"Lil Bub & Friendz" feat. the uncoolness of humans

Πόσα βίντεο με γατο-πρωταγωνιστές έχετε παρακολουθήσει στο youtube;

Η εκρηκτική δημοφιλία των βίντεο με γάτες σε κάθε γωνία του διαδικτύου, έκανε τους ανθρώπους του Vice να ασχοληθούν σοβαρά με το φαινόμενο.

Με πρωταγωνίστρια την "πιο-διάσημη-γάτα-στο-internet", την Lil Bub, αλλά και τις Grumpy Cat και Maru σε μικρότερους "ρόλους", έφτιαξαν μια ταινία, ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας 1 ώρας, που βραβεύτηκε στο Tribeca Film Festival τον περασμένο Απρίλιο.

Στο youtube, στο instagram και στο facebook, με κάθε ευκαιρία, σε κάθε νέο ή παλιότερο κοινωνικό δίκτυο, εκατομμύρια άνθρωποι ανεβάζουν εικόνες και φιλμ με τον δικό τους γατούλη ή κάποια περαστική ενδιαφέρουσα τριχωτή ντίβα.

Είναι αδύνατον να τα παρακολουθήσει κάποιος όλα αυτά. Αλλά είναι μάλλον εύκολο να βγάλει το πιο απλό συμπέρασμα. Πόσο cool είναι οι γάτες και πόσο πεισματικά uncool παραμένουν οι άνθρωποι. Ειδικά όσοι από αυτούς δεν μπορούν να διδαχτούν τίποτα από την συνύπαρξή τους με τα ζώα.

Μιάου...

Περισσότερα για το βίντεο & την Lil Bub, εδώ.

Γουονγκ Καρ Γουάι

2046 & HEARTBREAK από Flixgr

Μια βόλτα ποτισμένη στις εικόνες και τους ήχους του Γουονγκ Καρ Γουάι, από τον σκηνοθέτη Νίκο Πάστρα, μέσω του flix.gr.

Ο Γουονγκ Καρ Γουάι έχει εκατομμύρια φίλους, ακόλουθους, θαυμαστές ανά τον πλανήτη, γιατί καταφέρνει να μετουσιώσει στον κινηματογράφο αυτό το σχεδόν μπανάλ πια, "η αισθητική είναι ηθική..." και μπλα μπλα μπλα.

Νομίζω ότι καταφέρνει -καθώς αποδεικνύεται μέγας μάστορας της αφήγησης- να δείξει τα εξής απλά:

Ότι μπορεί ένας άνθρωπος να ξετρυπώσει ομορφιά παντού. Πως όλοι αξίζουν μερίδιο στην αγάπη.

Ότι δεν έχει νόημα να μένει κανείς ηδονοβλεψίας του χρόνου που περνά. Πως παρά τον πόνο [και μάλιστα μαζί του όσο κι αν μοιάζει αδύνατον] μπορεί να ξεφύγει από το να είναι θεατής πιθανοτήτων και να βιώσει όσα του επιφυλλάσσουν οι επιλογές του. Μικρές, δύσκολες, αβάσταχτες, ό,τι κι αν είναι, αρκεί να μπει στο παιχνίδι και να ζήσει όση μπορεί απ' τη ζωή.

Cheers to wong kar-wai!

Παρέα.

LONG LIVE THE KINGS - Short film documentary - from SAGS on Vimeo.

Το καλοκαίρι συνεχίζεται απαλά, σιωπηλά, γαλήνια.

Μετά την κορύφωση του Αυγούστου, υπάρχει μια τάση για ευχές, τύπου καλό χειμώνα ή -λιγότερο επιθετικά- καλό φθινόπωρο. Στην πραγματικότητα το καλοκαίρι συνεχίζει να σκεπάζει τον τόπο, τώρα πιο γλυκά απ' ότι τους προηγούμενους μήνες. Οι συνήθειες όμως αποβάλλονται δύσκολα κι έτσι ακόμη και όσοι δεν έχουν απολύτως τίποτα να κάνουν, επιβάλουν στον εαυτό τους την 'κατάσταση' του τέλους του καλοκαιριού.

Αυτό το καλοκαίρι, όπως και πολλά προηγούμενα, το μοιράστηκα με καλές παρέες και σκοπεύω να συνεχίσω, όσο υπάρχουν άνθρωποι που με την παρουσία τους κάνουν τη ζωή μου καλύτερη.

