Essence of Elephants, Greg du Toit.

To Natural History Museum του Λονδίνου ανακοίνωσε τα βραβεία για τους καλύτερους φωτογράφους "άγριας ζωής" για το 2013.

Grand title winner αυτή τη χρονιά είναι ο Greg du Toit (με τη φωτογραφία Essence of Elephants), που δήλωσε ότι προσπαθούσε πολλά χρόνια να 'αιχμαλωτίσει' σε μια φωτογραφία την ιδιαίτερη ενέργεια και συνειδητότητα των ελεφάντων και με αυτήν την φωτογραφία νιώθει πως κάτι κατάφερε.

Περισσότερα, εδώ.

Γουονγκ Καρ Γουάι

2046 & HEARTBREAK από Flixgr

Μια βόλτα ποτισμένη στις εικόνες και τους ήχους του Γουονγκ Καρ Γουάι, από τον σκηνοθέτη Νίκο Πάστρα, μέσω του flix.gr.

Ο Γουονγκ Καρ Γουάι έχει εκατομμύρια φίλους, ακόλουθους, θαυμαστές ανά τον πλανήτη, γιατί καταφέρνει να μετουσιώσει στον κινηματογράφο αυτό το σχεδόν μπανάλ πια, "η αισθητική είναι ηθική..." και μπλα μπλα μπλα.

Νομίζω ότι καταφέρνει -καθώς αποδεικνύεται μέγας μάστορας της αφήγησης- να δείξει τα εξής απλά:

Ότι μπορεί ένας άνθρωπος να ξετρυπώσει ομορφιά παντού. Πως όλοι αξίζουν μερίδιο στην αγάπη.

Ότι δεν έχει νόημα να μένει κανείς ηδονοβλεψίας του χρόνου που περνά. Πως παρά τον πόνο [και μάλιστα μαζί του όσο κι αν μοιάζει αδύνατον] μπορεί να ξεφύγει από το να είναι θεατής πιθανοτήτων και να βιώσει όσα του επιφυλλάσσουν οι επιλογές του. Μικρές, δύσκολες, αβάσταχτες, ό,τι κι αν είναι, αρκεί να μπει στο παιχνίδι και να ζήσει όση μπορεί απ' τη ζωή.

Cheers to wong kar-wai!

JD Salinger

Ψηλά στη λίστα με τις πιο αγαπημένες και δυνατές σχέσεις της ζωής μου βρίσκονται μερικά βιβλία και μαζί με τα έργα, συνοδεία αγάπης, ακολουθεί και η σχέση με τους συγγραφείς.

Ανάμεσα στους πιο αγαπημένους, ο JD Salinger, δημιουργός του "Φύλακα στη Σίκαλη", που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα με διαφορετικό τίτλο...

Αισθάνομαι αμηχανία από τη στιγμή που διάβασα την είδηση, ότι το βιβλίο θα κυκλοφορήσει σε νέα έκδοση με νέο τίτλο.  Άκου διαφορετικό τίτλο! Δηλαδή τώρα πώς θα αναφέρομαι σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία;

Μέχρι τότε, υποθέτω πως θα έχω δει την ταινία ντοκυμαντέρ του Shane Salerno με τίτλο "Salinger", που όπως διαβάζω γυρίστηκε υπό το ίδιο κλίμα μυστικότητας με την οποία είχε τυλίξει τη ζωή του και ο ίδιος ο Salinger, και χρειάστηκε εννέα χρόνια για να ολοκληρωθεί.

Περισσότερη υπομονή θα χρειαστεί για τα πέντε βιβλία του Salinger, που θα κυκλοφορήσουν μετά το 2015.

Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας έγραψε στον Φύλακα στη Σίκαλη, αυτό που με ξετρελαίνει σε ένα βιβλίο, είναι  που όταν το έχεις πλέον τελειώσει, εύχεσαι ο συγγραφές να ήταν καλός σου φίλος και να μπορούσες να του τηλεφωνήσεις ό,τι ώρα σου ερχόταν. Αυτό όμως δεν συμβαίνει συνήθως...

Περισσότερα [και η φωτογραφία] από εδώ.

The Lone Ranger

Χτες το βράδυ, πήγα για δεύτερη φορά σε θερινό σινεμά μέσα στο φετινό καλοκαίρι.

Περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους που δεν μιλούσαν ελληνικά -βρετανοί, γάλλοι και λοιποί ευκατάστατοι τουρίστες έφτιαξαν μια διασκεδαστική και κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα- είχαμε ό,τι χρειαζόμαστε για ένα αυγουστιάτικο αθηναϊκό βράδυ.

Παρόλο τον συνδυασμό "θαψίματος & συμπάθειας" με τον οποίο είχαν περιλάβει την ταινία οι κριτικοί κινηματογράφου, δεν είχα απολύτως κανέναν ενδοιασμό να δώσω τα ακριβά μου 8 ευρώ για το "The Lone Ranger". Αν μη τι άλλο, πόσο χάλια μπορεί να είναι ένας Τζόνις Ντεπ και μια Έλενα Μπόναμ Κάρτερ;

Μεταξύ εναλλαγών αμερικανιάς και σινεφίλ αναφορών -κάργα Σέρτζιο Λεόνε- με χιούμορ, διάχυτη ειρωνεία και έναν ηθοποιό που γίνεται όλο και καλύτερος, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το "The Lone Ranger" είναι η πιο αμερικάνικη και ταυτόχρονα η πιο αριστερή ταινία που έχω δει τον τελευταίο καιρό. Και έχω δει πολλές.

