Αποκλειστικό: η απόλυτη λίστα της μακροζωΐας.

Δε νομίζω πως περνάει μέρα που να μην ανεβαίνει μια ανάρτηση στο διαδίκτυο ή να μη δημοσιεύεται ένα άρθρο με οδηγίες μακροζωΐας, σε κάποιο site ή σε μερικά από τα εκατοντάδες χιλιάδες έντυπα του πλανήτη.

Βρήκα πρόσφατα μια πολύ ενδιαφέρουσα λίστα, με εξαιρετικά τεκμηριωμένες οδηγίες και σας την παρουσιάζω σήμερα. Ο τίτλος της δημοσίευσης, που μεταφράζω αποκλειστικά για τους αναγνώστες του blog, είναι σαφέστατος: "How to live longer".

To καλό στη συγκεκριμμένη λίστα είναι ότι τον τίτλο συνοδεύει η διευκρίνηση: "10 strange ways", δηλαδή "10 παράξενοι τρόποι".

Καθώς είναι σαφές ότι το άρθρο απευθύνεται σε ψαγμένους αναγνώστες που κατέχουν τα σημαντικά μυστικά όπως, υγιεινή διατροφή, αρκετή άσκηση, πρόσληψη βιταμινών και αντιοξειδωτικών, προχωράει πιο βαθιά και καταγράφει όσα πρέπει να γνωρίζουν όσοι θέλουν πολύ πολύ πολύ μακροζωΐα, με την σχετική, βεβαίως, επιστημονική τεκμηρίωση.

Πάμε, λοιπόν, μεταφράζοντας σε countdown:

10. Ζούμε περισσότερο μαθαίνοντας μια ξένη γλώσσα.
Εδώ ο αρθρογράφος ισχυρίζεται ότι όσοι μιλούν ξένες γλώσσες μειώνουν τις πιθανότητες εμφάνισης άνοιας και αλτσχάιμερ.

9. Πείνα και των γονέων.
Μετά από χρόνια πειραμάτων σε ζώα η επιστημονική κοινότητα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πείνα, εφόσον συνοδεύεται από την προσεκτική χορήγηση των απαραίτητων διατροφικών συστατικών, επιμήκυνε τη ζωή των πειραματόζωων. Έτσι, τώρα και οι άνθρωποι μπορούν να απολαύσουν τα ευεργετικά αποτελέσματα της πείνας. Ξενηστικωθείτε λοιπόν και κερδίστε χρόνια ζωής.

8. Πόσο θρήσκος είσαι.
Μελέτες έδειξαν ότι οι θρήσκοι άνθρωποι ζουν περισσότερο από τους άθεους. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε δυο λόγους. Είτε στο ότι οι θρησκευόμενοι απολαμβάνουν της στήριξης από τα άλλα μέλη των ποιμνίων, είτε στην απευθείας κανονική "θεία πρόνοια".

7. Πάρε τα βουνά.
Εδώ ο αρθρογράφος ανακαλύπτει τη σχέση της μακροζωΐας με τη βουνίσια ζωή, παραθέτοντας κάτι κουλά για το Κολοράντο και τη Σαρδηνία. Θα μπορούσαμε να του τρίψουμε στη μούρη την περίπτωση της Ικαρίας, αλλά ας είμαστε υπομονετικοί με την επιστημονική τεκμηρίωση, δείχνοντας ανωτερότητα κι ας αντιπαρέλθουμε την... βουνίλα.

6. Γονιδιακή θεραπεία.
Παρόλο το ότι οι διάφορες γονιδιακές θεραπείες δεν εφαρμόζονται προς το παρόν σε ανθρώπους, έχουν επιμηκύνει τη ζωή των καημένων ποντικιών πειραματόζωων κατά 24%. Τα σχετικά πειράματα διεξήχθησαν σε ποντίκια όλων των ηλικιών με επιτυχία, αν και όσο πιο νέα ήταν τα ποντίκια τόσο πιο επιτυχημένες οι θεραπείες, αφού τα νεότερα ποντίκια που δέχτηκαν τη θεραπεία έζησαν περισσότερο από τα ηλικιωμένα ποντίκια που τους χορηγήθηκε η θεραπεία.

5. Να απασχολήσε συνεχώς. Σκληρή δουλειά που σπρώχνει τα όριά σου.
Σε ένα πρόγραμμα που συνέλεξε και ανέλυσε υλικό από τη ζωή 1500 παιδιών σε μια περίοδο 80 ετών, ξεκινώντας το 1921, τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Την μακροζωΐα εξασφάλισαν όσοι από το δείγμα -ως ενήλικες- ήταν περισσότερο δεσμευμένοι και αφοσιωμένοι στη δουλειά τους. Αντιθέτως, όσοι ήταν "ό,τι βρέξει ας κατεβάσει", ανέμελοι και μέσ' την πλάκα και το χιούμορ, έζησαν λιγότερα χρόνια. Έτσι, σπάει το στερεότυπο που θέλει την ευτυχία και την υγεία να πηγαίνουν χέρι-χέρι, αφού αποδεικνύεται πλέον ότι οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι επειδή είναι υγιείς και όχι το αντίστροφο.


4. Γίνε πλούσιος.
Οι "έχοντες" ζούνε περισσότερα χρόνια από τους "μη έχοντες". Γι' αυτό πάψε να τριβελίζεις το μυαλό σου με την ιδέα να ξεφορτωθείς όλα τα φανταστικά σου υπάρχοντα και τις καταναλωτικές συνήθειές σου για να ζήσεις μια πιο απλή ζωή. Ο μέσος όρος ζωής των κατοίκων στις πλούσιες χώρες είναι μεγαλύτερος απ' ότι στις φτωχές. Και επίσης, στις πλούσιες χώρες οι πλούσιοι άνθρωποι ζουν περισσότερα χρόνια απ' ότι οι φτωχοί άνθρωποι. Οπότε, δούλεψε σκληρά και γίνε πλούσιος αν πραγματικά επιθυμείς να ζήσεις υγιής μέχρι τα βαθιά γεράματα.


3. Νέα όργανα.
Η επιστήμη εγγυάται ότι πολύ σύντομα όλα τα όργανα του ανθρώπινου σώματος θα αναπαράγονται από τα κύτταρά μας και θα έχουμε διαθέσιμα προς μεταμόσχευση όλα όσα μπορεί να ρετάρουν, εκτός από τον εγκέφαλο. Καθότι αναμένεται όλες αυτές οι διαδικασίες να είναι κάπως αλμυρές όσον αφορά το οικονομικό μέρος, βλέπε οδηγία no. 4.

2. Σωστά φαρμακευτικά προϊόντα.
Η επιθυμία πολλών ανθρώπων για αιώνια ζωή ή έστω για επιμήκυνση της ζωής, οδήγησε σε έρευνες για την ανακάλυψη ουσιών και την παρασκευή φαρμάκων που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να ζήσουμε περισσότερα χρόνια. Ένα τέτοιο είναι το rapamycin, που βρέθηκε ότι επιμηκύνει τη ζωή ποντικιών κατά 14%. Το πρόβλημα είναι ότι χρησιμοποιείται για να καταστείλλει το ανοσιοιποιητικό σύστημα ασθενών που υποβάλλονται σε μεταμοσχεύσεις και γι' αυτό αυξάνει τους κινδύνους εμφάνισης καρκίνου. Όμως, οι έρευνες συνεχίζονται με καταιγιστικούς ρυθμούς και επιδοτήσεις, οπότε μπορεί σύντομα να παρασκευαστεί το μαγικό χάπι που θα επιμηκύνει τη ζωή κατά 14%.

1. Κάνε καλές πράξεις.
Δεν πρέπει να λες συνέχεια "εγώ", "εγώ", "εγώ". Καλό είναι να είσαι πάντοτε έτοιμος να βοηθήσεις τους συνανθρώπους σου. Ένας τρόπος να βοηθήσεις τον εαυτό σου να ζήσει περισσότερο είναι να βοηθάς τους άλλους. Τουλάχιστον 30 μελέτες που διεξήχθησαν από την Εταιρεία Εθνικών και Δημοτικών Υπηρεσιών έδειξαν ότι ο εθελοντισμός αυξάνει σημαντικά το προσδόκιμο ζωής, ειδικά αν είσαι αληθινός αλτρουϊστής. Και όχι μόνον αυτό. Με τον εθελοντισμό φτιάχνεις ένα κοινωνικό δίκτυο, αποκτάς δηλαδή νέους φίλους και αυτό επίσης σε βοηθάει να ζήσεις περισσότερα χρόνια. Οι μελέτες έδειξαν ότι δεν ισχύει το ίδιο για τις σχέσεις στα οικογενειακά δίκτυα. Τι μας λέει λοιπόν αυτό; Διάλεξε τους φίλους σου!

Η απόλυτη λίστα μακροζωΐας αγγλιστί, εδώ.

Double [cat] trouble

Φαντάσου τι έχει να γίνει όταν θα πρέπει να "προσαρμοστούν" στη μετακόμιση!!!

Νεκρολογίες

Ίσως να φταίνε τα τρελά κέφια του φετινού καλοκαιριού, που τελευταία το έχω ρίξει στις νεκρολογίες.

Βοηθάει, πάντως, και το ότι μερικοί άνθρωποι, όχι μόνον αφήνουν δυνατά αποτυπώματα, αλλά θα ήταν σημαντικό να μην "την είχαν κάνει".