Φέτος, περισσότερο απ' οποιοδήποτε άλλο καλοκαίρι ένιωσα πόσο ισχυρή είναι η σημασία του νερού, πόσο μια βουτιά στη θάλασσα είναι μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής. Αν μαζί με τη θάλασσα έχεις και καλή παρέα, τότε -δεν μπορεί- τουλάχιστον για κάποιες ώρες, μέρες, εβδομάδες είσαι ευτυχισμένος άνθρωπος.

Υπάρχουν πολλές ομορφιές, πολλές ορέξεις, διαθέσεις, κέφια και συνήθειες. Τα γούστα διαφέρουν, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ό,τι μπορείς να απολαύσεις στη ζωή, γίνεται καλύτερο με την καλή παρέα.

Ακόμη και για τους μοναχικούς ανθρώπους (που μπορούν ταυτόχρονα να είναι και κοινωνικοί), η μοναχικότητά τους γίνεται πιο χαλαρωτική και περιεκτική ακριβώς όταν γνωρίζουν ότι θα την διακόψουν για να μοιραστούν τον χρόνο τους ανακατεύοντας τον εαυτό τους με καλή παρέα.

Το βίντεο με τίτλο Long Live the Kings αποτυπώνει τη σημασία της παρέας. Και πώς ακριβώς αυτή, η καλή παρέα, μπορεί να σε κάνει να νιώσεις Βασιλιάς!

Περισσότερα για το βίντεο και την παρέα των μοτοσυκλετιστών, εδώ.

Hollywood της Μεσογείου

Πριν μερικές ημέρες κατάφερα να παρακολουθήσω το ντοκυμαντέρ "Σμύρνη, Η Καταστροφή μιας Κοσμοπολίτικης Πόλης 1900-1922".

Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία της Μαρίας Ηλιού. Η σκηνοθέτις μάζεψε σπάνιο αρχειακό υλικό, συνεργάστηκε με τον ιστορικό Αλέξανδρο Κιτροέφ και συγκέντρωσε μαρτυρίες Σμυρνιών πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς, οι οποίοι αφηγούνται προσωπικές ιστορίες.

Γράφω στην αρχή ότι 'κατάφερα' να το παρακολουθήσω, γιατί ενώ μπορούσα να το κάνω εδώ και πολλούς μήνες, είχα ανάγκη συντροφιάς και ψυχολογικής προετοιμασίας. Κι αυτό διότι εδώ και πολλά χρόνια δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω και να διαβάσω οτιδήποτε σχετίζεται με τη Σμύρνη, τον Πόντο και τις ιστορίες των τόπων και των ανθρώπων της προσφυγιάς.

Έχω ξεκινήσει επτά ή οκτώ φορές να διαβάζω τα "Ματωμένα Χώματα" της Διδώς Σωτηρίου και ουδέποτε κατάφερα να το τελειώσω. Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετώπιζε και ο πατέρας μου θυμάμαι. Αν και η καταγωγή του δεν έχει καμία σχέση με τους τόπους εκείνους. Είναι αδύνατον να ξεπεράσω το σφίξιμο στο στομάχι, την πίκρα, τα κύματα θυμού, το σιχτίρι με τις αθλιότητες των πολιτικών παιχνιδιών. Αδύνατον να μην νιώσω λες και η μήτρα της καταγωγής μου να βρίσκεται σ' εκείνους τους τόπους. Μυστήριο πράγμα.

Κι αφού έγραψα για την ταινία "Σμύρνη: Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922", ας  γράψω και μια απορία μου.

Με τέτοιο υλικό, τόσες καταστροφές, δυστυχίες, τόσες ιστορίες και περιπετειώδεις βίους, τόσες τύπισσες και τόσους ωραίους, δυνατούς και κατά κάποιο τρόπο... έτοιμους ήρωες, τί στην ευχή έχουν στο μυαλό τους τόσοι Έλληνες κινηματογραφιστές; Γιατί δεν γυρίζουν τη μία πίσω από την άλλη ταινίες που βασίζονται σε ιστορικές στιγμές που έχουν κυριολεκτικά σμιλεύσει αυτό που είναι η Ελλάδα. Και δεν εννοώ φυσικά το κατακάθι των ευρωπαϊκών αγορών και τους υπαλλήλους τους που μας κυβερνούν, αλλά τη χώρα που ως κράτος αδυνατεί να χωρέσει όσα είναι ως πνευματική και ψυχική κατάσταση.