Αν δεν ήξερα ότι έχω μια τάση να εξιδανικεύω, θα έλεγα ότι οι δημιουργοί της ταινίας, έφτιαξαν ένα παμπόνηρο έργο.  Τον πιο πονηρό συνδυασμό λαϊκού blockbuster και -πως να πω- ταινίας με πολιτική άποψη.  Δράση-δράση-δράση και σκηνές με υπερβολές στο όρια της αφέλειας, που όλα στολίζουν -για τις ανάγκες ενός κοινού που καθοδηγείται 'για πλάκα'- έναν διακριτικά κρυμμένο κορμό ανθρωπιάς και πολιτικοποίησης.

Παραγωγός και σκηνοθέτης, σαν να φοβούνται, γι' αυτό και μετά από κάθε σκηνή που καταγράφει εξαχρειωμένους κυνηγούς του πλούτου, σαφέστατα κάλπικους και σιχαμένους, ακολουθεί κι ένα 'δωράκι' τυπικής αμερικανιάς. Έμπειροι κινηματογραφιστές και οι δυο, σχεδόν ξεστομίζουν on screen ότι αφού αυτό χρειάζεται για να πάει στο σινεμά ο κόσμος, "ορίστε, πάρτε", αλλά στην τελική θα πούμε κι εμείς αυτό που θέλουμε, πως δηλαδή τιμιότητα και μπέσα δεν συμβαδίζουν με εκπροσώπους του νόμου και λοιπούς ευυπόληπτους πολίτες.

Όσο για τον Τζόνι Ντεπ, εύχομαι να μην εγκαταλείψει την ηθοποιϊα.

Νομίζω ότι όσο περνούν τα χρόνια οδηγείται σταθερά, με τις εξαιρετικές του ερμηνείες, στο κλαμπ των σημαντικών ηθοποιών (με κορυφαίο τον Ουώλτερ Ματάου), που ακόμη και χωρίς να μιλούν, αρκεί ένα γκρο-πλαν στο πρόσωπό τους για να ξεκαρδιστείς ή ένα βλέμμα μερικών δευτερολέπτων για να καταφύγεις σε έναν γερό αναστεναγμό.

Η φωτογραφία από εδώ.

Motorcycle women και όλα τα σχετικά...

Έχοντας απηυδήσει με το χάλι της περίπτωσής μας --κατέληξα πως όχι απλώς δεν πρόκειται με την καμία να ξεσηκωθούμε διεκδικώντας λίγο καλύτερη ζωή κι ένα δράμι βελτιωμένη κοινωνία, αλλά θα καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια παρατηρώντας σαν ξένοι τον ίδιο μας τον βίο, σχεδόν θαυμάζοντας τα λαμόγια που τον κατασπαράζουν-- οπότε αποφάσισα να το ρίξω για λίγο στην τέχνη.

Κι επειδή η τέχνη στην Ελλάδα, κατά κύριο λόγο βόσκει μεταξύ μουχλιασμένης ακαδημαϊκότητας και ψωνισμένου μεγαλοϊδεατισμού, στράφηκα στην τέχνη απ' τα ξένα.

Έτσι, ανακάλυψα την Lanakila MacNaughton, ένα κορίτσι που ζει στο Portland και βολτάρει με τη μηχανή της, γνωρίζοντας και φωτογραφίζοντας άλλα κορίτσια και τις μηχανές τους.

Μου αρέσουν πολύ οι φωτογραφίες της. Έχω υπάρξει κι εγώ "motorcycle woman" και είναι μια εμπειρία που συνιστώ ανεπιφύλακτα, για να μην πω "τρόπος ζωής" που το λες και κάπως μελοδραματικό -αν και είναι κοντά στην αλήθεια-.

Βέβαια, όπως και πολλά άλλα πράγματα στην όμορφη χώρα μας, μια τόσο όμορφη κατάσταση έχουμε καταφέρει να την κάνουμε δύσκολη, ακριβή και το σημαντικότερο επικίνδυνη για την σωματική ακεραιότητά μας.

Είχα διάφορα ατυχήματα οδηγώντας μοτοσυκλέτες, μικρά και σοβαρότερα. Όλα πάντως οφείλονταν στην αμεριμνησία μικρού παιδιού με νοητική καθυστέρηση, με την οποία περιφέρουν μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες, οδηγοί και πεζοί, την αχαρακτήριστη συμπεριφορά τους στην Ελλάδα.

Τόσο μου άρεσαν οι φωτογραφίες που τραβάει η Lanakila, που αποφάσισα να την βρω και να της το πω. Χάρηκαμε κι οι δυο, εκείνη που έλαβε ένα μέιλ με τόσο καλά λόγια απ' την άλλη άκρη του κόσμου κι εγώ που έδειξα σ' ένα δημιουργικό άνθρωπο το θαυμασμό μου για το κέφι και τις γαμιστερές της φωτογραφίες. Με την άδειά της, λοιπόν, παραθέτω μερικές από τις φωτογραφίες της, εδώ. Περισσότερες μπορείτε να δείτε στη σελίδα του πρότζεκτ της με τίτλο "The women's motorcycle exhibition", εδώ.  Go Lanakila!

H ίδια η καλλιτέχνις:

Υ/Γ νούμερο 1:
Για να μην κάνω αυτό που κοροϊδεύω, δηλαδή μόνον "στείρα κριτική" που λένε... ιδού μια μικρή λίστα με συμπατριώτες που πιστεύω ότι προσφέρουν τέχνη στον λαό:
Τέχνη κι εδώ 1
Τέχνη κι εδώ 2
Τέχνη κι εδώ 3
Τέχνη κι εδώ 4
Τέχνη κι εδώ 5
Τέχνη κι εδώ 6
Τέχνη κι εδώ 7
κ.ο.κ.