Δεν λέω κάτι καινούριο. Όποιος "κουνιέται" λίγο παραπάνω [βλέπε: έχει προσωπικό στυλ, άποψη και κυρίως τα κότσια για να τα υποστηρίξει] στολίζεται με κάθε είδους χαρακτηρισμούς -είτε από τα μήντια, που πιάνουν τα φτυάρια και συκοφαντούν ανερυθρίαστα, είτε από τους κοινούς θνητούς που σέρνονται στα κοινωνικά δίκτυα, θάβοντας ασυστόλως και αδιακρίτως. Γι' αυτό και είναι σημαντική η απουσία ανθρώπων, που ο χαρακτήρας, ο λόγος και κυρίως ο τρόπος και η στάση ζωής τους θα βοηθούσαν κατά 1-2 μοίρες την ισορροπία των πραγμάτων.

Για να το θέσω ξεκάθαρα, ο κόσμος μοιάζει να αδειάζει από ανθρώπους με αξία και υπερχειλίζει από φελλούς. Συνηθέστατα, αυτοί οι φελλοί είναι και εντελώς ατάλαντοι.

Σαν σήμερα -9 χρόνια πριν- την έκανε από τον μάταιο τούτο κόσμο ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, ο Johnny Cash.

Διάβαζα πριν λίγο καιρό, για την ιστορική παράσταση στις φυλακές Folsom. Το 1968, όταν ακόμη και οι άνθρωποι της εταιρείας του θεωρούσαν τον Cash λίγο-πολύ ξοφλημένο, εκείνος έκανε μια άνευ προηγουμένου ρελάνς. Έδωσε μια συναυλία μέσα στις φυλακές Folsom. Εκεί που δυο εβδομάδες νωρίτερα οι κρατούμενοι είχαν αιχμαλωτίσει έναν φύλακα, κρατώντας ένα μαχαίρι στο λαιμό του. Εκεί που οι άνθρωποι της συναυλίας συνοδευόνταν σε κάθε τους βήμα από δεσμοφύλακες με όπλα στα χέρια. Αυτά, σε μια εποχή που ο κόσμος άκουγε Paul Mauriat και οι εκτρώσεις ήταν εκτός νόμου.

Η ιστορία ξεκίνησε από την εποχή που ο Cash υπηρετούσε τη θητεία του στον αμερικανικό στρατό και βρισκόταν στη Δυτική Γερμανία. Εκεί είδε την ταινία "Inside the walls of Folsom prison" και εμπνεύστηκε το "Folsom prison blues". Κι αν αυτή η έμπνευση παραμένει αμφιλεγόμενη - αφού μετά την επιτυχία του τραγουδιού ο Cash έδωσε μέρος των εσόδων του από το δίσκο στον συνθέτη Gordon Jenkins- αυτά που δεν είναι αμφιλεγόμενα είναι το ταλέντο και η αυθεντικότητά του.

Αυτά τα δυο είναι νομίζω που δίνουν στην ερμηνεία του, χαρακτηριστικά να πω;  χροιά;  ύφος; δεν ξέρω πως ακριβώς να το πω, που τον έκαναν μοναδικό.

Ο Cash έχει τραγουδήσει ένα σκασμό τραγούδια που δεν θα τους έδινα καμία σημασία αν δεν τα ερμήνευε εκείνος. Με τη φωνή του και ό,τι άλλο 'κατέθετε' μέσω αυτής, ανατρέπει την άποψη ότι μεγαλύτερη σημασία για την επιτυχία ενός τραγουδιού έχει η σύνθεση. Είχε αυτό το καταπληκτικό χάρισμα που λίγοι μόνον κατέχουν: Μόλις ξεκινάει ένα τραγούδι του, ο χρόνος και ο χώρος τέμνονται και όποιος τον ακούει μπορεί να προσαράξει στο προσωπικό του matrix.

Τον θεωρώ σπουδαίο καλλιτέχνη και όποτε τα ακούω, τα τραγούδια του μού φτιάχνουν ένα μαξιλάρι ποιότητας και αλήθειας. Έστω και αν πρόκειται για ένα μαξιλάρι που έχει διάρκεια ζωής μόνον 3 λεπτά, όπως το αγαπημένο "A boy named Sue". Ένα τραγούδι που, για λίγο, με πείθει πως είναι πιθανώς εφικτό, ένας άνθρωπος να μην επαναλάβει τα λάθη που του έχουν διδάξει. Πως μπορεί να αλλάξει και να γίνει καλύτερος από τους πρόγονούς του.

Thanks Johnny.

photo by James Marshall

Αγάπη μόνο ρε.

"If you live long enough, you'll see that every victory turns into a defeat"
δηλαδή "Αν ζήσεις αρκετά, θα δεις ότι κάθε νίκη μετατρέπεται σε ήττα".

Η φράση της Simon de Beauvoir 'σηκώνει' διαφορετικές ερμηνείες. Κάποιος νευρικός αναγνώστης, που αντιπαθεί την ανεξαρτησία του πνεύματος και το πείσμα της, θα έσπευδε να συμπεράνει ότι αυτή η φράση αφορά απλώς την χαμένη νιότη.

Εγώ πάλι -αν και ποια είμαι εγώ, σάμπως είμαι καμιά;- θα έλεγα ότι αφορά κάθε στράτευση και κάθε δόγμα.

Πιστεύω στην χρησιμότητα της ιδεολογίας, κάνει τους ανθρώπους να μοιάζουν λιγότερο κτήνη. Όμως κατέληξα πως σπανίως παραμένει απλώς ιδεολογία. Συνήθως -καθώς χρησιμοποιείται ως επικάλυψη συμφερόντων και συμπλεγμάτων- καταντάει δόγμα, εμμονή και ιδεοληψία. Στο τέλος, το μόνο που σκέφτονται οι "ιδεολόγοι" είναι πως θα νικήσουν κάποιους άλλους "ιδεολόγους".

Όσο το ανθρώπινο είδος εξελίσσεται, τόσο το 'ανθρώπινο' του είδους δίνει τη θέση του σε κάτι άλλο, αλλόκοτο και επιθετικό. Στο όνομα της 'ανθρώπινης αξιοπρέπειας' συντελούνται αλλεπάλληλα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συνήθως δε, τα εγκλήματα αυτά δεν στρέφονται κατά της ανθρωπότητας γενικά. Όλως τυχαίως, στοχεύουν τα πιο ανυπεράσπιστα από τα μέλη της. Περιέργως πώς, αυτά τα μέλη συμβαίνει να είναι και τα φτωχότερα.

Οι έξυπνοι και οι διορατικοί γνωρίζουν ότι η 'ανθρώπινη αξιοπρέπεια' χρησιμοποιείται ως δόλωμα. Ο A. Bierce, μέγας εχθρός της υποκρισίας, έγραψε πριν πολλά χρόνια ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι παρά "ο καρπός της συνεύρεσης μιας φαλάκρας κι ενός τραπεζικού λογαριασμού".

Φτάνει λοιπόν με τις ιδεολογίες και τα συστήματα. Άνθρωποι εξυπνότεροι και σπουδαιότεροι από εμάς, έπαιξαν τη ζωή τους υπηρετώντας αγαθούς σκοπούς και τους έφαγε η μαρμάγκα. Αν χρειάζεται να νικήσεις και όχι να μονιάσεις, άστο καλύτερα. Η νίκη -αφού η Simon έχει δίκιο- θα εξασφαλίσει την επερχόμενη ήττα σου.

Αναμένοντας το συνειδησιακό άλμα...


Στη φωτό, ένα σαρκαστικό χαμόγελο από έναν τοίχο στο Χαλάνδρι.

Βασίλης Ραφαηλίδης

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 2000 εγκατέλειψε τα εγκόσμια ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ήταν ένας εκρηκτικός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ίσως θα ήταν πιο εύστοχο να γράψω διανοητής, καθώς σκέτο το κοστούμι συγγραφής & δημοσιογραφίας θα του έπεφτε λίγο.

Δυο πράγματα τον χαρακτήριζαν πιστεύω. Το πρώτο ότι ήταν ιδεολόγος. Μπορεί να εξωτερίκευε έναν αφ' υψηλού κυνισμό και διάφορες αποχρώσεις ειρωνείας, όμως αυτά ήταν τα όπλα του ενάντια στη βλακεία και τη λαμογιά. Το δεύτερο, ότι ήταν βαθύτατος γνώστης της ελληνικής ιστορίας και κατά την ταπεινή μου γνώμη αντιπροσώπευε, εν πολλοίς, ένα 'είδος' Έλληνα που αν δεν έχει εκλείψει, κινδυνεύει πάντως άμεσα με ολοκληρωτική εξαφάνιση. Το είδος του ανθρώπου που δεν μιλάει αν δεν ξέρει, που κάνει πολύ καλά τη δουλειά του, έχει χιούμορ, είναι ανθρωπιστής, ειλικρινής και δεν φοβάται ούτε να πει τη γνώμη του ούτε να κάνει έξαλλους τους συνομιλητές του. Όλα δημιουργικά!

Πιστεύω -και τα προτείνω συχνά σε ανθρώπους που βαριούνται να διαβάζουν- ότι αρκούν τρια βιβλία για να καταλάβει κανείς τί έχει συμβεί στην Ελλάδα από τότε που ιδρύθηκε ως κράτος και βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται... Ένα από αυτά -και μάλλον το πιο απολαυστικό- το έχει γράψει ο Βασίλης Ραφαηλίδης και είναι η "Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους".

Όσο σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον κοινό νου στην όμορφη χώρα μας τόσο περισσότερο λείπουν άνθρωποι σαν εκείνον.

Greek islands for ever!

Η δειλή έλευση του φθινοπώρου κάνει τις εξορμήσεις στην παραλία ακόμη πιο γλυκές. Η έλευση του βαρέως χειμώνα θα τις κάνει και όνειρο θερινής νυχτός.

