτηνά, τότε σε δυο τρία χρόνια θα κάνει απόσβεση και την έχει πάρει τζάμπα. Και επομένως, υπάρχει πρόβλημα. Και μην νομίζετε πως είναι έτοιμος όλος ο κόσμος να βάλει την υπογραφή του κάτω από κάτι τέτοιο».

Αυτά έλεγε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στη Δ.Ε.Θ. τον Οκτώβριο του 2011.

Τώρα διαβάζουμε τα εξής: Τα καθαρά κέρδη του ΟΠΑΠ για το 2012 ήταν 505 εκατ. ευρώ. Η προσφορά της εταιρείας Emma Delta για την απόκτηση του οργανισμού ήταν 622 εκατ. ευρώ.

Αυτό που καταλαβαίνει κάθε έχων σώας τας φρένας άνθρωπος είναι ότι ο πρωθυπουργός αποφάσισε να χαρίσει στη συγκεκριμένη εταιρεία τον ΟΠΑΠ.

Όταν αυτό το επεσήμανε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου απάντησε λέγοντας μεταξύ άλλων ότι "η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει ό,τι μπορεί για να ματαιώσει την προσπάθεια της κυβέρνησης να βγάλει τη χώρα από την κρίση".

Αυτό που συμπεραίνει λοιπόν κανείς από τα παραπάνω είναι απλό:

Η κυβέρνηση προσπαθεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση επιλέγοντας να χαρίσει -όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει δημόσια δηλώσει- μερικές εταιρείες, που συμπτωματικά θα έφερναν στα ταμεία της πολλά εκατομμύρια ευρώ, για πάρα πολλά χρόνια.

Άλλη μια ελληνική παγκόσμια πρωτοτυπία.

Πάλι τους καλύτερους ψηφίσατε βρε. Εύγε!

Οργανωμένο Έγκλημα?

Στο βίντεο, μια γυναίκα παραθέτει τη μαρτυρία της για αυτό που μοιάζει να είναι σχέδιο εξόντωσης δημοσιογράφων που "μιλάνε" πολύ.

Υπάρχουν άλλα δυο βίντεο στο "Κουτί της Πανδώρας" του Κώστα Βαξεβάνη.

Περιμένω από την ελληνική Δικαιοσύνη να παρέμβει ώστε να μάθουμε περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Ποιοι, πότε, πώς.

To Catch a Thief

Οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων είναι η υπέρτατη πρεμούρα της τριμερούς κυβέρνησης της χώρας και των υπαλλήλων της τρόικας αυτή την εβδομάδα. Ή απολύετε ή δεν έχει φράγκα, φέρεται να λένε οι κακοί ξένοι στους καλούς ντόπιους.

Κάπως έτσι παρουσιάζεται το θέμα και αφού υπενθυμίσω ότι όλα αυτά που υποτίθεται ότι συζητούνται από πρωίας μέχρι να πέσουν όλοι κάτω από την πολλή διαπραγμάτευση τα έχουμε υπογράψει -στα τέσσερα- από πέρυσι, κοινώς είναι προβλεπόμενες υποχρεώσεις της χώρας στο τρίτο μνημόνιο, προχωρώ στην ουσία.

Το υποθέμα του θέματος που προβάλλεται από τα ΜΜΕ ανηλεώς αφορά στους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους. Δηλαδή, εκείνους που ενώ έχουν παραπεμφθεί στα πειθαρχικά συμβούλια με διάφορες κατηγορίες, μερικές εξ αυτών κακουργηματικού χαρακτήρα μάλιστα, έχουν αποδειχτεί ένοχοι, αλλά συνεχίζουν να εργάζονται ή τέλος πάντων να αμείβονται κανονικά.

Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη αυτοί πρέπει να είναι οι πρώτοι που θα απολυθούν.

Αυτή είναι μια εντελώς λανθασμένη οπτική.

Αυτό που πρέπει να συμβεί είναι το ανάποδο. Οι τίμιοι και ενάρετοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκείνοι που πρέπει να απολυθούν. Οι επίορκοι, ειδικά όσοι έχουν παραπεμφθεί για απάτες και υπαιξερέσεις πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνουν στις υπηρεσίες τους.

Εφόσον πρόκειται για άτομα με αποδεδειγμένες ικανότητες, που κατάφεραν να στήσουν, να οργανώσουν και να εκτελέσουν σχέδια που εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες του συστήματος, είναι ακριβώς αυτοί που είναι απαραίτητοι. Έτσι όπως κάνουν και οι μυστικές και άλλες υπηρεσίες στα ξένα. Πιάνει το FBI τον μέγα hacker και αντί να τον πετάξει να σαπίζει στις φυλακές, τον προσλαμβάνει για να προστατευτεί από τους πιο επικίνδυνους hackers.

