The Lone Ranger

Χτες το βράδυ, πήγα για δεύτερη φορά σε θερινό σινεμά μέσα στο φετινό καλοκαίρι.

Περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους που δεν μιλούσαν ελληνικά -βρετανοί, γάλλοι και λοιποί ευκατάστατοι τουρίστες έφτιαξαν μια διασκεδαστική και κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα- είχαμε ό,τι χρειαζόμαστε για ένα αυγουστιάτικο αθηναϊκό βράδυ.

Παρόλο τον συνδυασμό "θαψίματος & συμπάθειας" με τον οποίο είχαν περιλάβει την ταινία οι κριτικοί κινηματογράφου, δεν είχα απολύτως κανέναν ενδοιασμό να δώσω τα ακριβά μου 8 ευρώ για το "The Lone Ranger". Αν μη τι άλλο, πόσο χάλια μπορεί να είναι ένας Τζόνις Ντεπ και μια Έλενα Μπόναμ Κάρτερ;

Μεταξύ εναλλαγών αμερικανιάς και σινεφίλ αναφορών -κάργα Σέρτζιο Λεόνε- με χιούμορ, διάχυτη ειρωνεία και έναν ηθοποιό που γίνεται όλο και καλύτερος, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το "The Lone Ranger" είναι η πιο αμερικάνικη και ταυτόχρονα η πιο αριστερή ταινία που έχω δει τον τελευταίο καιρό. Και έχω δει πολλές.

Αν δεν ήξερα ότι έχω μια τάση να εξιδανικεύω, θα έλεγα ότι οι δημιουργοί της ταινίας, έφτιαξαν ένα παμπόνηρο έργο.  Τον πιο πονηρό συνδυασμό λαϊκού blockbuster και -πως να πω- ταινίας με πολιτική άποψη.  Δράση-δράση-δράση και σκηνές με υπερβολές στο όρια της αφέλειας, που όλα στολίζουν -για τις ανάγκες ενός κοινού που καθοδηγείται 'για πλάκα'- έναν διακριτικά κρυμμένο κορμό ανθρωπιάς και πολιτικοποίησης.

Παραγωγός και σκηνοθέτης, σαν να φοβούνται, γι' αυτό και μετά από κάθε σκηνή που καταγράφει εξαχρειωμένους κυνηγούς του πλούτου, σαφέστατα κάλπικους και σιχαμένους, ακολουθεί κι ένα 'δωράκι' τυπικής αμερικανιάς. Έμπειροι κινηματογραφιστές και οι δυο, σχεδόν ξεστομίζουν on screen ότι αφού αυτό χρειάζεται για να πάει στο σινεμά ο κόσμος, "ορίστε, πάρτε", αλλά στην τελική θα πούμε κι εμείς αυτό που θέλουμε, πως δηλαδή τιμιότητα και μπέσα δεν συμβαδίζουν με εκπροσώπους του νόμου και λοιπούς ευυπόληπτους πολίτες.

Όσο για τον Τζόνι Ντεπ, εύχομαι να μην εγκαταλείψει την ηθοποιϊα.

Νομίζω ότι όσο περνούν τα χρόνια οδηγείται σταθερά, με τις εξαιρετικές του ερμηνείες, στο κλαμπ των σημαντικών ηθοποιών (με κορυφαίο τον Ουώλτερ Ματάου), που ακόμη και χωρίς να μιλούν, αρκεί ένα γκρο-πλαν στο πρόσωπό τους για να ξεκαρδιστείς ή ένα βλέμμα μερικών δευτερολέπτων για να καταφύγεις σε έναν γερό αναστεναγμό.

Η φωτογραφία από εδώ.

Georgia O'Keeffe. Imaginary friend.

"I decided to start anew, to strip away what I had been taught".

"I've been absolutely terrified every moment of my life - and I've never let it keep me from doing a single thing I wanted to do".

Yosuf Karsh's photo from... here.

Άρνηση, πραγματικότητα και τέχνη

Ο Christer Strömholm ήταν φωτογράφος. Πίστευε ότι η φωτογραφία ως τέχνη δεν είχε σκοπό την αποτύπωση της πραγματικότητας. Ότι η εικόνα είναι κάτι που βρίσκεται στο μυαλό του φωτογράφου και όχι μπροστά στην κάμερα.

Αυτή η απλή παραδοχή, πως δηλαδή η πραγματικότητα δεν είναι και τόσο αντικειμενική τελικά, μπορεί να διευκολύνει τα πράγματα αρκετά. Ακόμη και μια ολόκληρη χώρα σε αποσύνθεση, βουτηγμένη στη σαπίλα, μπορεί να φαντασιώνεται ότι βρίσκεται σε ένα σύντομο διάλειμμα από την συνήθη παραγωγή μεγαλείου.

Θα μπορούσε. Μόνον που στην τέχνη κανείς δικαιούται να στηρίζεται στην ψευδαίσθηση, ώστε να αναπαριστά νέες πραγματικότητες. Στη ζωή, αν το κάνει -και μάλιστα διαρκώς για 30-40 χρόνια- τον μαζεύουν με το κουταλάκι από το ρείθρο του παγκόσμιου πεζοδρομίου.