Υ/Γ νούμερο 2:
Βεβαίως, ποια είμαι εγώ που θα κρίνω, ποιος με ρώτησε... και όλα τα σχετικά... Κανείς δεν με ρώτησε φυσικά. Γι' αυτό κι εγώ έφτιαξα το blog. Για να γράφω για όλα αυτά, για τα οποία δεν με ρώτησε ποτέ κανείς...

Hollywood της Μεσογείου

Πριν μερικές ημέρες κατάφερα να παρακολουθήσω το ντοκυμαντέρ "Σμύρνη, Η Καταστροφή μιας Κοσμοπολίτικης Πόλης 1900-1922".

Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία της Μαρίας Ηλιού. Η σκηνοθέτις μάζεψε σπάνιο αρχειακό υλικό, συνεργάστηκε με τον ιστορικό Αλέξανδρο Κιτροέφ και συγκέντρωσε μαρτυρίες Σμυρνιών πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς, οι οποίοι αφηγούνται προσωπικές ιστορίες.

Γράφω στην αρχή ότι 'κατάφερα' να το παρακολουθήσω, γιατί ενώ μπορούσα να το κάνω εδώ και πολλούς μήνες, είχα ανάγκη συντροφιάς και ψυχολογικής προετοιμασίας. Κι αυτό διότι εδώ και πολλά χρόνια δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω και να διαβάσω οτιδήποτε σχετίζεται με τη Σμύρνη, τον Πόντο και τις ιστορίες των τόπων και των ανθρώπων της προσφυγιάς.

Έχω ξεκινήσει επτά ή οκτώ φορές να διαβάζω τα "Ματωμένα Χώματα" της Διδώς Σωτηρίου και ουδέποτε κατάφερα να το τελειώσω. Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετώπιζε και ο πατέρας μου θυμάμαι. Αν και η καταγωγή του δεν έχει καμία σχέση με τους τόπους εκείνους. Είναι αδύνατον να ξεπεράσω το σφίξιμο στο στομάχι, την πίκρα, τα κύματα θυμού, το σιχτίρι με τις αθλιότητες των πολιτικών παιχνιδιών. Αδύνατον να μην νιώσω λες και η μήτρα της καταγωγής μου να βρίσκεται σ' εκείνους τους τόπους. Μυστήριο πράγμα.

Κι αφού έγραψα για την ταινία "Σμύρνη: Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922", ας  γράψω και μια απορία μου.

Με τέτοιο υλικό, τόσες καταστροφές, δυστυχίες, τόσες ιστορίες και περιπετειώδεις βίους, τόσες τύπισσες και τόσους ωραίους, δυνατούς και κατά κάποιο τρόπο... έτοιμους ήρωες, τί στην ευχή έχουν στο μυαλό τους τόσοι Έλληνες κινηματογραφιστές; Γιατί δεν γυρίζουν τη μία πίσω από την άλλη ταινίες που βασίζονται σε ιστορικές στιγμές που έχουν κυριολεκτικά σμιλεύσει αυτό που είναι η Ελλάδα. Και δεν εννοώ φυσικά το κατακάθι των ευρωπαϊκών αγορών και τους υπαλλήλους τους που μας κυβερνούν, αλλά τη χώρα που ως κράτος αδυνατεί να χωρέσει όσα είναι ως πνευματική και ψυχική κατάσταση.

Ένας κινηματογραφιστής που εκτιμώ είναι ο Πάνος Κούτρας. Με κέρδισε όταν στην ταινία του "Αληθινή Ζωή" έδειξε την Ακρόπολη στις φλόγες και τον θαύμασα όταν από μια ιστορία γεμάτη πόνο και δυστυχία έφτιαξε έναν ύμνο στην αγάπη, στην ταινία του "Στρέλλα".

Μπορεί να μην καταφέρει να ξετρυπώσει μια ιστορία κάπου ανάμεσα Κω, Αλεξάνδρεια, Πειραιά, Ellis Island και Όγδοης Λεωφόρου στη Νέα Υόρκη, σαν τη ζωή της Μαρίκας Παπαγκίκα, που ηχογραφούσε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σμυρνέικα μινόρε για τη δισκογραφική εταιρεία Victor.

Μπορεί κάτι τέτοιο να μην τον ενδιαφέρει.

Αλλά, Πάνο, όλο και κάποιον φίλο κινηματογραφιστή θα έχετε... Δεν πείθετε κάποιον εσείς; Έτοιμες κρέμονται οι ιστορίες. Ώριμες και βαριές σαν φρούτα στα δέντρα εύφορης γης. [Μα τί 'ναι τούτο το ποιητικό που μ' έχει πιάσει;] Και όσο μέσα στα ντοκυμαντέρ θεριεύουν πόνοι και χαμοί, σε μια μυθοπλασία χωράει γλέντι, έρωτας και κέφι απογειωτικό.

Τόσο, που μπορεί για λίγο να θυμηθούν οι καταθλιπτικοί Έλληνες του σήμερα πόσο ζωογόνο είναι να μην μετράς καημούς και ζόρια, αλλά βόλτες κι ανθρώπους.

Kenji Eno, "indie is as indie does".

Μια λιτή ανακοίνωση στο site της εταιρείας fyto πληροφόρησε τον κόσμο για τον θάνατο του Kenji Eno, σε ηλικία 42 ετών.