Όπως πάντα, οι λύσεις είναι απλές, αλλά εμάς μας φάγανε τα στερεότυπα.

Οσκαρ στην Εντατική

Η Ελένη Αντωνιάδου εργάζεται στη NASA και συγκεκριμένα στον Τομέα Βιοεπιστημών, Νανοτεχνολογίας και Εξερεύνησης του πλανήτη Αρη. Εξελέγη γυναίκα της χρονιάς από την επιτροπή της διοργάνωσης "FDM Everywoman in Technolgy Awards" και τα ελληνικά ΜΜΕ μας τα έκαναν τσουρέκια, ενθουσιασμένα που είχαν και κάτι άλλο να γράψουν για μια Ελληνίδα εκτός από τα συνολάκια της Πάολας και τις δηλώσεις πόθεν έσχες της Ντόρας Μπακογιάννη.

Γενικώς, οι Έλληνες στο εξωτερικό μια χαρά διαπρέπουν και επίσης μια χαρά συλλέγουν βραβεία. Όλα για επιτεύγματα σε τομείς όπου απαιτούνται χαρακτηριστικά όπως αφοσίωση, επιμονή και πολύ, πάρα πολύ δουλειά. Αυτά με τους Έλληνες έξω. Γιατί με τους Έλληνες εδώ το πράγμα αλλάζει.

Προτείνω, λοιπόν, σήμερα, να θεσμοθετήσουμε επιτέλους στη χώρα, εκείνα τα βραβεία που πραγματικά έχουμε ανάγκη και να αφήσουμε τις πολυτέλειες για τους ξένους που έχουν λυμένα τα προβλήματα με τα οποία εμείς βουρλιζόμασταν, βουρλιζόμαστε και απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσουμε να βουρλιζόμαστε για άλλα 50 χρόνια.

Να ξεκινήσουμε με τη θεσμοθέτηση του Βραβείου Φτιαγμένου Πεζοδρομίου. Θα απονέμεται κάθε χρόνο σε όποιον καταφέρνει να παραδίδει στους πολίτες, φτιαγμένα όλα τα πεζοδρόμια ενός δήμου ή μιας κοινότητας, ώστε να γλυτώσουν κι οι γριές από τα πεσίματα.

Μετά θα θεσμοθετηθεί το Βραβείο Βουλωμένης Λακκούβας, το οποίο θα απονέμεται σε πανηγυρική ετήσια εκδήλωση, ώστε να σταματήσουν οι οδηγοί της χώρας να μαζεύουν σπασμένα αμορτισέρ κάθε τρεις και λίγο.

Επίσης, θα θεσμοθετηθεί το Βραβείο "ΚΕΜ", δηλαδή "Κρεβάτια Εντατικών Μονάδων", το οποίο θα απονέμεται σε όποιον καταφέρνει να αποδίδει σε λειτουργία όλα τα κρεβάτια των εντατικών μονάδων στα νοσοκομεία της χώρας. Ειδικό Μέγα Βραβείο ΚΕΜ θα απονέμεται σε όποιον καταφέρνει να παραδίδει και νέα τέτοια κρεβάτια.

Με τον τρόπο αυτόν, μόνο και μόνο για να τους τραβούν οι κάμερες και να συνδέσουν το όνομά τους με ένα βραβείο, μπορεί οι αχαϊρευτοι ντόπιοι Έλληνες να φιλοτιμηθούν και οι αχαϊρευτοι ντόπιοι Έλληνες πολίτες να δούνε και καμμιά βελτίωση σε μερικά από τα στοιχειώδη. Ξέρετε απ' αυτά που οι εχθροί μας οι βορειοευρωπαίοι τα έχουν λύσει εδώ και μερικές δεκαετίες, επίτηδες, για να μας σπάνε τα νεύρα και να μας λένε ότι τους ζηλεύουμε.

and the oscar goes to...
Βρασίδας Χλιμίτζουρας!

Η επιστήμη σηκώνει τη χώρα ψηλά.

Αίσθηση προκάλεσε η είδηση για το πρωτοποριακό βιονικό χέρι που θα ελέγχεται με τη σκέψη και θα επαναφέρει το αίσθημα της αφής σε αυτόν που το φοράει.

Την πρωτοβουλία για το βιονικό χέρι έχει ο Σιλβέστρο Μικέρα της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λοζάνης.

Όμως το ακόμη μεγαλύτερο επιστημονικό άλμα θα ακολουθήσει σύντομα και μάλιστα στην Ελλάδα.