Ένας κινηματογραφιστής που εκτιμώ είναι ο Πάνος Κούτρας. Με κέρδισε όταν στην ταινία του "Αληθινή Ζωή" έδειξε την Ακρόπολη στις φλόγες και τον θαύμασα όταν από μια ιστορία γεμάτη πόνο και δυστυχία έφτιαξε έναν ύμνο στην αγάπη, στην ταινία του "Στρέλλα".

Μπορεί να μην καταφέρει να ξετρυπώσει μια ιστορία κάπου ανάμεσα Κω, Αλεξάνδρεια, Πειραιά, Ellis Island και Όγδοης Λεωφόρου στη Νέα Υόρκη, σαν τη ζωή της Μαρίκας Παπαγκίκα, που ηχογραφούσε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σμυρνέικα μινόρε για τη δισκογραφική εταιρεία Victor.

Μπορεί κάτι τέτοιο να μην τον ενδιαφέρει.

Αλλά, Πάνο, όλο και κάποιον φίλο κινηματογραφιστή θα έχετε... Δεν πείθετε κάποιον εσείς; Έτοιμες κρέμονται οι ιστορίες. Ώριμες και βαριές σαν φρούτα στα δέντρα εύφορης γης. [Μα τί 'ναι τούτο το ποιητικό που μ' έχει πιάσει;] Και όσο μέσα στα ντοκυμαντέρ θεριεύουν πόνοι και χαμοί, σε μια μυθοπλασία χωράει γλέντι, έρωτας και κέφι απογειωτικό.

Τόσο, που μπορεί για λίγο να θυμηθούν οι καταθλιπτικοί Έλληνες του σήμερα πόσο ζωογόνο είναι να μην μετράς καημούς και ζόρια, αλλά βόλτες κι ανθρώπους.

Double [cat] trouble

Φαντάσου τι έχει να γίνει όταν θα πρέπει να "προσαρμοστούν" στη μετακόμιση!!!

Μind reader disclosure

Jonze in the arms of Gandolfini

Ένας πονοκέφαλος μπορεί να σου σακατέψει τη διάθεση.

Αντί να τον αφήσεις, μπορείς να βρεις μερικές καλές στιγμές. Και μετά να βγεις έξω και να ψάξεις για δικές σου.

Η photo από εδώ.

Διαρκώς εξεγερμένη, διαρκώς ασυμβίβαστη!

"ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ - ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ"

Η ταινία είναι του Αντώνη Μποσκοϊτη και γυρίστηκε κάτω από αντίξοες συνθήκες -[πόσο σπάνιο στην αγαπημένη μας χώρα]- κόντρα σε ένα σκασμό δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει ο δημιουργός της.

Είμαι πολύ χαρούμενη που τα κατάφερε και σίγουρη για την καλή πορεία της. Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν τα κατάφερα μια Κυριακή πρωί να φορέσω τον απαραίτητο ζουρλομανδύα και να περιφερθώ στα Εξάρχεια μαζί του.

Η πρώτη προβολή της ταινίας είναι προγραμματισμένη για τις Νύχτες Πρεμιέρας, τον Σεπτέμβριο.

Περισσότερα στο fb:  www.facebook.com/KaterinaGogouGiaTenApokatastaseTouMaurou.

Shock doctrine - Το δόγμα του σοκ

Αυτό το βίντεο δεν το είχα δει.

Πιστεύω ότι δεν πρέπει να μείνει ούτε ένας που να μην το παρακολουθήσει. Βρείτε -κάποια στιγμή- το χρόνο να το δείτε.

Σε 80 λεπτά θα καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει στην καθημερινότητα. Τι συμβαίνει στη χώρα, στον κόσμο, στη ζωή των ανθρώπων και τι από αυτά χάρη στο "δόγμα του σοκ", χάρη στους φωστήρες της οικονομικής επιστήμης και των πειραμάτων που δεν είναι μόνον οικονομικά.

Θα δείτε πότε, πως και γιατί ξεκίνησε αυτό που συμβαίνει και τώρα εδώ στην Ελλάδα. Πότε, πως και γιατί άρχισαν να πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας δημόσια αγαθά, όπως το νερό, ο ορυκτός πλούτος, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Θα δείτε ότι τα golden boys έχουν παρελθόν. Θα μάθετε ότι πριν την διακυβέρνηση της Θάτσερ, στην Αγγλία, αμείβονταν 10 φορές περισσότερο από τον μέσο Άγγλο εργάτη. Το 2007 αμείβονταν 100 φορές περισσότερο. Αντίστοιχα στις Η.Π.Α. Πριν τη διακυβέρνηση Ρήγκαν κέρδιζαν 43 φορές περισσότερα από τον μέσο Αμερικανό εργάτη. Το 2005 κέρδιζαν 400 φορές περισσότερα.