Ο Eno ήταν δημιουργός videogames και μουσικός. Αγαπώ και τα δυο, αλλά τον έμαθα από την ιδιότητά του ως μουσικού.

Έκανε μια δουλειά [για την ακρίβεια δυο] που του άρεσε πολύ. Για μερικούς αυτό δεν λέει τίποτα. Εμένα, πάλι, μου αρέσει να υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν κάτι που αγαπούν. Δεν είναι εύκολο -ειδικά σε τριτοκοσμικές χώρες όπως η Ελλάδα- και αν έχει χρειαστεί να κοπιάσεις γι' αυτό, σου προσφέρει μια μικρή χαρά, ακόμη και αν τελικά αποτύχεις. Έχεις τουλάχιστον την ικανοποίηση ότι προσπάθησες.

Ο Eno, λοιπόν -για να μην ξεφεύγω- έκανε δυο δουλειές που αγαπούσε. Έφτιαχνε video games και έγραφε -για κάποια από αυτά- τo music score που τα συνόδευε. Παρόλο που τα videogames είναι το hotspot του προσωπικού μου zen, δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με τα videogames που είχε φτιάξει. Η μουσική του όμως είχε φτάσει στ' αυτιά μου. Φαντάζομαι ότι και ο Jason Swinscoe θα έχει παίξει μερικά videogames στη ζωή του. Ο Swinscoe είναι ο μουσικός που έφτιαξε μια από τις αγαπημένες μου μπάντες, τους Cinematic Orchestra, των οποίων η μουσική είναι ιδιαίτερα συνυφασμένη με την εικόνα. Οι Cinematic Orchestra, σύστησαν στους θαυμαστές τους τον Kenji Eno, διασκευάζοντας το κομμάτι του με τίτλο "Fear Theme". Πεντέμιση λεπτά βύθισης σε έναν φανταστικό κόσμο.

Φανταστικό, με την έννοια του εξαιρετικά ενδιαφέροντος, ανησυχητικά μυστηριώδους και μάλλον όχι αληθινού, αλλά και με την έννοια του ανατριχιαστικά ωραίου, ανακουφιστικά απολαυστικού, ναρκωτικά εφησυχαστικού και δημιουργικά διεγερτικού.

Πέραν όλων αυτών, ο Eno ήταν ένας αρκετά ασυμβίβαστος τύπος και αυτό δεν μπορεί παρά να σε κάνει να πας ένα βήμα πέρα από την σκέτη εκτίμηση και να εκφράσεις έναν κάποιο θαυμασμό.

Ενδεικτικό της περίπτωσής του, το εξής περιστατικό. Απογοητευμένος και θυμωμένος με τη συμπεριφορά της Sony, εταιρείας κολοσσού και στα videogames [βλέπε playstation κ.λπ], ο Eno αποφάσισε να αφήσει την Sony και να συνεργαστεί με την τότε μεγάλη ανταγωνίστριά της, την Sega. Όμως την ανακοίνωση της απόφασής του, την έκανε σε ένα event της Sony, την ώρα που επιδείκνυε το trailer για το επόμενο παιχνίδι του, Enemy Zero, με το logo του playstation να μετατρέπεται σε logo της Sega, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του κοινού που παρακολουθούσε την εκδήλωση.

Η επιτυχία δεν ήταν αυτοσκοπός για αυτόν τον ωραίο τύπο, γι' αυτό και σύντομα φάνηκε ότι θα εγκατέλειπε την ενεργό δράση. Ούτε νέα games, ούτε συνεντεύξεις στον τύπο. Για μεγάλο διάστημα εξαφανίστηκε και όταν αποφάσισε να επανέλθει το έκανε συνεργαζόμενος με έναν εξίσου ανεξάρτητο και ασυμβίβαστο καλό του φίλο.

Τα πιο ωραία λόγια που διάβασα μόλις έμαθα τα νέα του θανάτου του, τα έγραψε ο Andrew Vestal της Blizzard [μιας αμερικάνικης εταιρείας games] στο twitter: “Kenji Eno was indie back when nobody even knew indie was a thing you could do”.

Επανάσταση.

Λίγο πριν το 2000 διάβασα ένα εντυπωσιακό βιβλίο, για το οποίο έχω ξαναγράψει στο blog το 2010.
Έχει τίτλο "Οικονομική Φρίκη" και το υπογράφει η Viviane Forrester,  γαλλίδα συγγραφέας, αρθρογράφος και κριτικός.

Όταν εκδόθηκε το βιβλίο, οι κριτικές ήταν από ψυχρές έως επιθετικές, αφού η συγγραφέας δεν ήταν "διαπιστευμένη" επί των οικονομικών και, οπωσδήποτε, γιατί με το βιβλίο αυτό έγινε αρκετά δυσάρεστη, σε μια εποχή μάλιστα που ο ακραιφνής καπιταλισμός ακόνιζε τα νύχια του.

Οι πωλήσεις, απ' την άλλη, ήταν εντυπωσιακές. Δικαίως. Η Forrester είναι page turner και βέβαια το βιβλίο ούτε είναι, ούτε παριστάνει πως αποτελεί οικονομική ανάλυση. Ούτε καν πολιτική.

Θαυμάζω τη Viviane Forrester. Γιατί έβαλε το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό της ταλέντο στην υπηρεσία της κοινής λογικής και της εύστοχης, ουσιαστικής παρατήρησης.