Κάπου μέσα στον ορυμαγδό καλοκαιρινών ειδήσεων σκοταδισμού, αναλύσεων ηλιθιότητας και ρεπορτάζ καταναγκασμού, ακούσαμε τον πρωθυπουργό της χώρας να αναφέρεται στις σαφείς προθέσεις της κυβέρνησης να προχωρήσει σε πωλήσεις ελληνικών νησιών. 562 μαθαίνουμε ότι είναι "εμπορικά εκμεταλλεύσιμα". Οι αντιδράσεις υπήρξαν από χλιαρές έως σκανδαλιστικά γελοίες. Καθώς καίγονται πολλοί κώλοι και εγκέφαλοι επίσης, και στο γενικότερο πλαίσιο παραλογισμού, όλοι έσπευσαν να επισημάνουν τα αρνητικά αυτού του ενδεχόμενου ξεπουλήματος.

Όμως το ξεπούλημα έχει και τα θετικά του. Αφού πέφτουν οι τιμές κατακόρυφα, η κυβέρνηση, ανταποκρινόμενη στις ανάγκες και αυτής της αγοράς, θα πουλήσει τα νησιά μας κοψοχρονιά.

Τούτου δοθέντος, θέλω να κατεβάσω στο τραπέζι την εξής πρόταση:

Τόσα στελέχη αριστερής -κάθετης και οριζόντιας- διανόησης διαθέτει η όμορφη πατρίδα μας. Διακεκριμένους επιστήμονες που ανησυχούν για το καλό των ανθρώπων του τόπου. Να στρωθούν και να εντοπίσουν 5-6, τα πιο ωραία από τα 562 νησάκια και να τα καπαρώσει η Αριστερά της χώρας για το καλό του προλεταριάτου, αλλά και των ταπεινωμένων αστών της πρώην μεσαίας τάξης. Θα πληρώσει το ΚΚΕ, οι συνιστώσες του Σύριζα, οι σύντροφοι Ανταρσυώτες, θα βγάλουμε και ένα λαχείο συντακτών ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, θα κάνουμε και έναν έρανο τάχαμου της αρχιεπισκοπής -που θα πάει- θα μαζευτεί το χρήμα.

Θα πάρουμε λοιπόν σε λαϊκιά βάση μερικά νησάκια. Τις εργασίες θα αναλάβουν εταιρείες -επίσης λαϊκής βάσης- τις οποίες θα στελεχώσουν οι χιλιάδες άνεργοι οικοδόμοι, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, διακοσμητές και λοιποί. Μαζί τους, πρόθυμα νεολαία στελέχη των εκατοντάδων ΜΚΟ της πατρίδας. Όλοι μαζί, ενωμένοι σαν μια γροθιά, θα ετοιμάσουν τις εγκαταστάσεις υποδοχής και απόλαυσης.
Αν δούμε τα σκούρα -καθότι όπως γνωρίζει πλέον όλος ο πλανήτης είμαστε και σφόδρα τεμπελχαναίοι- θα ρίξουμε το εξής τυρί: όποιοι συμμετάσχουν στις εργασίες αυτές θα πάρουν κουπόνια προτεραιότητας για το επόμενο καλοκαίρι και θα είναι οι πρώτοι που θα κάνουν τσάμπα διακοπές.

Το επερχόμενο ξεπούλημα νησιών και βραχονησίδων θα εξασφαλίσει διακοπές και μπάνια του λαού για τα επόμενα 50 καλοκαίρια που θα είμαστε πτωχευμένοι. Έτσι, φτωχοί συνάνθρωποι και άλλα στοιχεία του περιθωρίου θα μπορούν να χαρούν τις ελληνικές θάλασσες και ακτές ελεύθερα.

Ακόμη πιο διασκεδαστικό θα είναι να επιλεγούν νησιά που θα βρίσκονται κοντά σε κάποια φιλέτα, από εκείνα που θα γίνουν απροσπέλαστα θέρετρα υπερπολυτελείας, ώστε τα τσίσα που θα κάνει η πλέμπα μέσα στη θάλασσα να φτάνουν στους όρμους της πλουτοκρατίας.

Εμπρός της γης οι μαυρισμένοι!

Lele για πρωινό

Όταν οι διακοπές παίρνουν αναβολές επ' αόριστον, συμβαίνει καμιά φορά, αντί να το ρίχνει κανείς στο ποτό, να το ρίχνει στην τέχνη ή στη μαλακία, που άλλωστε -πιο συχνά από σπάνια- είναι το ίδιο πράγμα. Άλλοτε πάλι, όχι.

Οι φωτογραφίες είναι του Lele Saveri, ο οποίος είναι ένας φωτογράφος που μου αρέσει.

Ντεσιμπέλ

Μπορεί να μην έχει αδειάσει η πόλη –όχι ακόμη, όχι όπως συνέβαινε παλιότερα- όμως έχουν φύγει αρκετοί.

Μαζί με αυτούς που έφυγαν για το παραθαλάσσιο διαμέρισμα στα Μεσόγεια, η πόλη αδειάζει και από κάποιους που δεν θα επιστρέψουν στις 31 Αυγούστου. Ούτε κι αργότερα. Αδειάζει και από εκείνους που θα επιστρέψουν για μια εβδομάδα κάποια Χριστούγεννα και ίσως κάποιο επόμενο καλοκαίρι. Από εκείνους που θα μιλούν πια ελληνικά μόνον στο τηλέφωνο με τη μαμά τους και μερικούς φίλους.

Στα στενά, που χρειάζονταν 5 και 6 γύροι για να βρεις θέση για το αυτοκίνητο, τώρα, παρκάρεις κατευθείαν με τη μούρη.

Η ζέστη κάνει τους μονόδρομους στο κέντρο της Αθήνας να μοιάζουν πιο στενοί και πιο βρώμικοι. Από τα ορθάνοιχτα παράθυρα αναδύονται σκορδίλες, ακατανόητες τουρκικές ατάκες και τρομολαγνικά δελτία ειδήσεων. Η βραδινή υγρασία διώχνει κάπως τις καυτές μεσημεριάτικες μυρωδιές του πεζοδρομίου κι έτσι περνάς πάνω από πατημένα τσίσα χωρίς να στρέψεις την αναπνοή στο στόμα.

Όταν φτάσεις σε μια καλή ‘βόλτα’, οι άνθρωποι γύρω είναι το ίδιο 'ζωντανοί'. Το πεπρωμένο του τέλους δεν θα το δεις σε πρόσωπα. Όχι ακόμα. Το καθρεφτίζουν οι βιτρίνες. Ο καφές και το φρόουζεν γιόγκουρτ είναι ακόμα χρήσιμα. Το βρώσιμο δίνει ενέργεια και αφορμή για παρέα. Αλλά στις βιτρίνες το βλέπεις. Οι αγορές δεν έχουν ανάγκη την κατανάλωσή μας άλλο πια. Δυο, τρια, πέντε, μαγαζιά στη σειρά κλειστά. Βρώμικες προσόψεις, τζαμαρίες με κολλημένα -ξανά και ξανά- ενοικιαστήρια και πωλητήρια. Χρώματα ξεπλυμένα και μέσα, πεταμένα στο πάτωμα διαφημιστικά και πατημασιές σε ένα στρώμα σκόνης πολλών μηνών.

Δεν είναι τίποτα καινούριο. Δεν υπάρχει κάποια κρυμμένη έκπληξη. Η μόνη διαφορά δεν είναι αυτό που βλέπεις. Είναι αυτό που ακούς. Πιο σωστά, αυτό που δεν ακούς. Οι βόλτες έχουν άλλο ηχητικό υπόστρωμα.

Στην Αθήνα υπήρχε παντού μια φασαρία. Σε όποια βόλτα κι αν έκανες μέσα στην πόλη οι άνθρωποι μιλούσαν. Πολύ και δυνατά. Τώρα, αυτές οι βόλτες μέσα στο κέντρο της πόλης έχουν άλλα ντεσιμπέλ. Περπατάς ανάμεσα στον κόσμο και όλα είναι αλλιώς. Ησυχία παντού.

Ένας σκασμός.

Think big & άλλες αηδίες

For every moment of triumph, for every instance of beauty, many souls must be trampled.

Hunter S. Thompson

Με τα λόγια χτίζω ανώγια και κατώγια

Άλλη μια συζήτηση -δημόσια, από τα social media στην τηλεόραση και πίσω- γέμισε τις ώρες μας με λόγια χωρίς τέλος.

Τοποθετήσεις, ασυναρτησίες και λογοδιάρροια για το τι-και-το-πως ενός κρυόκωλου, χονδροειδούς «αστείου» στον λογαρισμό του twitter μιας αθλήτριας.

Αν εξαιρέσω το κείμενο που «ανέβασε» ο pitsirikos, σε καμία άλλη αναφορά για το θέμα δεν βρήκα την ουσία όλης αυτής της φασαρίας. Ρατσισμός, αποκλεισμός, το δικαίωμα της έκφρασης και γενικώς μια ατέρμονη συζήτηση, σαν θόρυβος.

Θα μου πεις: «και τι θέλεις μαντάμ»; Να μην σχολιάζει το timeline;

Για να πω την αλήθεια: ναι. Θα ήθελα, για μια φορά, το timeline να μην σχολιάσει. Προφανώς, εννοώ να μην σχολιάσει με τέτοια λύσσα. Έγραψε η αθλήτρια ό,τι έγραψε και η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή την απέκλεισε από την αποστολή στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου. Τραγωδία.

Απορώ. Είναι όλα λυμένα; Δηλαδή, οι αθλητές, οι αγώνες, μια φιέστα πολλών εκατομμυρίων ευρώ, ίσως και δισεκατομμυρίων, που έχει τόση σχέση με το «Ολυμπιακό Πνεύμα» όση έχω εγώ με τον Δαλάι Λάμα, ο υφέρπων και πανταχού παρών φασισμός, η ντόπα που μετατρέπει ανθρώπους σε μηχανάκια τηλεθέασης και παραγωγής χρήματος...