Η επιστημονική ομάδα του Μικέ Καρακαλτάκα της Σχολής της Κοζάνης, θα αναλάβει να φέρει εις πέρας τη μεταμφύτευση βιονικού εγκεφάλου σε Έλληνες πολιτικούς, που θα ελέγχεται με τη σκέψη και θα επαναφέρει το αίσθημα της ντροπής σε αυτόν που τον διαθέτει.

Οικόπεδο.

"Η χώρα δεν υπήρξε ποτέ μία πραγματική δημοκρατία. Διαρκώς βρισκόταν υπό την κατοχή ξένων δυνάμεων: των Τούρκων, των Γερμανών, των Άγγλων, των Αμερικανών. Φέραμε βασιλιά από τη Βαυαρία και μετά τον διώξαμε. Έπειτα ήρθε ο επόμενος βασιλιάς. Αυτό που έμεινε ήταν το χάος και ένα σύστημα που ήταν δημοκρατικό μόνο κατ’ όνομα".

Ο Κώστας Γαβράς, μίλησε στην Süddeutsche Zeitung του Μονάχου και του χρειάστηκαν 8 λέξεις για να πει το προφανές.

Βομβαρδισμός από αναλύσεις και ακατάσχετη πάρλα από παντού στη χώρα, υποδείξεις και σηκωμένα δάχτυλα, υποταγή και χαφιεδισμός, τσαμπουκάς και ξύλο.

Τρία χρόνια τώρα, οποτεδήποτε οι άνθρωποι είπαν κάτι διαφορετικό από την επαναλαμβανόμενη κασσέτα του "μονόδρομου", όποτε ζητήθηκε ο λογαριασμός, για τα χρέη που δημιουργήθηκαν επειδή τα "φάγαμε μαζί", απάντηση δεν υπήρξε. Όποιος διαφωνεί απειλεί τους θεσμούς, τη δημοκρατία, τον θεό...


Αυτά εδώ στην Ελλάδα. Γιατί αν δεν κατοικείς εδώ, υποχρεωμένος να αναπνέεις τις ανάσες των λούμπεν ρουφιάνων ραγιάδων και έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι, αντιλαμβάνεσαι πια ότι δεν ζεις σε χώρα αλλά σε οικόπεδο και μάλιστα γιαλαντζί.

Η άρνηση των λύσεων.

"Το πάθος που,

όταν χτίστηκε ο κόσμος αυτός,

παραμερίστηκε ως άλλου κόσμου.

Από σήμερα,

ό,τι ο κόσμος αυτός αρνείται,

είναι ζωή".

Εμείς οι Έλληνες είμαστε πολύ περήφανος λαός. 

Η περηφάνεια που νιώθουμε οφείλεται, κυρίως, στο ότι εξαργυρώνουμε κάτι που δεν μας ανήκει εξ ορισμού, δηλαδή την πνευματική και διανοητική δύναμη εκείνων που θεωρούμε προγόνους μας.

Αυτό που μας διαφεύγει είναι το πώς γίνεται να είσαι περήφανος για κάτι που δεν γνωρίζεις. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν διαβάσει ούτε μισή σελίδα από όσα έγραψαν οι πρόγονοι που τους κάνουν να νιώθουν περηφάνεια. Περιέργως, αυτό δεν το βρίσκουν καθόλου παράξενο.

Σημασία έχει το dna ρε παιδί μου, τι θες τώρα. Από αυτό το dna προέκυψαν άλλωστε και δυο βραβεία νόμπελ, σε δυο Έλληνες ποιητές. Και όλοι ξέρουμε πως όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, απ' άκρη σ' άκρη στη χώρα, νέοι, γέροι και παιδιά βρίσκονται μ' ένα βιβλίο στο χέρι ξετινάζοντας την ελληνική ποίηση.

Θα πει κανείς "εύκολη η ειρωνεία, όμως οι ποιητές δεν απαντούν στα προβλήματα του κοσμάκη". Γι' αυτό και έγινε τόσο δημοφιλής η περίφημη φράση πρώην υπουργού της Νέας Δημοκρατίας, ότι 'οι ποιητές είναι λαπάδες'.

Η πραγματικότητα είναι βέβαια εντελώς διαφορετική. Οι ποιητές είναι ακριβώς εκείνοι που βλέπουν τις λύσεις. Τις εντοπίζουν και τις γράφουν. Χρόνια τώρα. Αιώνες. Οι υπόλοιποι είναι που δεν θέλουμε να το καταλάβουμε. Οι ποιητές απαντούν πιο εύστοχα από όλους στα προβλήματα των ανθρώπων. Το ζήτημα είναι πως, επειδή οι απαντήσεις τους είναι τρομακτικά αποτελεσματικές, δεν εισακούονται. Ποτέ. Ούτε στο παρελθόν, ούτε τώρα. Γιατί εκτός από αποτελεσματικές είναι και δύσκολες. Γιατί απαιτούν αλλαγή. Και μάλιστα όχι των άλλων, αλλά του καθενός από μας.