Ξαναγράφω για την "Οικονομική Φρίκη" για δυο λόγους. Πρώτα, γιατί βρήκα αυτό το απόσπασμα εξαιρετικά επίκαιρο:

"...τα παιδιά βρίσκονται στην αιχμή της Iστορίας. Aυτά έχουν ήδη παραμεριστεί και δε ζουν απλώς εξοστρακισμένα από μια κοινωνία που πνέει τα λοίσθια και που υποκρίνεται πως αντέχει ακόμα, αλλά προπορεύονται αυτής της κοινωνίας"...

Και μετά, γιατί, ρίχνοντας μια ματιά στο βιβλίο, διαπίστωσα ότι η συγγραφέας είχε κάνει μια επισήμανση της οποίας τη σημασία δεν είχα εκτιμήσει σωστά. Είχε γράψει -και θα το βρείτε στο απόσπασμα που παραθέτω πιο κάτω- ότι η Επανάσταση έχει ήδη γίνει. Απλώς εμείς δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι.

Αφιερωμένο:

"Για ένα σύστημα, η εξασφάλιση της γενικής αδιαφορίας αποτελεί μια νίκη μεγαλύτερη από κάθε ενεργό προσχώρηση, όσο σημαντική κι αν είναι. Και στην πραγματικότητα η αδιαφορία είναι εκείνη που προκαλεί τις μαζικές προσχωρήσεις σε ορισμένα καθεστώτα. Τις συνέπειες τις γνωρίζουμε.

Η αδιαφορία είναι σχεδόν πάντα η στάση της πλειονότητας του πληθυσμού και είναι απεριόριστη. Και τα τελευταία χρόνια υπήρξε πρωτοφανής η μακάρια αναισθησία απέναντι στην επικράτηση μιας απόλυτης εξουσίας. Υπήρξε πρωτοφανής η συσκότιση της Ιστορίας, οι επιθέσεις που πέρασαν απαρατήρητες, η γενική απροσεξία.

Έλλειψη ενδιαφέροντος, παρατηρητικότητας, που χωρίς αμφιβολία υπήρξε επίτευγμα ορισμένων σιωπηρών, επίμονων στρατηγικών. Αυτές κατασκεύασαν τους Δούρειους Ίππους τους και κατάφεραν να επωφεληθούν πολύ καλά από αυτό που προπαγανδίζουν -την έλλειψη κάθε επαγρύπνησης-, ώστε οι ίδιες να είναι και να παραμένουν άτρωτες, πιο αποτελεσματικές από ποτέ...

Η αδιαφορία, ο λήθαργος κυριάρχησαν τόσο , ώστε αν σήμερα αποφασίζαμε περιέργως να σταματήσουμε κάποια πολιτική ή κοινωνική διαδικασία, κάποια "πολιτικά ορθή" πειρατεία, θ' ανακαλύπταμε ότι τα σχέδια που θέλουμε να καταπολεμήσουμε έχουν εκπονηθεί εδώ και πολύ καιρό και με μεγάλη προσοχή, όσο εμείς κοιμόμασταν, και έχουν εδραιωθεί οριστικά, καθώς είναι τα μόνα συμβατά με τις αρχές που επικρατούν αυτή τη στιγμή. Έτσι, φαίνονται βαθιά ριζωμένα, αναπόφευκτα και συνήθως έχουν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται σωπηρά...

Η παθητικότηταά μας μας έχει εμπλέξει στους βρόχους ενός πολιτικού διχτυού που καλύπτει ολόκληρο το πλανητικό τοπίο. Το ερώτημα δεν τίθεται τόσο ως προς τη θετική ή καταστροφική αξία της πολιτικής που δημιούργησε αυτή την κατάσταση πραγμάτων, αλλά ως προς το γεγονός ότι ένα τέτοιο σύστημα κατόρθωσε να επιβληθεί σαν δόγμα, χωρίς να προκαλέσει αναταραχή ή σχόλια, πέρα από ορισμένα σπάνια και καθυστερημένα. Κι όμως, έχει καλύψει το φυσικό χώρο όπως και το μελλοντικό, έχει θεσπίσει την απόλυτη προτεραιότητα των αγορών και της λειτουργίας τους. Κατόρθωσε να ιδιοποιηθεί όσο ποτέ άλλοτε τον πλούτο και να τον καταβροχθίσει, να τον εξαφανίσει ή ακόμα και να τον ακυρώσει: του έδωσε τη μορφή συμβόλων, τα οποία αποτελούν τον πυρήνα κάποιων αφηρημένων συναλλαγών που διεξάγονται σε απόλυτα εικονικά πλαίσια.

Εμείς, ωστόσο, προσπαθούμε, ακόμα, να δικαιολογήσουμε ένα νεκρό σύστημα που δεν ισχύει πια. Το καθιστούμε υπεύθυνο για καταστροφές, οι οποίες στην πραγματικότητα οφείλονται στην επικράτηση ενός νέου, πανταχού παρόντος και παντοδύναμου συστήματος...

Ο κίνδυνος για εμάς δεν είναι τόσο η κατάσταση -αυτή θα μπορούσε να τροποποιηθεί-, αλλά ακριβώς η τυφλή συναίνεσή μας, ο γενικός συμβιβασμός μ' αυτό που μας παρουσιάζεται στο σύνολό του σαν αναπόφευκτο. Ασφαλώς οι συνέπειες αυτής της παγκόσμιας διαχείρισης αρχίζουν ν' ανησυχούν ορισμένους. Όμως, πρόκειται απλώς για έναν αόριστο φόβο, που οι περισσότεροι από τους οποίους τον αισθάνονται αγνοούν την πηγή του.