Όσο ανεχόμαστε το φασισταριό που σέρνεται γύρω μας παντού, αποδεχόμαστε τη μπόχα που αναδύεται από την πόρωση για χρήμα και όσο θεωρητικολογούμε για τη μιζέρια, τόσο «γράφουν» τα κοντέρ. Περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Μπλα μπλα μπλα... χάλια όλα και μπλα... μπλα... μπλα... μα τίποτα δεν αλλάζει σ’ αυτή τη χώρα... μπλα... μπλα... μπλα!

Τι έκανε, ποιος, γιατί, πότε.

Έχετε παρατηρήσει κάτι γέρους στα χωριά που κάθονται δίπλα-δίπλα και όλη μέρα δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να κουτσομπολεύουν όποιον περάσει από μπροστά τους; Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό τους δεν είναι ότι είναι γέροι, είναι το ότι δεν κάνουν κάτι. Δεν έκαναν ποτέ για ό,τι τους ενοχλούσε, για ό,τι τους έκλεψε τη ζωή και τα όνειρά τους. Μόνο μιλάνε.

Α, ναι. Και κάθε 3-4 χρόνια, ψηφίζουν...

Στη φωτό, έργο του Banksy.

Αγαθιάρα.

Καλά τα λόγια. Δε λέω.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαιώματα και όλοι πρέπει να είναι ελεύθεροι να λένε τη γνώμη τους.

Μάλιστα. Να μιλάει ο άδικος, ο ασυνάρτητος και ο ανόητος. Βεβαίως. Δημοκρατία έχουμε. Το καταλάβαμε. Το ζήτημα δεν είναι αυτό. Δεν είναι ούτε καν το πρόβλημα.

Παρατηρώ ότι άδικοι, ασυνάρτητοι και ανόητοι πράττουν καθημερινά και προβάλλουν τις άδικες, ασυνάρτητες και ανόητες πράξεις τους με κάθε ευκαιρία. Έτσι μου γεννήθηκε η απορία: το "άλλο" μέρος που είναι; Που βρίσκονται οι δίκαιοι, οι συγκροτημένοι, οι λογικοί; Και αν υπάρχει ένα "σύστημα" που δεν τους προβάλλει, γιατί δεν προβάλλονται από αλλού;
Λέμε τώρα... και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα.

Προσωπικώς, θα αρχίσω από τα απλά.

Χτες, για παράδειγμα, αποφάσισα να τηλεφωνήσω στην εταιρεία που μου παρέχει τηλεφωνία και σύνδεση στο διαδίκτυο για να διαπιστώσω σε τι οφείλεται η τραγική ταχύτητα με την οποία 'ανοίγουν' οι σελίδες όποτε συνδέομαι στο internet. Έχω αρκετά πικρή εμπειρία από τέτοιες συνομιλίες και είχα 'φορτώσει' πριν 'συνδεθώ με έναν εκπρόσωπό τους'.

Για να μην κουράζω, ο άνθρωπος, όχι μόνον μου έλυσε την απορία και το πρόβλημα, αλλά απεδείχθη υπομονετικός, επίμονος, σοβαρός, τα πάντα. Στο τέλος, λοιπόν, της συνομιλίας μας και αφού τον ευχαρίστησα, ζήτησα το όνομά του. Κι εγώ η ίδια εξεπλάγην με τον εαυτό μου. Είμαι φαίνεται κι εγώ ένα σκυλί του Παβλόφ μερικές φορές και κλώτσησε μέσα μου η φράση 'θα ήθελα να μου πείτε το όνομά σας'.

Έσπευσα να του διευκρινίσω ότι το ζήτησα -και το σημείωσα- για να φροντίσω να το μεταφέρω. Αν η ίδια η εταιρεία δεν με πάρει σε εύλογο χρονικό διάστημα για να έχει feedback για την παροχή υπηρεσιών, θα τους ενημερώσω με το ζόρι. Όχι για το κακό. Για το καλό.

Μπορεί να κάνει διαφορά; Μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα του ανθρώπου;

Η εμπειρία μας λέει ότι όχι. Αλλά η εμπειρία αφορά το παρελθόν. Όχι το παρόν και προπάντων καθόλου το μέλλον. Όπως και να 'χει, αποφάσισα ότι αφού αυτός ο άνθρωπος άλλαξε με τη συμπεριφορά του την δική μου καθημερινότητα, αντί να το πάρω ως δεδομένο -αφού δεν είναι [γι' αυτό δεν γκρινιάζουμε όλοι συνεχώς;]- καλά θα κάνω να του το ανταποδώσω. Όπως μπορώ.

Τι σκατά φωνάζουμε για αλληλεγγύη; Στη θεωρία μόνον;

Εδώ λοιπόν.  Κάθε μέρα. Στα απλά και καθημερινά. Πώς θα αλλάξει η εμπειρία από ένα θλιβερό παρελθόν και ένα μίζερο παρόν; Μόνον με τα μεγαλεπίβολα, τις καπιταλιστικές θεωρίες και τις συνθλίψεις της νομεκλατούρας;

Αν ό,τι κάνουμε βασίζεται στο τι μας λέει το παρελθόν, τότε άστα να πάνε.

Οι συγκροτημένοι λοιπόν. Οι νοήμονες, οι δίκαιοι, οι σοβαροί, όσοι είναι γλυκείς, έχουν αντίληψη, χιούμορ και καλή διάθεση. Όπου τους αναγνωρίζω σκοπεύω να τους το λέω.

Θα χαρακτηριστώ χαζή και αγαθή; Χέστηκα. Έχω ανάγκη να συναντηθώ και να χαμογελάσω. Αφήνω την εξυπνάδα και την πονηριά στο παράλληλο παρόν όσων τις μεταχειρίζονται.

Χάρισμα.

Προσμονή, όπως longing

'Father and Daughter' (2000) by Michaël Dudok de Wit from Howard W. on Vimeo.

"There is no past that we can bring back by longing for it. There is only an eternally new now that builds and creates itself out of the Best as the past withdraws".

Goethe
_

Μόνο πέτρες

Δώστε μου έναν άνθρωπο να με σκεπάσει,

κρύο αέρα μπάζει η μοναξιά μου.

Όσο κι αν σκάβω στην κοιλιά μου βρίσκω

μόνο πέτρες.

(Ίσως θα έπρεπε να σκάψετε κι εσείς μαζί μου.)

Στο δρόμο για το πρόσωπό μου μαζεύω

λίθους με τη φούχτα.

Γι’ αυτό σας λέω, δώστε μου έναν άνθρωπο!

Να ξαπλώσω πάνω του

σε όλους τους μεσημβρινούς

και τους παράλληλούς μου.

Να ξεκουραστώ,

να πιω τον ιδρώτα του,

να κοιμηθώ.

Αφήστε με να χαρώ για λίγο αυτή τη χνουδωτή

ζεστασιά.

Δώστε μου κι εμένα έναν άνθρωπο!

Έναν άνθρωπο με αιτία...

jazra

["ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ"

 από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΑ ΣΤΗ ΒΕΝΖΙΝΑ]

Obama vs Ρέστης

Με ενθουσιασμό υποδέχτηκε η ελληνική κοινότητα των εκατομμυριούχων τις θαρραλέες δηλώσεις του κ. Βίκτωρα Ρέστη.

Ο κ. Ρέστης, μιλώντας στο πρακτορείο Bloomberg, δήλωσε ότι δεν είναι δυνατόν να απαιτεί κανείς την φορολόγηση των εφοπλιστών, και πως -τέλος πάντων- όποιος διανοηθεί κάτι τέτοιο θα πρέπει πρώτα να τους βρει ώστε να μπορέσει να τους φορολογήσει.

Για την ακρίβεια, ο Έλληνας εφοπλιστής και επιχειρηματίας είπε: “You cannot squeeze and tackle a person that is in international shipping trade and finance and say, ‘I will tax you,’. 
“The answer is ‘sure, tax me. Find me.’

Την ιστορική αυτή δήλωση προκάλεσε η εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ, ότι σκοπεύει να φορολογήσει -μεταξύ άλλων- τους εφοπλιστές, αναλόγως με τα εισοδήματά τους. 

Το πρόβλημα είναι ότι, στην Ελλάδα, οι εκατομμυριούχοι είναι είδος απειλούμενο με εξαφάνιση. Έτσι, τα εκάστοτε οικονομικά επιτελεία επιλέγουν να φορολογούν ως πολυεκατομμυριούχους όσους έχουν εισοδήματα που επιτρέπουν μιαν άνετη διαβίωση και ως πλούσιους όσους έχουν εισοδήματα που τους επιτρέπουν απλώς να τη βγάζουν χωρίς να κινδυνεύουν να μπουν φυλακή. Αυτά βέβαια μέχρι πριν μερικούς μήνες, καθώς τώρα σχεδόν όλοι όσοι υποχρεούνται να καταθέτουν φορολογική δήλωση κινδυνεύουν να μπουν φυλακή.

Στο ζοφερό αυτό τοπίο, λοιπόν, βρέθηκε ο ταγός του καπιταλισμού, να υψώσει τη σημαία της αντίστασης στον επερχόμενο αρμαγεδδώνα της αριστερής υστερίας. Προειδοποιεί, ο αγωνιστής Ρέστης, για το επερχόμενο "αντάρτικο του θέρετρου". Μασέζ, προσωπικοί γυμναστές, ζιγκολό και λοιπό υπηρετικό προσωπικό, έχουν ήδη ειδοποιηθεί για μόνιμη μετεγκατάσταση σε Μπόρα-Μπόρα, Δολομιτικές Άλπεις, νησιά Κέιμαν και Άσπεν. Από εκεί, θα οργανωθεί η νέα πάλη για την ελευθερία του πλουτισμού χωρίς κανέναν έλεγχο, ενάντια σε όποια πουτάνα κυβέρνηση θα θελήσει να βάλει χέρι στον τίμιο ιδρώτα των συναγωνιστών του κ. Ρέστη.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο κ. Ρέστης απεικονίζεται στη μεσαία φωτογραφία. 