Έτσι, παρατηρείται το εντελώς κουλό φαινόμενο. Όλοι θαυμάζουν και παραδέχονται την σπουδαιότητα και τη σημασία των προγόνων και των ποιητών, αλλά μόνον θεωρητικά. Την ώρα που η κουβέντα πρέπει να γίνει πράξη, όλα τα σημαντικά και τα θαυμαστά πάνε στο διάολο. Και μένει μόνον η αηδιαστική γεύση των συμβιβασμών -στην καλύτερη περίπτωση- και της απάτης -στη συνηθέστερη-.

Γιατί;

Η απάντηση είναι απλή:

"Το πάθος που,

όταν χτίστηκε ο κόσμος αυτός,

παραμερίστηκε ως άλλου κόσμου.

Από σήμερα,

ό,τι ο κόσμος αυτός αρνείται,

είναι ζωή".

Δ. Δημητριάδης

Οι πυρήνες της δυστυχίας

Κοίτα απ' την άλλη κι όλα θα πάνε καλά.

Η κρίση στη χώρα, πριν ακόμη γίνει οικονομική ήταν κρίση των θεσμών.

Ο τραγικός συνδυασμός απελπισίας και βουβαμάρας δεν προκύπτει από τη φτώχεια μονάχα, αλλά κυρίως από την πεποίθηση των ανθρώπων πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο.

Τι μπορεί να αλλάξει αυτή την πεποίθηση; Μα η λειτουργία [ή καλύτερα η επαναλειτουργία] των θεσμών.

Πνιγμένοι σε ένα σύννεφο αμφισβήτησης, σκανδάλων, φημολογίας, ανυποληψίας, κυκλοφορούν ανάμεσά μας άνθρωποι που, ενώ θα μπορούσαν να υπηρετούν τους θεσμούς, έχουν παρκάρει τις γνώσεις και τις ικανότητές τους σε ένα αραχνιασμένο ράφι και προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους χρησιμοποιώντας όσο λιγότερο μπορούν, αυτό που τους χρειάζεται περισσότερο απ' όλα. Τη συνείδησή τους.

Εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια, οι Έλληνες συζητούν στις παρέες -εκεί που τίποτε δεν έχει πρακτικό αποτέλεσμα, αλλά μπορεί κάποιος να λέει ό,τι θέλει- για την κακοδαιμονία της χώρας και κατακεραυνώνουν, μεταξύ τυριού και αχλαδιού, όσους πίνουν το αίμα της Ελλάδας.

Σε αυτές τις συζητήσεις –που συνήθως αποτελούν παράλληλους μονολόγους και χειμάρρους κλάψας- οι ευθύνες πέφτουν στις πλάτες των πλούσιων και ισχυρών, των πολιτικών, μετά κατρακυλούν μέχρι τον γείτονα, ενώ λίγο πριν το ολικό μεθύσι, φτάνουν μέχρι τα ακροδάχτυλα της αυτοκριτικής. Το δευτερόλεπτο που ένα ψήγμα ευθύνης ακουμπά όποιον προβαίνει σε αυτοκριτική, ξεκινά και ο αναθεματισμός της κακούργας κοινωνίας, λες και η κοινωνία δεν είναι το σύνολο των ανθρώπων που κατοικούν τη χώρα αλλά κάτι σαν μια απρόσωπη πολυεθνική ή μια ανώτερη δύναμη.

Το επόμενο πρωί όλα αλλάζουν. Οι ίδιοι άνθρωποι, τα τελευταία 30 χρόνια, πάνε στις δουλειές τους, υπομένουν τους άλλους και τον εαυτό τους βουβό μπροστά σε μικρά ή μεγάλα λάθη, άβουλο μπροστά σε μικρά ή μεγάλα εγκλήματα, καθώς φυσικά και δεν θα βγάλουν οι ίδιοι το φίδι από την τρύπα, παρότι θεωρούν εαυτόν παρεξηγημένη μεγαλοφυία και άρα θα έπρεπε να τους είναι εύκολο να το πράξουν.

