Δεν ανατρέπετε τίποτα

Αυτές οι φωτογραφίες είναι από τους τοίχους ενός ακόμη ελληνικού 'ναού της γνώσης'.

Χαμένη σε ένα αχαρτογράφητο κομμάτι των βορείων προαστίων της Αθήνας, βρίσκεται η ΑΣΠΑΙΤΕ, δηλαδή η Ανωτάτη Σχολή Παιδαγωγικής & Τεχνολογικής Εκπαίδευσης. Πρόκειται για την πρώην ΣΕΛΕΤΕ.

Για την ακρίβεια, η πρώτη είναι φωτογραφία αφίσας που βρίσκεται σε τοίχο. Η δεύτερη είναι φωτογραφία 'συνθήματος' που βρίσκεται εκεί που του αξίζει, στην πόρτα της τουαλέτας, δηλαδή δίπλα στα σκατά.

Και τα δυο πάντως, τα βρήκα εκεί που η νεολαία της χώρας μορφώνεται και σμιλεύει μυαλό και συνείδηση, εκεί δηλαδή που πλάθεται η μαγιά για το μέλλον.

Και έρχομαι τώρα και αναρωτιέμαι. Πες ότι οι μισοί εκ των σπουδαστών αδιαφορούν. Πες ότι από τους υπόλοιπους, οι μισοί, έστω διανοούνται ότι μπορεί να περάσουν ένα βράδυ με την κυρία Θέλξη και τους άλλους δυο κυρίους να τους δονούν τον ακουστικό πόρο και οι άλλοι μισοί, διανοούνται να αφήνουν αναπάντητο ένα κατούρημα με την πινελιά του φασισμού να τους κοιτάει στα μάτια. Τι μέλλον μας επιφυλάσσουν αυτά τα νέα παιδιά; Δεν μου φαίνεται και πολύ λαμπρό.

Λάμψη βλέπω μόνο στο γκλίτερ της Θέλξης. Όσο για ανατροπή -κατά το σύνθημα πάνω από την αφίσα-πρόσκληση στο Ρομέο- το μόνο που βλέπω να ανατρέπεται από το κομματικοποιημένο μέλλον της χώρας είναι το αντίτιμο. Σιγά μην πληρώνουν οι μελλοντικοί επαγγελματίες, απόφοιτοι της ΑΣΠΑΙΤΕ, 40.890 δραχμές για μια φιάλη...

Hollowing out Democracy

Hollowin out, δηλαδή αφαιρώντας το περιεχόμενο, αφαιρώντας τον πυρήνα...

H Ναόμι Κλάιν μιλάει για την κυβέρνηση Παπαδήμου. Και εξηγεί πώς και γιατί η Ελλάδα είναι κάτι σαν τη Νότια Κορέα, σαν τη Χιλή. Ωραίοι παραλληλισμοί για να νιώθει κανείς υπερήφανος...

Περισσότερα, ΕΔΩ!

Στερεότυπα

Το κάψιμο μιας γερμανικής σημαίας χτες, έξω από τη Βουλή των Ελλήνων, αντικατοπτρίζει τη λανθασμένη -κατά τη γνώμη μου- άποψη αρκετών συμπατριωτών μας ότι για όλα τα δεινά της Ελλάδας φταίνε οι σκληροί Γερμανοί.

Το φταίξιμο για το ζόρι που τραβάμε δεν είναι ενός άλλου λαού. Είναι δικό μας και είναι επίσης το αποτέλεσμα ενός συστήματος. Προφανώς αναφέρομαι στο καπιταλιστικό, του οποίου χαρακτηριστικό ελάττωμα είναι ότι τα λεφτά δεν φτάνουν για όλους.

Οι Γερμανοί, στέφθηκαν νικητές στο καπιταλιστικό παιχνίδι της Ευρώπης για πολλούς λόγους. Καθώς τον τελευταίο καιρό το έχω ρίξει στο διάβασμα, έπεσα πάνω σε μια ενδιαφέρουσα παράγραφο, στην εισαγωγή του βιβλίου "Ιστορία της Σύγχρονης Ευρώπης" του T.C.W. Blanning. Γράφει εκεί ο 'ποιητής': "Αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν με τον καλύτερο τρόπο τις τράπεζες επενδύσεων, έναν οικονομικό θεσμό ισάξιο της εφεύρεσης της ατμομηχανής, ήταν οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί αποδείχθηκαν οι πλέον ικανοί στο να συνδέουν την επιστήμη με τη βιομηχανική παραγωγή, κάτι το οποίο τους κατέστησε κυρίαρχους στους βιομηχανικούς κλάδους της υψηλής τεχνολογίας". Δε θέλει πολύ μυαλό.

Έτσι, σήμερα -στην αρχή μια νέας χιλιετίας, αλλά και ενός νέου κοσμικού έτους- είναι σαρκαστικά διασκεδαστική έως και ανατριχιαστική η διαπίστωση ότι ο ελληνικός και ο γερμανικός λαός, ενώ είναι εντελώς διαφορετικοί, μοιράζονται μια κοινή πεποίθηση.

Μοιράζονται όσο κανείς άλλος -τουλάχιστον στην Ευρώπη- την αυτάρεσκη πεποίθηση της συντριπτικής υπεροχής. Δυο λαοί που νιώθουν ότι είναι 'γαμάουα'.

Εμείς, βιώνουμε τη φαντασίωση της υπεροχής, θεωρώντας ότι η ελληνική ιθαγένεια μας χρίζει αυτόματα αποκλειστικούς κληρονόμους της αρχαίας ελληνικής διάνοιας. Εκείνοι, βιώνουν τη φαντασίωση της υπεροχής, εξάγοντας -με θρησκευτική προσήλωση- αυστηρότητα και επιβολή.

Ο ένας λαός δεν αντέχει τα όρια, ο άλλος δεν μπορεί χωρίς αυτά. Η μανία των Ελλήνων για ανεξέλεγκτη ελευθερία τους καταδικάζει στην ανωριμότητα, που εξωτερικεύεται ως αυτοκαταστροφικότητα, καθιστώντας τους εθισμένους στο χάος. Η μανία των Γερμανών με την τάξη τους καταδικάζει στην αυτοσυγκράτηση, που εξωτερικεύεται ως επιθετικότητα, καθιστώντας τους εθισμένους στην υπακοή. Κοινό έδαφος μπορεί κανείς να βρει μόνον στην ανασφάλεια.

Έτσι, η σχέση είναι καταδικασμένη. Γι' αυτό μας ξέσκισαν στο Β' παγκόσμιο πόλεμο, γι' αυτό δε θα τους χαλούσε να μας ξεσκίσουν και τώρα. Αυτά όλα είναι χαρακτηριστικά που θέλουν "γόνιμο έδαφος" και "πότισμα". Το γόνιμο έδαφος είναι η βλακεία και το πότισμα είναι το μίσος.

Μέχρι να ξυπνήσουμε όλοι, Γερμανοί, Έλληνες -όλοι οι άνθρωποι εννοώ, που τους φέρονται σαν υποζύγια-, θα βυθιζόμαστε στα στερεότυπα, μισώντας ο ένας τον άλλον όλο και περισσότερο. Εμείς, ως δάσκαλοι της καλοπέρασης, εκείνοι ως καθηγητές της τιμωρίας.