Διαμαρτυρόμαστε για τις δευτερεύουσες επιπτώσεις αυτής της παγκοσμιότητας (π.χ. για την ανεργία), όμως δεν καταλαβαίνουμε ότι γι' αυτές ευθύνεται η επικράτησή της, που μας φαίνεται αναπότρεπτη. Η ιστορία της μας φαίνεται σαν να έχει αρχίσει από πολύ παλιά, η επικράτησή της μας φαίνεται πανάρχαια και θεωρούμε ότι είναι αναπόφευκτο να κυριαρχεί στα πάντα και για πάντα. Η καταβροχθιστική επικαιρότητά της μας φαίνεται σαν να προέρχεται από το παρελθόν: αυτό που συμβαίνει οφείλεται στο ό,τι έχει συμβεί! "Όλα καθαγιάζονται με το χρόνο", αναφέρει ο Πασκάλ. "Το έθιμο είναι σεβαστό για το μοναδικό λόγο ότι έχει γίνει αποδεκτό. Αυτό αποτελεί τη μυστικιστική βάση της κυριαρχίας του. Όποιος ανατρέξει στις πηγές του το εκμηδενίζει".

Ωστόσο, εδώ επρόκειτο, εδώ πρόκειται, για μια πραγματική επανάσταση, που κατόρθωσε να επιβάλει το φιλελεύθερο σύστημα, να το υλοποιήσει, να το δραστηριοποιήσει και να το καταστήσει ικανό να ακυρώνει οποιαδήποτε άλλη λογική εκτός από τη δική του, η οποία είναι και η μοναδική που ισχύει.

Η ανατροπή αυτή δεν υπήρξε καθόλου θεαματική ούτε καν αισθητή, παρόλο που ένα νέο, κυρίαρχο, παντοδύναμο καθεστώς κατέλαβε την εξουσία. Η εξουσία του είναι απόλυτη, όμως είναι τέτοια, ώστε δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να επιδεικνύεται, αντίθετα κρύβεται μέσα στα δεδομένα. Ένα καθεστώς νέο αλλά αναχρονιστικό: επιστροφή στις αντιλήψεις ενός 19ου αιώνα, από τον οποίο έχει εξαφανιστεί ο παράγοντας "εργασία". Φρίκη!"

Η άρνηση των λύσεων.

"Το πάθος που,

όταν χτίστηκε ο κόσμος αυτός,

παραμερίστηκε ως άλλου κόσμου.

Από σήμερα,

ό,τι ο κόσμος αυτός αρνείται,

είναι ζωή".

Εμείς οι Έλληνες είμαστε πολύ περήφανος λαός. 

Η περηφάνεια που νιώθουμε οφείλεται, κυρίως, στο ότι εξαργυρώνουμε κάτι που δεν μας ανήκει εξ ορισμού, δηλαδή την πνευματική και διανοητική δύναμη εκείνων που θεωρούμε προγόνους μας.

Αυτό που μας διαφεύγει είναι το πώς γίνεται να είσαι περήφανος για κάτι που δεν γνωρίζεις. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν διαβάσει ούτε μισή σελίδα από όσα έγραψαν οι πρόγονοι που τους κάνουν να νιώθουν περηφάνεια. Περιέργως, αυτό δεν το βρίσκουν καθόλου παράξενο.

Σημασία έχει το dna ρε παιδί μου, τι θες τώρα. Από αυτό το dna προέκυψαν άλλωστε και δυο βραβεία νόμπελ, σε δυο Έλληνες ποιητές. Και όλοι ξέρουμε πως όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, απ' άκρη σ' άκρη στη χώρα, νέοι, γέροι και παιδιά βρίσκονται μ' ένα βιβλίο στο χέρι ξετινάζοντας την ελληνική ποίηση.

Θα πει κανείς "εύκολη η ειρωνεία, όμως οι ποιητές δεν απαντούν στα προβλήματα του κοσμάκη". Γι' αυτό και έγινε τόσο δημοφιλής η περίφημη φράση πρώην υπουργού της Νέας Δημοκρατίας, ότι 'οι ποιητές είναι λαπάδες'.

Η πραγματικότητα είναι βέβαια εντελώς διαφορετική. Οι ποιητές είναι ακριβώς εκείνοι που βλέπουν τις λύσεις. Τις εντοπίζουν και τις γράφουν. Χρόνια τώρα. Αιώνες. Οι υπόλοιποι είναι που δεν θέλουμε να το καταλάβουμε. Οι ποιητές απαντούν πιο εύστοχα από όλους στα προβλήματα των ανθρώπων. Το ζήτημα είναι πως, επειδή οι απαντήσεις τους είναι τρομακτικά αποτελεσματικές, δεν εισακούονται. Ποτέ. Ούτε στο παρελθόν, ούτε τώρα. Γιατί εκτός από αποτελεσματικές είναι και δύσκολες. Γιατί απαιτούν αλλαγή. Και μάλιστα όχι των άλλων, αλλά του καθενός από μας.

Έτσι, παρατηρείται το εντελώς κουλό φαινόμενο. Όλοι θαυμάζουν και παραδέχονται την σπουδαιότητα και τη σημασία των προγόνων και των ποιητών, αλλά μόνον θεωρητικά. Την ώρα που η κουβέντα πρέπει να γίνει πράξη, όλα τα σημαντικά και τα θαυμαστά πάνε στο διάολο. Και μένει μόνον η αηδιαστική γεύση των συμβιβασμών -στην καλύτερη περίπτωση- και της απάτης -στη συνηθέστερη-.