Περιμένοντας λοιπόν κάποιον άλλον να βγάλει το φίδι από την τρύπα, η ζωή περνάει και η κακοδαιμονία συνεχίζεται. ΄Ολοι ελπίζουν να κρατήσουν την κακοδαιμονία μακριά απ' το δικό τους σπίτι, έξω απ’ τη δική τους ζωή. Λες και ζουν στο μικρό σπίτι στο λιβάδι, λες και μπορεί να υπάρξει η δική τους ζωή χωρίς τη ζωή των άλλων. Η μέθοδος που χρησιμοποιείται για τον σκοπό αυτό είναι το 'δεν είδα, δεν άκουσα, δεν μιλάω'.

Και φτάσαμε έτσι στο 2013, που παρεμπιπτόντως είναι η χρονιά που θα απαλλασσόμασταν από το μνημόνιο. Δες εδώ να φρεσκάρεις την αδύναμη μνήμη σου.  

Ενώ λοιπόν άνθρωποι αυτοκτονούν και οι άνεργοι αγγίζουν τα 2 εκατομμύρια, για κάποιους οι δουλειές πάνε περίφημα.

Ενώ τα παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα και τα νοσοκομεία έχουν παραλύσει, μαθαίνουμε ότι σε ένα μικρό μαχητικό έντυπο κάνει την εμφάνισή του ένα ρεπορτάζ. Στα γραφεία του περιοδικού που δημοσίευσε το ρεπορτάζ, χτυπάει το τηλέφωνο και κάποιος μοιράζει απειλές σαν γαρύφαλλα σε μπουζουξίδικο.

Περνούν οι μέρες και περιμένουμε να δούμε τί θα γίνει.

Θα γίνει κάτι;

Δε μπορεί. Κάποιος θα κάνει κάτι. Άλλωστε, δεν είμαστε όλοι για τα μπάζα.  Υπάρχουν ακόμη σ’ αυτή τη χώρα αρκετοί σοβαροί δημοσιογράφοι και περισσότεροι τίμιοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης. Δε μπορεί παρά να δείξουν οι  Έλληνες δημοσιογράφοι συμπαράσταση στο συνάδελφό τους.  Και οι αρχές, σίγουρα θα κάνουν το καθήκον τους,  θα βεβαιωθούν δηλαδή ότι προστατεύεται η ανθρώπινη ζωή.

Εννοώ θεσμικά.

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι έχουν ενώσεις τύπου και στο παρελθόν έχει συμβεί οι Έλληνες εισαγγελείς να παρέμβουν για λιγότερο σημαντικά θέματα από την απειλή εναντίον της ζωής ενός ανθρώπου.

Τι διάολο; Είμαστε στο 2013 άλλωστε και ζούμε στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Σε μια χώρα που πολλοί αντιπαθούν -ή ακόμη και μισούν- χωρίς καν να ξέρουν γιατί και εννοώ τις ΗΠΑ, το θέμα της ελευθερίας του λόγου λύθηκε από τις πρώτες κιόλας γραμμές του Συντάγματος, πριν από μερικά χρόνια, για την ακρίβεια το 1791, ως εξής:

Οι 'πατέρες' του έθνους έγραψαν στο πρώτο άρθρο του συντάγματος των ΗΠΑ "Το Κογκρέσο δεν θα εγκρίνει νόμο που θα υποστηρίζει την εγκαθίδρυση θρησκείας ή που θα απαγορεύει την ελεύθερη θρησκευτική λατρεία ή που θα περιορίζει την ελευθερία του λόγου ή του τύπου ή το δικαίωμα του λαού να συνέρχεται ειρηνικά και να αιτείται στην Κυβέρνηση σχετικά με την ικανοποίηση παραπόνων του" και έκτοτε όποιος παραζορίζεται καταφεύγει στα δικαστήρια και κάποιες φορές –όχι και τόσο σπάνια- δικαιώνεται.

Εμείς πάλι, μπορούμε απλώς να συνεχίσουμε τις στομφώδεις δηλώσεις στις εναπομείνασες παρέες, μεταξύ τυριού και αχλαδιού, περιμένοντας πάντα κάποιον να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

Όταν θα τελειώσουν τα τυριά, τα αχλάδια και οι παρέες επίσης, θα μείνουμε με μοναδική συντροφιά τις στομφώδεις δηλώσεις του παρελθόντος και έναν εαυτό που θα έχει σπάσει τους καθρέφτες για να μην τρομάζει μ’ αυτό που βλέπει.

Όσο εμείς ‘δεν βλέπουμε, δεν ακούμε, δεν μιλάμε’ ενδέχεται το φίδι να μην βγει από τρύπα, αλλά από αυγό. Θα είναι μαύρο και θα μας φάει όλους.

Είμαι άντρας.