Στην αριστερή φωτογραφία βλέπετε τον Ουόρεν Μπάφετ. Το 2008, ο τύπος αυτός ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη. Είναι αξιοπερίεργο, αλλά εκείνος δεν φαίνεται να συμμερίζεται τις απόψεις του Έλληνα ταγού. Ο Μπάφετ, έχει ζητήσει πολλές φορές από την αμερικανική κυβέρνηση να υποχρεώσει τους πλούσιους Αμερικανούς να πληρώσουν περισσότερους φόρους. Πέρυσι, μάλιστα, δήλωσε ότι υπολόγισε πως πλήρωσε σε φόρους μόλις το 17,4% των εισοδημάτων του - τη στιγμή που τα αντίστοιχα ποσοστά για τους συνεργάτες του στο γραφείο κυμάνθηκαν από 33% έως 41%.

Όσο για τον εκ δεξιών του ταγού, τον Μπαράκ Ομπάμα, που τυγχάνει να είναι πρόεδρος των ΗΠΑ, δεν ξέρω πως θα τον χαρακτήριζε ο κ. Ρέστης. Τον περασμένο Ιανουάριο ο Μπ. Ομπάμα δήλωσε πως η Ουάσιγκτον πρέπει να σταματήσει να επιδοτεί τους εκατομμυριούχους. "Αν κερδίζεις", είπε, "περισσότερα από ένα εκατομμύριο το χρόνο, δεν θα έπρεπε να πληρώνεις φόρους μικρότερους του 30%".

Στους προαναφερόμενους κυρίους θα πρέπει να προσθέσουμε και άλλους, όπως ο Μπιλ Γκέιτς ή ο κάπως φτωχότερος, συγγραφέας Στίβεν Κινγκ, που επίμονα και δημόσια δηλώνουν ότι δεν πληρώνουν αρκετά χρήματα σε φόρους.

Υποθέτω ότι η γνώμη του κ. Ρέστη για όλους αυτούς θα είναι η χειρότερη και μάλλον δεν θα τους καλέσει να συμμετάσχουν στο "αντάρτικο του θέρετρου". Επίσης υποθέτω ότι εκείνοι με τη σειρά τους έχουν τη γνώμη του κ. Ρέστη γραμμένη είτε στα παλαιότερα των υποδημάτων τους είτε κάπου αλλού.

Από όλα αυτά, κάποιος μπορεί να συμπεράνει είτε ότι οι απόψεις του κ. Τσίπρα δεν οδηγούν στον Αρμαγεδδώνα αλλά, αντιθέτως,συμπίπτουν με τις απόψεις διαφόρων εκπροσώπων της πλουτοκρατίας, είτε ότι η καρδιά του καπιταλισμού αργοσβήνει αιχμάλωτη στα χέρια των ίδιων των εκπροσώπων του.

Τέλος, θα ήθελα να με πληροφορήσει κάποιος εάν σε σχέση με τις δηλώσεις φοροδιαφυγής του κ. Ρέστη έχει τοποθετηθεί η κ. Κριστίν Λαγκάρντ ή όχι.

Τι δεν καταλαβαίνετε.

Όσο απομακρυνόμαστε από την εκλογική αναμέτρηση της 6^ης Μαϊου και όσο πλησιάζουμε στις επόμενες εκλογές, της 17^ης Ιουνίου, τόσο πληθαίνουν τα καταστροφολογικά σενάρια, που αφορούν στην αντιπάθεια που επιδεικνύει ο ελληνικός λαός στα μέτρα που συνοδεύουν το περίφημο Μνημόνιο. 

H Ελλάδα «θα γίνει Αφρική», άκουσα προχτές από τα χείλη του κ. Μαλέλη, «αρχιερέα του lifestyle», όπως απεκάλεσε ο ίδιος τον εαυτό του σε συνέντευξή του στο περιοδικό unfollow και γενικού δ/ντή ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού star.

Χοντρά ψέμματα λέγονται στον ελληνικό λαό διατράνωσε ο κ. Χρυσοχοϊδης χτες σε τηλεοπτικό πάνελ, αναφερόμενος στις θέσεις κομμάτων που δεν επιθυμούν τη συνέχιση των πολιτικών που εφάρμοσε το Πασοκ και η Ν.Δ. και τα φόρτωσε στο περίφημο «Μνημόνιο».

Δηλαδή, σύμφωνα με τον κ. Χρυσοχοϊδη [να υπενθυμίσω ότι είναι βουλευτής από το 1989] το κόμμα του πήρε να-μην- πω-τι στις προηγούμενες εκλογές από τους Έλληνες ψηφοφόρους, διότι ο ελληνικός λαός δεν εκτιμά την αλήθεια.

Τις εικόνες καταστροφής εμπλουτίζουν κάθε μέρα, κάθε ώρα θα έλεγα, πολιτικοί, αναλυτές, δημοσιογράφοι, Έλληνες και ορισμένοι ξένοι, παρουσιάζοντας στους Έλληνες ψηφοφόρους το ζοφερό μέλλον που τους περιμένει εάν δεν συνεχίσουν στο δρόμο που τους έχει υπαγορευτεί.

Ας εξετάσουμε τώρα τον αντίκτυπο όλων αυτών.  

Ένα μέρος των ψηφοφόρων, έχει ήδη πεισθεί για όλα αυτά. Γι' αυτό και ψήφισε Πασοκ, Ν.Δ, Δράση και λοιπά «φιλοευρωπαϊκά», όπως τους αρέσει να αυτοαποκαλούνται, κόμματα.

Ένα άλλο μέρος των ψηφοφόρων, που αμφιταλαντεύονταν, πείθεται σιγά-σιγά, ότι «δεν μπορεί, κάποιο ψήγμα αλήθειας υπάρχει σε όλα αυτά» και γλυστράει προς την επιστροφή στο μαντρί. Δηλαδή, ενώ μπορεί να ψήφισε π.χ. συριζα, τώρα δεν θα ξαναδώσει την ψήφο του σε αυτό το κόμμα ξανά γιατί φοβάται.

Ένα άλλο μέρος των ψηφοφόρων σκέφτεται κάπως αλλιώς. Σκέφτεται ότι κάτι δεν κολλάει.

Τι είναι αυτό που δεν κολλάει; Είναι το εξής απλό.

Πολιτικοί που βρίσκονται στο Πασοκ, τη Ν.Δ. και τα κόμματα που φτιάχτηκαν από τα ποντίκια που πήδηξαν από τα βυθιζόμενα καράβια, εδώ και 3 δεκαετίες έχουν φλομώσει τον ελληνικό λαό στο ψέμα και το δούλεμα. Όμως, τώρα, ξαφνικά δεν λένε τα συνήθη ψέματα. Όχι. Τώρα λένε αλήθεια. Τώρα, "αν θέλω το καλό μου, πρέπει να τους πιστέψω". 

Υπάρχει, λοιπόν, ένα μέρος των ψηφοφόρων, το οποίο, όσο ακούει αυτούς τους ανθρώπους -πολιτικούς, αναλυτές, δημοσιογράφους- να μιλούν για τις επτά πληγές των Φαραώ, τόσο στρέφεται προς την αντίθετη πλευρά. Αφού αυτοί οι αποδεδειγμένα ψεύτες λένε αυτά, συμπεραίνει ότι η αλήθεια βρίσκεται απέναντί τους.

Συμβαίνει επίσης και κάτι άλλο, το οποίο οι πολιτικοί, αναλυτές και τα παπαγαλάκια είναι δύσκολο να αντιληφθούν, καθώς έχουν χάσει επαφή με την κοινωνία, πνιγμένοι στις αναθυμιάσεις από κουβανέζικα πούρα, armani suits και ρόκες παρμετζάνες.

Ένα μέρος των ψηφοφόρων, άκουγε τους πολιτικούς να μιλούν τα προηγούμενα χρόνια, συμφωνούσε ή διαφωνούσε, αλλά πάντως είχε ένα – αγωνιώδες ίσως- αλλά στοιχειώδες βιοτικό επίπεδο. Τώρα δεν το έχει.

Αρκετοί από τους ψηφοφόρους έχουν μείνει χωρίς δουλειά. Και τι ακούν; 

Ακούν ότι πρέπει να κάνουν υπομονή, μέχρι να έρθουν καλύτερες μέρες, όταν θα επιστρέψει η ανάκαμψη στη χώρα. Αυτά, του τα λένε –υπενθυμίζω- πολιτικοί, αναλυτές και δημοσιογράφοι. Οι περισσότεροι από αυτούς, έχουν λυμένο το οικονομικό τους πρόβλημα, το δικό τους, των παιδιών τους, κάποιοι δε και των εγγονών τους. Αλλά και αν δεν το έχουν, ο ψηφοφόρος έτσι πιστεύει και είναι κάπως αργά να τον μεταπείσουν ότι δεν είναι έτσι.

Αυτός ο ψηφοφόρος λοιπόν, ενώ ήδη δεν έχει δουλειά, ξέρει ότι δεν πρόκειται να βρει [πολλοί τέτοιοι ψηφοφόροι είναι 40, 50 και 55 ετών] και βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου (που είναι και αγαπημένη τηλεοπτική έκφραση lately). Δανείζεται, αγωνιά, δεν κοιμάται και έχει νεύρα τόσο τεντωμένα όσο το δέρμα των τηλεπαρουσιαστών μετά τα lifting και τα botox. Μπορεί να έχει και ένα σπίτι, το οποίο αγόρασε με δάνειο, όταν οι υπουργοί του πασοκ του έλεγαν ότι το χρηματιστήριο θα φτάσει τις 7 χιλιάδες μονάδες. 