Γιατί;

Η απάντηση είναι απλή:

"Το πάθος που,

όταν χτίστηκε ο κόσμος αυτός,

παραμερίστηκε ως άλλου κόσμου.

Από σήμερα,

ό,τι ο κόσμος αυτός αρνείται,

είναι ζωή".

Δ. Δημητριάδης

Double [cat] trouble

Φαντάσου τι έχει να γίνει όταν θα πρέπει να "προσαρμοστούν" στη μετακόμιση!!!

Βασίλης Ραφαηλίδης

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 2000 εγκατέλειψε τα εγκόσμια ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ήταν ένας εκρηκτικός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ίσως θα ήταν πιο εύστοχο να γράψω διανοητής, καθώς σκέτο το κοστούμι συγγραφής & δημοσιογραφίας θα του έπεφτε λίγο.

Δυο πράγματα τον χαρακτήριζαν πιστεύω. Το πρώτο ότι ήταν ιδεολόγος. Μπορεί να εξωτερίκευε έναν αφ' υψηλού κυνισμό και διάφορες αποχρώσεις ειρωνείας, όμως αυτά ήταν τα όπλα του ενάντια στη βλακεία και τη λαμογιά. Το δεύτερο, ότι ήταν βαθύτατος γνώστης της ελληνικής ιστορίας και κατά την ταπεινή μου γνώμη αντιπροσώπευε, εν πολλοίς, ένα 'είδος' Έλληνα που αν δεν έχει εκλείψει, κινδυνεύει πάντως άμεσα με ολοκληρωτική εξαφάνιση. Το είδος του ανθρώπου που δεν μιλάει αν δεν ξέρει, που κάνει πολύ καλά τη δουλειά του, έχει χιούμορ, είναι ανθρωπιστής, ειλικρινής και δεν φοβάται ούτε να πει τη γνώμη του ούτε να κάνει έξαλλους τους συνομιλητές του. Όλα δημιουργικά!

Πιστεύω -και τα προτείνω συχνά σε ανθρώπους που βαριούνται να διαβάζουν- ότι αρκούν τρια βιβλία για να καταλάβει κανείς τί έχει συμβεί στην Ελλάδα από τότε που ιδρύθηκε ως κράτος και βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται... Ένα από αυτά -και μάλλον το πιο απολαυστικό- το έχει γράψει ο Βασίλης Ραφαηλίδης και είναι η "Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους".

Όσο σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον κοινό νου στην όμορφη χώρα μας τόσο περισσότερο λείπουν άνθρωποι σαν εκείνον.

Lele για πρωινό

Όταν οι διακοπές παίρνουν αναβολές επ' αόριστον, συμβαίνει καμιά φορά, αντί να το ρίχνει κανείς στο ποτό, να το ρίχνει στην τέχνη ή στη μαλακία, που άλλωστε -πιο συχνά από σπάνια- είναι το ίδιο πράγμα. Άλλοτε πάλι, όχι.

Οι φωτογραφίες είναι του Lele Saveri, ο οποίος είναι ένας φωτογράφος που μου αρέσει.

Προσμονή, όπως longing

'Father and Daughter' (2000) by Michaël Dudok de Wit from Howard W. on Vimeo.

"There is no past that we can bring back by longing for it. There is only an eternally new now that builds and creates itself out of the Best as the past withdraws".

Goethe
_

Μόνο πέτρες

Δώστε μου έναν άνθρωπο να με σκεπάσει,

κρύο αέρα μπάζει η μοναξιά μου.

Όσο κι αν σκάβω στην κοιλιά μου βρίσκω

μόνο πέτρες.

(Ίσως θα έπρεπε να σκάψετε κι εσείς μαζί μου.)

Στο δρόμο για το πρόσωπό μου μαζεύω

λίθους με τη φούχτα.

Γι’ αυτό σας λέω, δώστε μου έναν άνθρωπο!

Να ξαπλώσω πάνω του

σε όλους τους μεσημβρινούς

και τους παράλληλούς μου.

Να ξεκουραστώ,

να πιω τον ιδρώτα του,

να κοιμηθώ.

Αφήστε με να χαρώ για λίγο αυτή τη χνουδωτή

ζεστασιά.

Δώστε μου κι εμένα έναν άνθρωπο!

Έναν άνθρωπο με αιτία...

jazra

["ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ"

 από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΑ ΣΤΗ ΒΕΝΖΙΝΑ]

Τσακωμένοι με το θέατρο!

Πήγα χτες στο θέατρο, ακολουθώντας τη φίλη μου την Α.

Παρακολουθήσαμε έναν μονόλογο του Τόμας Μπέρνχαρντ. Ο Τόμας Μπέρνχαρντ, αν δεν το ξέρετε, ήταν ένας πραγματικά σπουδαίος τύπος, Aυστριακός γεννημένος στην Ολλανδία, του οποίου η ζωή νομίζω θα γινόταν μια ωραιότατη ταινία.

Τον μονόλογο ερμηνεύει ο Γιώργος Κιμούλης, που ήταν αγνώριστος και τέλος πάντων, ήταν και καλότατος. Την τελευταία φορά που τον είδα -όχι και τόσο παλιά, πριν λίγους μήνες- μου είχε φανεί κακοδιάθετος και η καλύτερή του στιγμή ήταν όταν έβαλε χέρι σε κάποιους από το κοινό. Καλά τους έκανε, γιατί ήταν εντελώς μαλάκες και μας έσπαγαν κι εμάς τα νεύρα. Αυτή τη φορά ήταν κακοδιάθετος μόνον για τις ανάγκες του ρόλου. Πάντως αν διαβάζει το μπλογκ μου θέλω να του παραγγείλω να παίξει μια κωμωδία. Πιστεύω ότι είναι σημαντικός ηθοποιός και οι σημαντικοί ηθοποιοί πρέπει να παίζουν σε κωμωδίες πιο συχνά. Αυτά.