Τηλεφώνημα με απειλές κατά της ζωής συντάκτη μας δεχτήκαμε χθες στα γραφεία του περιοδικού από συστηθέντα ως Δημήτρη Μελισσανίδη και αριθμό τηλεφώνου καταχωρημένο στην Aegean Oil, μετά τη δημοσίευση του ρεπορτάζ στο UNFOLLOW 14 για το λαθρεμπόριο ναυτιλιακού πετρελαίου.

Στις 31 Ιανουαρίου κυκλοφόρησε το 14ο τεύχος του περιοδικού UNFOLLOW (Φεβρουάριος 2013), όπου δημοσιεύουμε βασικό ρεπορτάζ για το λαθρεμπόριο ναυτιλιακού πετρελαίου, με τίτλο εξωφύλλου «Λαθρεμπόριο: Θα σπάσει ο νόμος της σιωπής για την Aegean Oil του Δ. Μελισσανίδη και τα ΕΛΠΕ του Σ. Λάτση;».
Την επομένη, 1η Φεβρουαρίου, στις 19.50, δεχτήκαμε τηλεφώνημα στα γραφεία του περιοδικού από τον αριθμό 210 4586000, στο οποίο ο καλών ζήτησε να μιλήσει με τον συντάκτη του ρεπορτάζ Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο, συστήθηκε ως Δημήτρης Μελισσανίδης και ζήτησε εξηγήσεις για το δημοσίευμα.
Ο συντάκτης μας συνομίλησε μαζί του σε ανοικτή ακρόαση, παρουσία δύο ακόμη συντακτών του περιοδικού. Ο συστηθείς ως Δ. Μελισσανίδης απείλησε το περιοδικό και τον συντάκτη με αγωγή. Ο συντάκτης του απάντησε ότι ασφαλώς μπορεί να πράξει όπως νομίζει.
Στη συνέχεια, παρά την προσπάθεια του συντάκτη μας να συνομιλήσει σε ήπιο τόνο, ο καλών ως Δ. Μελισσανίδης απείλησε τη ζωή του και ό,τι υπάρχει γύρω από αυτόν. Από τα 20 λεπτά που διήρκεσε το τηλεφώνημα, τα μισά περίπου αναλώθηκαν σε απειλές προς τον συντάκτη.
Μέρος όσων είπε ο συστηθείς ως Δ. Μελισσανίδης, τα οποία κατέγραψε ο συντάκτης παρουσία των δύο ακόμη συντακτών του περιοδικού, έχει ως εξής:
«Θα μπορούσα να στείλω να σε σκοτώσουν χωρίς να σ’ έχω προειδοποιήσει. Αλλά είμαι άντρας και θα βάλω να σε τινάξουν στον αέρα την ώρα που κοιμάσαι. Θα βάλω να σε σκοτώσουν, εσένα, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου και ό,τι άλλο έχεις».
Όταν ο συντάκτης, σε στοιχειώδη αντίδραση αυτοπροστασίας, είπε στον συστηθέντα ως Δ. Μελισσανίδη ότι πρόκειται να καταγγελθεί το περιστατικό στις αρμόδιες αρχές και στον εισαγγελέα, απάντησε:
«Θα σκίσω κι εσένα και τον εισαγγελέα. Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ο Μελισσανίδης. Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς. Δεν θα μπορείς να κυκλοφορείς, θα γίνω ο εφιάλτης σου. Ο φόβος μου θα σε καταδιώκει παντού. Εγώ είμαι ο Μελισσανίδης και δεν σηκώνω. Θα έρθουν στο σπίτι και την ώρα που κοιμάσαι θα σε τινάξουν στον αέρα. Εγώ έχω μάθει να μιλάω με μεγάλους δημοσιογράφους. Εψαξα για σένα και θα σε σκίσω».
Όταν ο συντάκτης μας τον ρώτησε αν μεγάλους δημοσιογράφους θεωρεί αυτούς που παίζουν το δικό του παιχνίδι και κάνουν δημόσιες σχέσεις, ο συστηθείς ως Δ. Μελισσανίδης απάντησε:
«Θέλω να μου τα πεις αυτά με το πιστόλι στον κρόταφο».
Η αναζήτηση στο διαδίκτυο για το πού είναι καταχωρημένος ο αριθμός τηλεφώνου που κάλεσε στα γραφεία του UNFOLLOW, έδωσε αποτέλεσμα:
«AEGEAN OIL SA (Μελισσανίδης Δημήτριος) Βιομηχανία και Εμπορία Πετρελαιοειδών – Κεντρικά Γραφεία».
Σύμφωνα με το 11888 του ΟΤΕ, ο ίδιος αριθμός ανήκει στις εταιρείες «AEGEAN AGENCY Εμπόριο Πετρελαίου», «AEGEAN BUNKERING SERVICES Εμπόριο Πετρελαίου», «AEGEAN MARINE PETROLEUM Εμπόριο Πετρελαίου», «AEGEAN OIL Εμπόριο Πετρελαίου» και «AEGEAN SHIPPING MANAGEMENT Εμπόριο Πετρελαίου». Όλες με διεύθυνση Ακτή Κονδύλη 10, Πειραιάς, 18545.
Κατόπιν τούτων:
Πρώτον, το περιοδικό UNFOLLOW συνεχίζει αταλάντευτα την πορεία του.
Δεύτερον, μετά τις πρωτοφανείς απειλές εναντίον της ζωής του συντάκτη μας, δηλώνουμε ότι στο εξής για οτιδήποτε θέσει σε κίνδυνο τη ζωή ή την σωματική ακεραιότητα του συντάκτη μας ή άλλων συντακτών μας ή των οικείων τους, θα θεωρήσουμε υπεύθυνο τον συστηθέντα ως Δ. Μελισσανίδη.
Τρίτον, καλούμε τις αρμόδιες αρχές να πράξουν το καθήκον τους.
Τέταρτον, ζητούμε τη συμπαράσταση κάθε δημοσιογράφου με συνείδηση.
Πέμπτον, καλούμε τις ενώσεις Τύπου να πάρουν θέση για το γεγονός και να κάνουν ό,τι χρειαστεί, ώστε η δημοσιογραφία να μην φιμώνεται.
UNFOLLOW