Τι ακριβώς πιστεύει ο κ. Βενιζέλος ή ο κ. Σαμαράς ότι φοβάται αυτός ο ψηφοφόρος; 

Πάντως δεν φοβάται ότι αν η χώρα βγει από το ευρώ, δεν θα έχει χρήματα να βάλει βενζίνη στο αυτοκίνητό του. Γιατί; Μα γιατί ήδη δεν έχει. Όχι μόνον χρήματα αλλά ούτε αυτοκίνητο. Το πούλησε πριν λίγους μήνες για πενταροδεκάρες. Τι άλλο να φοβηθεί; Ότι δεν θα υπάρχουν φασόλια στα ράφια των σούπερ μάρκετ; Μα έτσι κι αλλιώς, σε λίγους μήνες δεν θα έχει μείνει συγγενής ή φίλος να του δανείζει για να πάει να πάρει φασόλια από το σούπερ μάρκετ. Άσε που δεν θα έχει να πληρώσει πια το ρεύμα στο σπίτι. Άσε που δεν θα έχει πια το σπίτι. 

 

Άλλη μια «φιλική οδηγία» που εκστομίζεται είναι το «να μην ψηφίσει ο κόσμος με θυμό».

Μα δεν ψηφίζει με θυμό. Ψηφίζει έχοντας συναίσθηση ότι ήδη κατρακυλάει στον γκρεμό που τον σπρώξανε. Και, είναι αποφασισμένος ότι σε αυτή την άβυσσο αξίζει να παρασύρει μαζί του όσους τον έσπρωξαν. Του φαίνεται απολύτως λογικό.

Τόσα χρόνια που εκείνος ‘μάσησε’ και πίστεψε ότι μπορεί να έχει δουλειά, σπίτι, αυτοκίνητο και εξοχικό [λες και πρόκειται για κατά συρροή εγκλήματα], ξέρει, ότι εκείνοι που τον έπεισαν ότι μπορούσε να τα ονειρεύεται και να τα έχει, χέστηκαν στο τάληρο. Το θυμάται. Θυμάται ότι οι μισοί από αυτούς που του κάνουν τώρα παρατηρήσεις είναι γόνοι πολιτικών οικογενειών, οι άλλοι μισοί  κομματόσκυλα που βρώμαγε η αναπνοή τους και στελέχη επιχειρήσεων που προκειμένου να μην χάσουν τη καλοπληρωμένη θέση πουλάνε και τη μάνα τους. Και δεν είναι θυμωμένος. Όχι πια. 

Τώρα -αφού του έχουν περιγράψει το ζοφερό μέλλον της «υπομονής μέχρι την ανάκαμψη»- ξέρει ότι το τρένο για εκείνον έχει ήδη φύγει. Τώρα βιάζεται να δει τον πάτο στο βαρέλι, το τέρμα της αβύσσου και δεν χαλιέται καθόλου από τα καταστροφολογικά σενάρια. Ανησυχεί, φοβάται. Αλλά όχι αυτά που του περιγράφουν. Φοβάται το αργόσυρτο σούρσιμο προς έναν αργό θάνατο. 

Και ενώ ο ψηφοφόρος φοβάται αυτό το σούρσιμο στο οποίο Πασοκ & Ν.Δ. εγγυώνται να τον καταδικάσουν, εκείνοι [πασοκ, Ν.Δ. και λοιποί εξουσιολάγνοι] την πέφτουν στον ένα και μοναδικό αντίπαλο, τον Συριζα.

Οι προβολείς στρέφονται εκεί. Ο ψηφοφόρος του παραδείγματος μπορεί να μην τον έχει ψηφίσει ποτέ.

Φοβισμένος μπορεί να είναι, πάντως δεν είναι γκαβός. Βλέπει και ακούει επίσης. και απαντά:

Ναι, τα μέλη του Σύριζα κάνουν αντικρουόμενες δηλώσεις. Το ίδιο και εσείς. Και μάλιστα εσείς επί 35 χρόνια.

Ξέρει ότι ο Σύριζα, θα γίνει κόμμα τώρα. Τόσα χρόνια ήταν οι συνιστώσες που χλευάζατε.

Ναι, δεν έχουν πάντα και όλοι το ίδιο ‘λέγειν’ με τους δικούς σας. Καλύτερα. Θα δυσκολευτούν να πουν τα ίδια ψέματα μ’ εσάς.

Ναι, τα μέλη του Σύριζα δεν έχουν απαντήσεις για όλα. Ενώ εσείς που είχατε, είδε πόσο ωραία τα καταφέρατε!

Αυτός ο ψηφοφόρος λοιπόν, έτσι όπως έκανε τη ζωή του σκατά, πιστεύοντας και ψηφίζοντάς σας τόσα χρόνια, έτσι θα δώσει ένα τέλος. Σύντομα, τώρα. Βαρέθηκε να περιμένει τις καλύτερες μέρες. Διαπίστωσε ότι όσο το αφήνει πάνω σας, δεν έρχονται ποτέ.

Δεν είναι θυμός, είναι μια λύση και είναι απελευθέρωση.

Η σεξοβόμβα και ο κουμπάρος

Παρόλο το ότι περνώ μια περίοδο της ζωής μου όπου δεν νιώθω καμία απολύτως αισιοδοξία, η ύπαρξή μου και μόνο με υποχρεώνει να προβώ σε μια προφανή διαπίστωση, που μπορεί να ερμηνευτεί ως αισιόδοξη.

Είναι η διαπίστωση ότι ενώ δεν έχει καμία σημασία για τη φύση των πραγμάτων το αν είμαστε ή όχι αισιόδοξοι, από την άλλη, το γεγονός και μόνον ότι μπορούμε να εκφέρουμε αυτή την απαισιόδοξη διαπίστωση είναι η απόδειξη ότι η ζωή είναι συνυφασμένη, καταδικασμένη στην αισιοδοξία, ακριβώς γιατί δεν έχει σημασία η απαισιοδοξία ή η αισιοδοξία. Σημασία έχει μόνον η επόμενη επιλογή.

Εξηγούμαι: παρόλη την μεγάλη σημασία που θέλουμε να δίνουμε στο αν τα πράγματα θα πάνε καλύτερα ή όχι, αν οι κυβερνήσεις θα είναι καλές ή κακές, αν ο γείτονας θα το βουλώσει ή όχι για να κοιμηθούμε, η επιθυμία μας και μόνον δεν παίζει ρόλο. Αυτό που παίζει ρόλο είναι το τι κάνουμε για την ικανοποίηση της επιθυμίας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είμαστε εδώ, ζωντανοί, κυκλοφορούμε στη γειτονιά, την πόλη, τη χώρα, τον κόσμο. Και κυκλοφορώντας, περνάμε τις ώρες, τις μέρες μας πράττωντας.

Είτε κανείς ξύνει τους όρχεις του, είτε είναι μια σεξοβόμβα με i.q. 159 που πρωταγωνιστεί σε ταινίες του χόλυγουντ, το σημαντικό δεν είναι ότι ξύνει τους όρχεις του ή πρωταγωνιστεί σε ταινίες του χόλυγουντ. Το σημαντικό είναι ότι ζει σε αυτόν τον κόσμο, αυτή τη χρονική στιγμή και παίρνει ακατάπαυστα αποφάσεις.

Δηλαδή: Η ζωή της σεξοβόμβας, που πρωταγωνιστεί στο χόλυγουντ μπορεί να ήταν εντελώς διαφορετική. Αν την ημέρα που γνώριζε τον άνθρωπο ο οποίος την επέλεξε για να παίξει στην πρώτη της ταινία, αντί να συναντηθεί με εκείνον τον τύπο, εκείνη είχε επιλέξει να πάει διακοπές με τις κολλητές της στο νιου μέξικο. Όπου, στο νιου μέξικο θα γνώριζε τελικά τον επίσης σεξοβόμβο ονόματι Ντικ και θα αποφάσιζε να τον παντρευτεί. Όπου μετά από 10 χρόνια θα βρισκόταν παντρεμένη με τον σεξοβόμβο, που στο μεταξύ θα τις είχε κάνει και 3 σεξοβομβάκια και επιπροσθέτως θα την πλάκωνε στο ξύλο. Οπότε η σεξοβόμβα της ιστορίας μας δεν είναι πια σεξοβόμβα, είναι μια ταλαίπωρη πρώην κουκλάρα, που σέρνεται με τρια ταλαίπωρα μωρά πίσω από έναν μαλάκα. Τα τρια σεξοβομβάκια, οι σφαλιάρες, οι χαμένοι ρόλοι, δεν είναι ένα ‘γύρισμα της τύχης’. Είναι αποτελέσματα αποφάσεων.

Παρομοίως και τα παθιασμένα τσιμπούκια που μπορεί να μεσολάβησαν μεταξύ εκείνου του πρώτου ρόλου και της αστραφτερής καριέρας στο χόλυγουντ. Καλά - κακά, αισιόδοξα - απαισιόδοξα, δεν το κρίνω, ούτε εγώ ούτε κανείς.

Αν αυτό το παράδειγμα είναι κάπως μακρινό, λίγο εξωτικό για κάποιους κοντόφθαλμους και μίζερους, υπάρχει και άλλο, πολύ πιο προσγειωμένο.

Ο Γιώργος είναι κουμπάρος σου. Έχεις παντρευτεί τη Μαρία και εκείνη επιθυμούσε να σας παντρέψει εκείνος, γιατί είναι ο αγαπημένος της τριτοξάδελφος. Εσύ συναίνεσες γιατί οι γονείς της Μαρίας σε είχαν χεσμένο όταν τα είχατε και μόνον χάρη στη συμπάθεια του Γιώργου –τον οποίο όλοι στο σόι λατρεύουν γιατί είναι όμορφος, πετυχημένος και πλούσιος- έδωσαν την ευχή τους για τον γάμο σας.