Θα γράψω τώρα το θέμα για το οποίο αποφάσισα να αναφερθώ στην χθεσινοβραδυνή έξοδο. Καθώς περιμέναμε να αρχίσει η παράσταση, έριξα μια ματιά γύρω. Το θέατρο ήταν τίγκα, δεν έπεφτε καρφίτσα. Μόνον που ήταν σαν γυναικωνίτης. Καλά, υπερβάλλω, αλλά σχεδόν. Η αναλογία πρέπει να ήταν: 15 γυναίκες, 1 άντρας. Το παρατηρώ χρόνια και δεν αλλάζει παρά μόνον προς το χειρότερο. Διότι τέτοια αναφυλαξία με το θέατρο, για χειρότερο την έχω.

Εντάξει, κι εγώ δεν είμαι καμιά τρελή φαν του θεάτρου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακολουθώντας πηγαίνω. Βαριέμαι εύκολα και είναι μετρημένες οι φορές που φεύγω έτσι όπως θέλω, δηλαδή συγκλονισμένη. Γιατί αυτό περιμένω κάθε φορά. Να συγκλονιστώ. Μπορεί να έχω μεγάλες απαιτήσεις, αλλά βρε αδελφέ, δε θέλει πολύ μυαλό. Η διαδικασία είναι που έχει σημασία. Και μάλιστα μεγάλη: τόσους αιώνες, τόσοι άνθρωποι, αποδέχονται την κουλή σύμβαση του θεάτρου για κάποιο λόγο. Δεν είστε περίεργοι να ανακαλύψετε γιατί; Προφανώς όχι...

Αλλά χτες, πάλι εντυπωσιάστηκα από την απροθυμία των Ελλήνων αντρών να παρακολουθήσουν θέατρο. Υπολογίζω δε ότι από όσους βρίσκονταν εκεί, ένας στους τρεις απλώς συνόδευε. Άρα, η αναλογία είναι ακόμη πιο χάλια.

Τι να είναι άραγε αυτό; Η Α. όταν την ρώτησα, μου απάντησε ότι το θέατρο πλημμυρίζει από συναίσθημα και μάλιστα έντονο και γι' αυτό οι άντρες το αποφεύγουν. Ποιος ξέρει να μας πει; Σκέφτομαι να ζητήσω από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο να γράψει μια σχετική ανάλυση. Εσύ τι λες;

"Απλά περίπλοκος", Θέατρο Τέχνης.
Περισσότερα εδώ.

Μπάτσοι παντού

από το peppersprayingcop
.

είσαι μόνος τελικά

super hero νικά
κι όλα τα κακά
σκορπά.
+ μια μουσική

περισσότερος agan harahap εδώ κι εδώ
.

Ιt's a new day

'Birds flying high,
You know how I feel.
Sun in the sky,
You know how I feel'.

η photo από εδώ
.

The underbelly project

Σκοτάδι, υγρασία, μπόχα και τέχνη.

2009, τέσσερις ορόφους κάτω από την επιφάνεια της Νέας Υόρκης. Σ' έναν εγκαταλελειμμένο σταθμό του υπόγειου, δημιουργήθηκε το underbelly project. Η τοποθεσία είναι άγνωστη, άδεια από τις αρχές φυσικά δεν πήρε κανείς και μετά το τέλος των 'εργασιών' η είσοδος σφραγίστηκε. 103 street artists είχαν στη διάθεσή τους από μια νύχτα για να ολοκληρώσουν το έργο που ήθελαν να φτιάξουν.

Οι ελάχιστες περιγραφές που υπάρχουν, μιλούν για μια ιδιαίτερα υποβλητική φάση. Μετά από τόση μυστικότητα, οι διοργανωτές αποφάσισαν να προσκαλέσουν τους New York Times και αυτό -όπως ήταν αναμενόμενο- έκανε αρκετούς να αναρωτηθούν για την αγαθότητα των προθέσεων.

Το επίσημο site αυτής της προσπάθειας είναι εδώ και σύντομα θα μάθουμε περισσότερα. Τότε μπορεί να αντιληφθούμε το αγαθό ή όχι των προθέσεων. Μπορεί και όχι. Όπως και να 'χει, πολύ θα ήθελα να χωθώ στη σκοτεινή νεοϋορκέζικη καταβόθρα και να δω τη δουλειά των γραφιτάδων.
Η φωτογραφία είναι από εδώ, όπως και περιγραφή της περιήγησης στο project
.

Out my window

Έχει τίτλο "Out my window" και είναι το βραβευμένο interactive [πες διαδραστικό] ντοκιμαντέρ της Katerina Cizek.

Η ιδέα είναι μια βόλτα στη ζωή των ανθρώπων σε 13 διαφορετικούς τόπους, μέσα από τα παράθυρα πολυκατοικιών. Από τον Καναδά στην Καμπότζη και από την Πράγα στην Κούβα. 49 ιστορίες κι εσύ μπαίνεις και βγαίνεις όπου νομίζεις.

Αν δεν δοκιμάσεις δεν καταλαβαίνεις πόσο όμορφο είναι!
Μη βιαστείς. Όσο ψάχνεις θα βρίσκεις καινούρια βίντεο, τραγούδια, διηγήσεις.