Θα μάθετε ότι πριν τον πόλεμο στο Ιράκ, οι Ιρακινοί ήταν εγγράμματοι σε ποσοστό 89%. Θα διαπιστώσετε πως δεν είναι τυχαίο ότι εκτός από τις βόμβες και τις λεηλασίες, διαλύθηκαν όλα τα σχολεία της Βαγδάτης.

Θα καταλάβετε ότι ο "καπιταλισμός της καταστροφής" δεν είναι καθόλου θεωρία και γενικόλογες κουραστικές αερολογίες, αλλά μια αλυσίδα με πολλούς κρίκους, ο τελευταίος της οποίας είσαι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές.

Είναι σημαντικό, επίσης, να φτάσετε μέχρι το 1:16:30 και να δείτε τη Ναόμι Κλάιν να εξηγεί με μια σύντομη φράση, τι μπορούμε να κάνουμε για να μην πνιγούμε όλοι στα βρώμικα νερά αυτής της πλημμύρας από ψέματα, απληστία και παραλογισμό.

Αν και έχω καταλήξει ότι όλα θα γίνουν. Θα γίνουν, όταν θα είναι πια πολύ αργά. Όχι γιατί είμαι απαισιόδοξη. Αλλά γιατί -όπως έχει δείξει η ζωή και η ιστορία- απαιτείται ρε παιδί μου ένα είδος κάθαρσης. Άρα, όπως έλεγε μια παλιά φίλη, όλα θα γίνουν αφού θα έχουμε φάει όλο το σκατό.

Καλή θέαση.

Προσμονή, όπως longing

'Father and Daughter' (2000) by Michaël Dudok de Wit from Howard W. on Vimeo.

"There is no past that we can bring back by longing for it. There is only an eternally new now that builds and creates itself out of the Best as the past withdraws".

Goethe
_

Ρεπορτάζ για απόλυση

Ρεπορτάζ που θα οδηγούσε σε απόλυση οποιονδήποτε Έλληνα δημοσιογράφο. Ευτυχώς που υπάρχει και η γερμανική τηλεόραση...

Job interview

Hollowing out Democracy

Hollowin out, δηλαδή αφαιρώντας το περιεχόμενο, αφαιρώντας τον πυρήνα...

H Ναόμι Κλάιν μιλάει για την κυβέρνηση Παπαδήμου. Και εξηγεί πώς και γιατί η Ελλάδα είναι κάτι σαν τη Νότια Κορέα, σαν τη Χιλή. Ωραίοι παραλληλισμοί για να νιώθει κανείς υπερήφανος...

Περισσότερα, ΕΔΩ!

Blues mood in my soul

Στα στούντιο της Stax & της Fame ηχογραφήθηκαν μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ.

Έχουν περάσει περισσότερα από 40 χρόνια από τότε που γυρίστηκε αυτό το φιλμ. Δεν έχει και τόση σημασία αν δεν καταλαβαίνετε γαλλικά. Οι άνθρωποι, η μουσική και οι κάμερες λένε την ιστορία μια χαρά.

Περισσότερα για τη Stax Records & τη Fame Records μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.
Για τον δημιουργό του φιλμ Ρ. Μανθούλη, εδώ.

Debtocracy - Χρεοκρατία

Απόψε στις 8 το βράδυ, στο xreokratia.gr και στο debtocracy.gr θα είναι διαθέσιμο -χωρίς δικαιώματα χρήσης & αναμετάδοσης- το ντοκιμαντέρ "Debtocracy".

Πρόκειται για το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ, με παραγωγούς τους θεατές. Το "Debtocracy" αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Δημιουργοί του είναι οι δημοσιογράφοι Κατερίνα Κιτίδη και Άρης Χατζηστεφάνου.

"Συντονιστείτε".

Havana

"You want to change the world?
Change mine"_

screenplay: J.Rascoe, D. Rayfiel +μια μουσική

photo: Havana_Jan Koster

wasted youth

έμπαινε Αργύρη,

περισσότερα εδώ
κι εδώ.

Chico & Rita

αφού δεν το παίζετε, να το κατεβάσουμε λοιπόν

περισσότερα εδώ_ και εδώ._

πατρίς [...]

Waterdrop

Ακόμη και μια 'τρύπα στο νερό' δεν είναι αυτό που νόμιζες. Περίπου όπως όλη η ζωή δηλαδή.

Από εδώ.