Ο Γιώργος είναι υδραυλικός. Αναλαμβάνει όλες τις υδραυλικές εργασίες στα σπίτια συγγενών και φίλων και κάποια στιγμή έρχεται και η δική σας σειρά. Φτιάχνει τα καζανάκια και τις διαρροές, χρεώνοντας σου «τα μισά ρε Μητσάκο απ’ ότι χρεώνω στη πιάτσα» και μερικές εβδομάδες μετά, οι τοίχοι στο σπίτι κρεμάνε σαν φλούδες από μπαγιάτικο πορτοκάλι. Τον φωνάζεις, του τα δείχνεις, εκείνος ξύνει το καλοσχηματισμένο του κεφάλι και τα επισκευάζει ξανά, χρεώνοντάς σου «μόνον τα υλικά ρε Μητσάκο, για την εργασία τίποτα».

Στο μεταξύ εσύ, μετά από μια κουβέντα στο γραφείο, διαπιστώνεις ότι η χρέωση των υλικών είναι άλλη μια κοροϊδία, όπως άλλωστε σου είχαν διευκρινίσει και οι άλλοι υδραυλικοί, όταν είχες διανοηθεί να ρωτήσεις αρχικά στην πιάτσα, αλλά... «τι να κάνεις που είναι ο κουμπάρος...». Και έτσι, ξανάρχονται κάτω οι σοβάδες και εσύ, ξαναφωνάζεις το Γιώργο.

Αυτή τη φορά η ζημιά είναι ακόμη χειρότερη από τις προηγούμενες. Όταν συνειδητοποιείς ότι ο κουμπάρος συνεχίζει να σε βάζει να πληρώνεις, ψιθυρίζεις κάτι αντιρρήσεις του κώλου, αλλά εκείνος έχει αραδιάσει 24 δικαιολογίες σε 3 λεπτά και την έχει κάνει, αφήνοντας τον 20άχρονο βοηθό του να σκαλίζει τα μπετά δίπλα στη χέστρα σου.

Τα νεύρα που προκύπτουν από το γεγονός ότι δεν έχεις τα αρχίδια να πεις στο Γιώργο να πάει να γαμηθεί, τα ξεσπάς στη Μαρία, παρόλο το γεγονός ότι εκείνη ήδη σου έχει πει ότι πρέπει να προσλάβεις άλλον υδραυλικό. Την τέταρτη φορά που τηλεφωνείς στον Γιώργο, για να κάνετε ντους χτυπάτε τα κουδούνια των γειτόνων, αφού ο κουμπάρος έχει σκάψει όλο το μπάνιο για να βρει τη ζημιά. Τα υλικά συνεχίζεις να τα πληρώνεις εσύ...

Αν ήσουν άλλος, θα μπορούσες, ίσως - λέμε τώρα - μετά την πρώτη μαλακία, να κάνεις την εξής εξήγηση: «Γιώργο. Είσαι φίλος, κουμπάρος και σε γουστάρω. Περνάμε γαμάτα στις διακοπές και είσαι η καλύτερη παρέα για τα κρασιά και τις βόλτες. Αλλά φίλε, για υδραυλικό θα πάρω τον κύριο Νώντα. Έτσι, θα συνεχίσεις να βγάζεις ένα σκασμό λεφτά για να τα πίνουμε παρέα χωρίς να συζητάμε άλλο για διαρροές».

Διαφορετικά, όταν θα πέσει ο τοίχος του μπάνιου και θα πηγαίνεις στη μπανιέρα κατευθείαν από το κρεβάτι σου, καλά θα κάνεις να μην κατηγορείς τον Γιώργο, ούτε την γκαντεμιά σου, αλλά τις ηλίθιες αποφάσεις σου.

Χαίρομαι γνωρίζοντας ότι εσύ που διαβάζεις τώρα το μπλογκ έχεις πιάσει το κρυμένο μήνυμα. Έχει αντιληφθεί ότι αυτά που γράφω θα καταλήξουν στο παραβάν της ερχόμενης Κυριακής. Εκεί που θα είσαι μόνος και θα πρέπει να αποφασίσεις.

Αφού έχεις εμπιστευτεί τις προηγούμενες φορές τους ίδιους πολιτικούς που έχουν κάνει τη χώρα σκατά και εσένα να μην προλαβαίνεις να πληρώνεις - πιθανότατα χρεωμένο, με κομμένο μισθό, με κλεισμένη την επιχείρηση ή άνεργο και χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη μετά από 20 χρόνια δουλειάς- είναι πιθανόν να σκέφτεσαι ΠΑΛΙ να ψηφίσεις τους ίδιους. Γιατί;

Μα γιατί φοβάσαι. Φαντάζεσαι εικόνες καταστροφής. Και αντί να προβάλεις τις λογικές σου αντιρρήσεις [όπως με τον κουμπάρο] σκέφτεσαι ΠΑΛΙ να κάνεις μόκο.

Γιατί σε έχουν κάνει τόσο χέστη; Τόσες σφαλιάρες, τόσα προφανή ψέμματα, τόση κοροϊδία και εσύ ακόμη φοβάσαι τι;

Αυτά που προβλέπει ο ψεύτης; Εκείνος που σε κοροϊδεύει;

Σου προτείνω να εμπιστευτείς τον εαυτό σου. Δεν πειράζει που έχεις μια γνώμη για σένα χειρότερη και από το πιο τελειωμένο τίποτα. Αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμη, θα στο πω εγώ.

Σου έλαχε να ζεις σε μια εποχή όπου το «εγώ θα βγάλω το φίδι απ’ τη τρύπα;» έχει νόημα. Αν δεν προσπαθήσεις, κι εσύ και όλοι, να βγάλεις το φίδι απ’ την τρύπα, τότε είναι που θα πάνε όλα κατά διαόλου.

Τόσα χρόνια που άφηνες άλλους να προσπαθούν, εκείνοι έφτιαχναν τη ζωούλα τους [όπως άλλωστε επιθυμούσες κι εσύ] και άφησαν το φίδι μέσα. Αν θέλεις, λοιπόν, να πάνε τα πράγματα κάπου, πρέπει να φροντίσεις εσύ γι’ αυτό. Υπάρχουν κι άλλοι που το θέλουν. Θα τα βρείτε στην πορεία.

Αρκεί να ξεφορτωθούμε όλους τους «πετυχημένους, πλούσιους, κουμπάρους». Διαφορετικά δεν θα έχει μια απ’ τα ίδια. θα έχει χειρότερα και εσύ θα ξέρεις ότι ενώ μπορούσες, δεν έκανες τίποτα γι' αυτό.

Και όπως έγραψα στην αρχή, η απαισιοδοξία ή η αισιοδοξία δεν έχουν καμία σχέση. Μόνον οι πράξεις.

Καλό βόλι.

Στερεότυπα

Το κάψιμο μιας γερμανικής σημαίας χτες, έξω από τη Βουλή των Ελλήνων, αντικατοπτρίζει τη λανθασμένη -κατά τη γνώμη μου- άποψη αρκετών συμπατριωτών μας ότι για όλα τα δεινά της Ελλάδας φταίνε οι σκληροί Γερμανοί.

Το φταίξιμο για το ζόρι που τραβάμε δεν είναι ενός άλλου λαού. Είναι δικό μας και είναι επίσης το αποτέλεσμα ενός συστήματος. Προφανώς αναφέρομαι στο καπιταλιστικό, του οποίου χαρακτηριστικό ελάττωμα είναι ότι τα λεφτά δεν φτάνουν για όλους.

Οι Γερμανοί, στέφθηκαν νικητές στο καπιταλιστικό παιχνίδι της Ευρώπης για πολλούς λόγους. Καθώς τον τελευταίο καιρό το έχω ρίξει στο διάβασμα, έπεσα πάνω σε μια ενδιαφέρουσα παράγραφο, στην εισαγωγή του βιβλίου "Ιστορία της Σύγχρονης Ευρώπης" του T.C.W. Blanning. Γράφει εκεί ο 'ποιητής': "Αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν με τον καλύτερο τρόπο τις τράπεζες επενδύσεων, έναν οικονομικό θεσμό ισάξιο της εφεύρεσης της ατμομηχανής, ήταν οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί αποδείχθηκαν οι πλέον ικανοί στο να συνδέουν την επιστήμη με τη βιομηχανική παραγωγή, κάτι το οποίο τους κατέστησε κυρίαρχους στους βιομηχανικούς κλάδους της υψηλής τεχνολογίας". Δε θέλει πολύ μυαλό.

Έτσι, σήμερα -στην αρχή μια νέας χιλιετίας, αλλά και ενός νέου κοσμικού έτους- είναι σαρκαστικά διασκεδαστική έως και ανατριχιαστική η διαπίστωση ότι ο ελληνικός και ο γερμανικός λαός, ενώ είναι εντελώς διαφορετικοί, μοιράζονται μια κοινή πεποίθηση.

Μοιράζονται όσο κανείς άλλος -τουλάχιστον στην Ευρώπη- την αυτάρεσκη πεποίθηση της συντριπτικής υπεροχής. Δυο λαοί που νιώθουν ότι είναι 'γαμάουα'.

Εμείς, βιώνουμε τη φαντασίωση της υπεροχής, θεωρώντας ότι η ελληνική ιθαγένεια μας χρίζει αυτόματα αποκλειστικούς κληρονόμους της αρχαίας ελληνικής διάνοιας. Εκείνοι, βιώνουν τη φαντασίωση της υπεροχής, εξάγοντας -με θρησκευτική προσήλωση- αυστηρότητα και επιβολή.