Περισσότερες φωτό του Christer Strömholm, εδώ.

Νεκρολογίες

Ίσως να φταίνε τα τρελά κέφια του φετινού καλοκαιριού, που τελευταία το έχω ρίξει στις νεκρολογίες.

Βοηθάει, πάντως, και το ότι μερικοί άνθρωποι, όχι μόνον αφήνουν δυνατά αποτυπώματα, αλλά θα ήταν σημαντικό να μην "την είχαν κάνει".

Δεν λέω κάτι καινούριο. Όποιος "κουνιέται" λίγο παραπάνω [βλέπε: έχει προσωπικό στυλ, άποψη και κυρίως τα κότσια για να τα υποστηρίξει] στολίζεται με κάθε είδους χαρακτηρισμούς -είτε από τα μήντια, που πιάνουν τα φτυάρια και συκοφαντούν ανερυθρίαστα, είτε από τους κοινούς θνητούς που σέρνονται στα κοινωνικά δίκτυα, θάβοντας ασυστόλως και αδιακρίτως. Γι' αυτό και είναι σημαντική η απουσία ανθρώπων, που ο χαρακτήρας, ο λόγος και κυρίως ο τρόπος και η στάση ζωής τους θα βοηθούσαν κατά 1-2 μοίρες την ισορροπία των πραγμάτων.

Για να το θέσω ξεκάθαρα, ο κόσμος μοιάζει να αδειάζει από ανθρώπους με αξία και υπερχειλίζει από φελλούς. Συνηθέστατα, αυτοί οι φελλοί είναι και εντελώς ατάλαντοι.

Σαν σήμερα -9 χρόνια πριν- την έκανε από τον μάταιο τούτο κόσμο ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, ο Johnny Cash.

Διάβαζα πριν λίγο καιρό, για την ιστορική παράσταση στις φυλακές Folsom. Το 1968, όταν ακόμη και οι άνθρωποι της εταιρείας του θεωρούσαν τον Cash λίγο-πολύ ξοφλημένο, εκείνος έκανε μια άνευ προηγουμένου ρελάνς. Έδωσε μια συναυλία μέσα στις φυλακές Folsom. Εκεί που δυο εβδομάδες νωρίτερα οι κρατούμενοι είχαν αιχμαλωτίσει έναν φύλακα, κρατώντας ένα μαχαίρι στο λαιμό του. Εκεί που οι άνθρωποι της συναυλίας συνοδευόνταν σε κάθε τους βήμα από δεσμοφύλακες με όπλα στα χέρια. Αυτά, σε μια εποχή που ο κόσμος άκουγε Paul Mauriat και οι εκτρώσεις ήταν εκτός νόμου.

Η ιστορία ξεκίνησε από την εποχή που ο Cash υπηρετούσε τη θητεία του στον αμερικανικό στρατό και βρισκόταν στη Δυτική Γερμανία. Εκεί είδε την ταινία "Inside the walls of Folsom prison" και εμπνεύστηκε το "Folsom prison blues". Κι αν αυτή η έμπνευση παραμένει αμφιλεγόμενη - αφού μετά την επιτυχία του τραγουδιού ο Cash έδωσε μέρος των εσόδων του από το δίσκο στον συνθέτη Gordon Jenkins- αυτά που δεν είναι αμφιλεγόμενα είναι το ταλέντο και η αυθεντικότητά του.

Αυτά τα δυο είναι νομίζω που δίνουν στην ερμηνεία του, χαρακτηριστικά να πω;  χροιά;  ύφος; δεν ξέρω πως ακριβώς να το πω, που τον έκαναν μοναδικό.

Ο Cash έχει τραγουδήσει ένα σκασμό τραγούδια που δεν θα τους έδινα καμία σημασία αν δεν τα ερμήνευε εκείνος. Με τη φωνή του και ό,τι άλλο 'κατέθετε' μέσω αυτής, ανατρέπει την άποψη ότι μεγαλύτερη σημασία για την επιτυχία ενός τραγουδιού έχει η σύνθεση. Είχε αυτό το καταπληκτικό χάρισμα που λίγοι μόνον κατέχουν: Μόλις ξεκινάει ένα τραγούδι του, ο χρόνος και ο χώρος τέμνονται και όποιος τον ακούει μπορεί να προσαράξει στο προσωπικό του matrix.

Τον θεωρώ σπουδαίο καλλιτέχνη και όποτε τα ακούω, τα τραγούδια του μού φτιάχνουν ένα μαξιλάρι ποιότητας και αλήθειας. Έστω και αν πρόκειται για ένα μαξιλάρι που έχει διάρκεια ζωής μόνον 3 λεπτά, όπως το αγαπημένο "A boy named Sue". Ένα τραγούδι που, για λίγο, με πείθει πως είναι πιθανώς εφικτό, ένας άνθρωπος να μην επαναλάβει τα λάθη που του έχουν διδάξει. Πως μπορεί να αλλάξει και να γίνει καλύτερος από τους πρόγονούς του.

Thanks Johnny.

photo by James Marshall

[...]