Το όφωνο και οι αλήθειες της ζωής

Σε συνέντευξη του κ. Προβόπουλου στη εφημερίδα Süddeutsche Zeitung, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας τόνισε ότι κατανοεί τις ανησυχίες των ευρωπαίων φορολογουμένων. Στη συνέχεια της συνέντευξης δήλωσε πως είναι σίγουρος ότι οι ευρωπαίοι θα πάρουν πίσω τα χρήματά τους.

Εξετάζεται η φερεγγυότητα φερόμενου ως αυτήκοου μάρτυρα που ισχυρίζεται πως μόλις έκλεισαν τα μικρόφωνα συμπλήρωσε χασκογελώντας ότι αυτοί που είναι σίγουρο πως δεν θα δουν δεκάρα τσακιστή για τα επόμενα 40 χρόνια είναι οι Έλληνες φορολογούμενοι.

Αλλά τι σημασία έχει;

Είναι κοινή παραδοχή ότι οι Έλληνες αναδεικνύουν τον καλό τους εαυτό μόνον στα δύσκολα. Άρα όλα αυτά γίνονται για να μεγαλουργήσει και πάλι η χώρα, καθώς τόσα χρόνια που τα "τρώγαμε όλοι μαζί" μόνον κάτι μπουζουκόμαγκες ανέδειξε η πατρίδα. Τώρα που θα ψοφολογάμε όλοι, τώρα θα αναδειχτούν οι νέοι Ηράκλειτοι, Πυθαγόρηδες και Ελύτηδες.

Τι ψηφίζει το Άγιο Πνεύμα;

Την επιβολή ειδικού φόρου σε όσους πολίτες δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι πρότεινε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σε συνέδριο με θέμα «Εκκλησία και Αριστερά». Στόχος της πρότασης να καταργηθεί η μισθοδοσία των ιερέων από το κράτος ή μάλλον να συνεχιστεί, αλλά να επιβαρύνει τους φορολογούμενους που δηλώνουν χριστιανοί.

Αυτό, πάντως, που το θρήσκευμα έρχεται και μπλέκεται με τα λεφτά, τους φόρους και τα σχετικά, δυσκολεύομαι να το αντιληφθώ επακριβώς.

Θυμάμαι την εντύπωση που μου είχε προκαλέσει η δήλωση πρώην αρχιεπισκόπου, ότι η Δεξιά είναι του Κυρίου. Η τότε κεφαλή της εκκλησίας μας είχε πει δηλαδή τα εξής:

Πρώτον, ότι ο ίδιος ήταν δεξιός, αφού ως κεφαλή της εκκλησίας δεν θα μπορούσε να πάει κόντρα στον Κύριο που -κατά τα λεγόμενά του- υποστήριζε τη Δεξιά. Δεύτερον, ότι η Δεξιά είναι θρησκευόμενη καλή χριστιανή, άρα ο σωστός Έλλην χριστιανός ορθόδοξος οφείλει να είναι δεξιός, σε μια λογική τύπου "το 'να χέρι νίβει τ' άλλο". Με βάση αυτή τη λογική συμπεραίνει κανείς πως οι Έλληνες ιερείς είναι όλοι δεξιοί. Αν όχι, πάνε κόντρα στο θέλημα του Κυρίου.