Ο ένας λαός δεν αντέχει τα όρια, ο άλλος δεν μπορεί χωρίς αυτά. Η μανία των Ελλήνων για ανεξέλεγκτη ελευθερία τους καταδικάζει στην ανωριμότητα, που εξωτερικεύεται ως αυτοκαταστροφικότητα, καθιστώντας τους εθισμένους στο χάος. Η μανία των Γερμανών με την τάξη τους καταδικάζει στην αυτοσυγκράτηση, που εξωτερικεύεται ως επιθετικότητα, καθιστώντας τους εθισμένους στην υπακοή. Κοινό έδαφος μπορεί κανείς να βρει μόνον στην ανασφάλεια.

Έτσι, η σχέση είναι καταδικασμένη. Γι' αυτό μας ξέσκισαν στο Β' παγκόσμιο πόλεμο, γι' αυτό δε θα τους χαλούσε να μας ξεσκίσουν και τώρα. Αυτά όλα είναι χαρακτηριστικά που θέλουν "γόνιμο έδαφος" και "πότισμα". Το γόνιμο έδαφος είναι η βλακεία και το πότισμα είναι το μίσος.

Μέχρι να ξυπνήσουμε όλοι, Γερμανοί, Έλληνες -όλοι οι άνθρωποι εννοώ, που τους φέρονται σαν υποζύγια-, θα βυθιζόμαστε στα στερεότυπα, μισώντας ο ένας τον άλλον όλο και περισσότερο. Εμείς, ως δάσκαλοι της καλοπέρασης, εκείνοι ως καθηγητές της τιμωρίας.

I won't change the world

Οι μεγάλοι και δυσθεώρητοι στόχοι είναι παγίδα και 'τυρί' για να σε κάνουν να νιώσεις αποτυχημένος.

Τρως το τυρί -διαλέγω ως τυχαίο παράδειγμα το να γκρεμίσεις μια κυβέρνηση κι έναν σάπιο μηχανισμό που πήρε δεκαετίες για να χτιστεί ως τέτοιος, ως σάπιος, δηλαδή θνησιγενής- κι η φάκα είναι πως ο στόχος είναι κι αυτός θνησιγενής. Ό,τι κι αν κάνεις τίποτε δεν αλλάζει, άρα είσαι αποτυχημένος, άρα ό,τι κι αν κάνεις πάντα όλα ίδια θα μένουν, άρα, παραιτήσου, αποδέξου τη μοίρα σου. Τη μοίρα του αποτυχημένου.

Αυτό είναι μια μπαρούφα κολοσσιαίων διαστάσεων. Αν κάτι χαρακτηρίζει όλη τη φύση γύρω μας [και μέσα μας επίσης] αυτό είναι η αλλαγή. Ακατάπαυστη, αδιάλειπτη, ασταμάτητη. Μόνον που γίνεται βήμα-βήμα. Απλώς εμείς δεν έχουμε μάθει να παρατηρούμε ή μάλλον κοιτάμε χωρίς να βλέπουμε. Το φυτό μεγαλώνει. Το ότι δεν το παρατηρείς κάθε μέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μεγαλώνει. Όταν το δεις στο ντοκυμαντέρ της τηλεόρασης [σε γρήγορη κίνηση] εντυπωσιάζεσαι. Στο σαλόνι του σπιτιού σου, στη γλάστρα σου, το περιφρονείς.

Αφού για δεκαετίες καθόμασταν σαν χάνοι μπροστά στα ευτελή καθρεφτάκια -ενώ τα "ασημικά" σε μέγεθος ελέφαντα περνούσαν απ' την άλλη μεριά- τώρα αιφνιδιασμένοι, εντυπωσιασμένοι, πάλι σαν χάνοι, προσπαθούμε να ξυπνήσουμε. Ήταν πολύ βαθύς ο ύπνος, γι' αυτό κι αργούμε να ξυπνήσουμε.

Ζαλισμένοι από τον ύπνο πάλι τρώμε το "τυρί". Οι στόχοι είναι επίμονα μεγαλεπήβολοι. Άρα απραγματοποίητοι. Πως θα αλλάξει τέτοιο βουνό;

Δυσαρεστημένοι όλοι, κάνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου κόλαση. Στην εφορία: στέκεσαι σε μια ουρά -δυσαρεστημένος πίσω από δυσαρεστημένους και μπροστά από άλλους, ακόμη πιο δυσαρεστημένους. Απέναντί σου άλλοι δυσαρεστημένοι. Όλοι κοιτάνε, κανείς δεν βλέπει.

Ο υπάλληλος μπροστά σου δεν έχει παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο χωρίς βιβλία, όπως τα δικά σου. Ούτε του έχουν κόψει το μισθό από τα 1400 στα 800. Όπως κι εσένα. Όχι. Είναι δημόσιος υπάλληλος και έχει ακόμη δουλειά, άρα είναι εχθρός σου. Το γεγονός ότι όλοι είστε στη γωνία των καιρών και σας βαράνε αλύπητα με βαριοπούλα δεν το βλέπει κανείς. Απλώς μισείτε ο ένας τον άλλον. Όσοι είναι μπροστά απ' τα γκισέ, εύχονται για τους πίσω απ' τα γκισέ να απολυθούν και να πεινάσουν. Όσοι είναι απ' την άλλη, θέλουν όλοι να σκάσουν και να εξαφανιστούν.

Την περίπτωση να φτύσετε το "τυρί", να μονιάσετε, να ακούσετε ο ένας τον άλλον, κανείς δεν την σκέφτεται. Κι αν την σκέφτεται αρνείται να κάνει το βήμα. Θέλει να δουλέψουν όλα 'ρολόι' αμέσως. Το να κάνει εκείνος ένα βήμα τον σατανίζει. Εκνευρίζεται. Κουράζεται και στην ιδέα μόνον του βήματος. Γιατί αυτό που θέλει είναι το άλμα, ένα θαύμα. Θέλει όλα τα προβλήματα να λυθούν εκείνη τη στιγμή, σ' εκείνη την ουρά, από κάποιον άλλο.

Αν θέλεις να αλλάξεις, άλλαξε. Γίνε εσύ το θαύμα. Μην περιμένεις να αλλάξει ο κόσμος όλος πριν το κάνεις. Όσο περιμένεις να αλλάξει πρώτα ο έφορος, ο γείτονας, ύστερα η 80χρονη πεθερά σου, μετά ο πρωθυπουργός και τελευταίος εσύ, η ζωή σου θα φτάσει στο τέλος χωρίς να την έχεις ζήσει.

Πριν αλλάξεις τον κόσμο όλο, άλλαξε εσύ.

Μεθάουα!

Όλοι γνωρίζουμε ότι πολλοί συνάνθρωποι έχουν προβλήματα με την τροχαία, ενώ επιστρέφουν σπίτι, αφού πριν, σε ένα μπαρ ή ταβέρνα, είχαν συναντηθεί με καλούς φίλους.

Προχθές, βρέθηκα κι εγώ μαζί με μερικούς καλούς φίλους σ' ένα μπαράκι για να το «γιορτάσουμε». Μερικές μπύρες παραπάνω, ουισκάκια, κι όλα αυτά σε μια ζεστή, φιλική ατμόσφαιρα. Έχοντας καταλάβει ότι είχα πιεί κάτι παραπάνω, για να επιστρέψω σπίτι μου, έκανα κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ στο παρελθόν. Πήρα το λεωφορείο.

Έφτασα στο σπίτι σώα και αβλαβής και χωρίς κανένα ατύχημα, πράγμα που με άφησε έκπληκτη, διότι δεν είχα οδηγήσει ποτέ μου ένα λεωφορείο. Επιπλέον δε, δεν μπορώ να θυμηθώ από πού το πήρα!

Ευχαριστώ την Ε.

The truth is out there

Στην όμορφη χώρας μας έχουμε συνηθίσει να διαμαρτυρόμαστε για τους πολιτικούς, κατηγορώντας τους ότι δεν μας λένε την αλήθεια. Ομολογουμένως, πρόκειται για μια εξωφρενική συνήθεια των εκλεγμένων εκπροσώπων μας, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το κοινό αίσθημα, αφού -ως γνωστόν- οι Έλληνες διακρινόμαστε για την ειλικρίνεια και την ευθύτητά μας.

Υπάρχουν, πάντως, δημόσια πρόσωπα, τα οποία είναι πολύ προσεκτικά στις διατυπώσεις τους. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο κ. Ηλίας Πλασκοβίτης. Αν δεν το γνωρίζετε, πρόκειται για τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών. Σε σημερινό δημοσίευμα, διαβάζω την δήλωση του κ. Πλασκοβίτη, η οποία έχει ως εξής: «Αυτό που ενδιαφέρει τους εταίρους μας είναι η μείωση των μισθοδοτούμενων υπαλλήλων και αυτό επιτυγχάνεται μέσω της εφεδρείας».

Αρκεί να διαβάσει κανείς 'ανάμεσα από τις γραμμές', για να αντιληφθεί το απλό. Ότι η τρόικα δεν ενδιαφέρεται για το πόσοι θα είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά μόνον για το πόσοι εξ αυτών θα είναι μισθοδοτούμενοι. Το πρόβλημα, δηλαδή, δεν είναι ότι υπάρχουν εργαζόμενοι, το πρόβλημα είναι ότι πληρώνονται.

Πριν από 4 περίπου χρόνια, είχα γράψει ένα κείμενο για το νέο μοντέλο "μη αμειβόμενης εργασίας" που θα εφαρμοζόταν στη χώρα. Ποιος θα τό 'λεγε. Η οργιάζουσα φαντασία μιας blogger μπορεί τελικά να πλησιάσει την αλήθεια. Μάγα! Μάγα!

Διάβασε και πες
.