Ως εκ τούτου το ζήτημα δεν βρίσκεται απλώς στο αν το κράτος θα πληρώνει τη μισθοδοσία των ιερέων, αλλά προεκτείνεται στο αν το κράτος θα πληρώνει τη μισθοδοσία ρασοφόρων δεξιών.

Μετά τα ανωτέρω, προκύπτει ένα λογικό ερώτημα:

Εφόσον οι ιερείς επιτελούν το έργο της εκκλησίας για το καλό του ποιμνίου, γιατί δεν πληρώνονται από το ποίμνιο; Γιατί δηλαδή δεν αναλαμβάνει την πληρωμή των μισθών τους η εκκλησία και το ποίμνιό τους. Ούτε φόροι, ούτε τίποτε. Θα πηγαίνουν οι καλοί πιστοί στις εκκλησίες, θα δίνουν τον οβολό τους και η εκκλησία θα πληρώνει τους ιερείς. Απλό.

Ούτε φορολογικές δηλώσεις με θρήσκευμα, ούτε τίποτα. Όποιος θέλει να πληρώνονται οι ιερείς, θα καταθέτει τα απαραίτητα χρήματα στο παγγάρι.

Και γράφω "όποιος θέλει", καθώς θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει λόγος να πληρώνονται οι ιερείς. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι θα αρκούσε να έχουν στέγη και τροφή, χάρη στη βοήθεια του ποιμνίου και τέλος.

Αλλά ας πάμε με το σκεπτικό των χρημάτων του ποιμνίου και των πρόθυμων ενοριτών. Θα μαζεύονται τα χρήματα από το παγγάρι λοιπόν και από εκεί και μετά θα αναλαμβάνει η εκκλησία της Ελλάδος, που άλλωστε τα κάνει όλα σωστά.

Όχι σαν τους απατεώνες τους κοσμικούς.

Και τέλος, το τί ψηφίζει ο Κύριος, μάς το αποκάλυψε τότε ο αρχιεπίσκοπος. Το τι ψηφίζει η Παναγία, μάς το έδειξε η τηλεόραση. Με το Άγιο Πνεύμα, τι παίζει; 

Αμήν σύντροφοι.
Μπερδεύτηκα.

Υ/Γ:
Η φωτογραφία δεν είναι επεξεργασμένη. Είτε όντως υπάρχει Παναγία η Δεξιά, είτε οι σουπερατζήδες στην ΕΤ3 έκαναν καζούρα στο κοντρόλ μια Κυριακή πρωί.

Greek police alleged brutality

Μήνυση στο CNN πότε θα καταθέσει η κυβέρνηση;

Βασίλης Ραφαηλίδης

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 2000 εγκατέλειψε τα εγκόσμια ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ήταν ένας εκρηκτικός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ίσως θα ήταν πιο εύστοχο να γράψω διανοητής, καθώς σκέτο το κοστούμι συγγραφής & δημοσιογραφίας θα του έπεφτε λίγο.

Δυο πράγματα τον χαρακτήριζαν πιστεύω. Το πρώτο ότι ήταν ιδεολόγος. Μπορεί να εξωτερίκευε έναν αφ' υψηλού κυνισμό και διάφορες αποχρώσεις ειρωνείας, όμως αυτά ήταν τα όπλα του ενάντια στη βλακεία και τη λαμογιά. Το δεύτερο, ότι ήταν βαθύτατος γνώστης της ελληνικής ιστορίας και κατά την ταπεινή μου γνώμη αντιπροσώπευε, εν πολλοίς, ένα 'είδος' Έλληνα που αν δεν έχει εκλείψει, κινδυνεύει πάντως άμεσα με ολοκληρωτική εξαφάνιση. Το είδος του ανθρώπου που δεν μιλάει αν δεν ξέρει, που κάνει πολύ καλά τη δουλειά του, έχει χιούμορ, είναι ανθρωπιστής, ειλικρινής και δεν φοβάται ούτε να πει τη γνώμη του ούτε να κάνει έξαλλους τους συνομιλητές του. Όλα δημιουργικά!

Πιστεύω -και τα προτείνω συχνά σε ανθρώπους που βαριούνται να διαβάζουν- ότι αρκούν τρια βιβλία για να καταλάβει κανείς τί έχει συμβεί στην Ελλάδα από τότε που ιδρύθηκε ως κράτος και βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται... Ένα από αυτά -και μάλλον το πιο απολαυστικό- το έχει γράψει ο Βασίλης Ραφαηλίδης και είναι η "Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους".

Όσο σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον κοινό νου στην όμορφη χώρα μας τόσο περισσότερο λείπουν άνθρωποι σαν εκείνον.