Ελληνικά κανάλια

Αν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται τι θα πει παπαγαλάκι, μπορεί να παρακολουθήσει αυτό το σύντομο βίντεο και μετά να συγκρίνει τον δημοσιογράφο Vincent Browne, με οποιονδήποτε δημοσιογράφο εργάζεται στα ελληνικά κανάλια και έχει απευθύνει ερωτήσεις σε πολιτικούς ή στελέχη οργανισμών, Έλληνες ή ξένους.

Αφιερωμένο στην Ε.

Σκάσε και πλήρωνε

Αφορμή για το σημερινό ποστ ήταν το σχόλιο μιας φίλης, η οποία μιλούσε πρόσφατα για το δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ, εξάροντας την επιλογή του σταθμού να αποφεύγει τα "παράθυρα". Παραδέχθηκε -δεν γινόταν κι αλλιώς, είναι ιδιαίτερα έξυπνη- ότι κι εκεί τις ειδήσεις του αφεντικού ακούμε, αλλά δεν αντέχει άλλο τις φωνές και τους γελοίους ρόλους.

Χωρίς όμως την χθεσινή διαδρομή με το αυτοκίνητο, δεν θα το έγραφα ποτέ. Κι αυτό διότι ποτέ δεν θα άκουγα την εκπομπή του Μπάμπη Παπαδημητρίου στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Κάπου στη μέση της διαδρομής προς τα Πετράλωνα, άκουσα -με τα αυτιά μου, διαφορετικά δεν θα το πίστευα- το κήρυγμα ιδεολογικής κατεύθυνσης του κ. Παπαδημητρίου προς τους ακροατές του σταθμού.

Οι οδηγίες ήταν σαφείς: Καλά θα κάνουμε να βγάλουμε απ' το μυαλό μας τα κουτάκια που μας έχουν βάλει οι εμμονές του παρελθόντος και να ξεκολλήσουμε. Να πάψουμε να συνδέουμε την έννοια του προοδευτικού με τον αριστερό χώρο. Να καταλάβουμε ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει, πως δεν είναι πια έτσι, αλλά τώρα αυτός ο χώρος [της αριστεράς] κάνει κακό και αντιτίθεται στην πρόοδο της χώρας.

Ο κ. Παπαδημητρίου, στα πλαίσια της συστηματικής αντικειμενικής ενημέρωσης, γαλουχεί το ακροατήριο, θωπεύοντας το κόμπλεξ και τη χαμηλή αυτοεκτίμησή του, ακουμπώντας πάνω στα ίδια μαραμένα αντακλαστικά που πατάει συστηματικά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα υποστηρίξει το ΚΚΕ, τον Σύριζα ή την ΑΔΑ. Ίσα-ίσα που τους τα έχω αγρίως μαζεμένα. Αλλά όχι και να μας λένε στα μούτρα μας ότι ο νεοφιλελευθερισμός θα μας οδηγήσει μπροστά. Ακόμη και στον Ισημερινό, τους έπιασαν από τη μύτη τους φιλελεύθερους πιστωτές και τα global bonds [για να μιλήσουμε τη γλώσσα που αγαπά ο κ. Παπαδημητρίου].

Θα μου πεις, εδώ κοντεύει να μεταναστεύσει ολόκληρη η νέα γενιά, πωλείται όπως είναι επιπλωμένη όλη η χώρα κι ο κόσμος κάθεται μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας σώου μαγειρικής, Νησί και σήριαλ απ' την Τουρκία, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου σε μάρανε; Σωστό κι αυτό. Ας ασχοληθούμε λοιπόν με το καλό των εταιριών κι ας αφήσουμε τους ανθρώπους στο χάλι τους.

"Αυτοί οι δρόμοι μας ανήκουν"

Αυτός είναι ο 15χρονος Barnaby Raine, μαθητής.

Η ομιλία είναι από το εθνικό συνέδριο του Coalition of Resistance, στη Μ. Βρετανία, το περασμένο Νοέμβριο. Την ανάρτηση του βίντεο σε διάφορα sites, ακολούθησαν διάφορα σχόλια, άλλα επαινετικά και πάρα πολλά επικριτικά.

Ο 15χρονος Barnaby κατηγορήθηκε μεταξύ άλλων για τα εξής:
1) ότι υπεραπλουστεύει σοβαρά πολιτικά θέματα και 2) ότι εκπροσωπεί μια γενιά εγωιστική, που θέλει το κράτος να χορηγεί τζάμπα εκπαίδευση, ενώ υπάρχουν στον κόσμο φτωχοί άνθρωποι, που πεθαίνουν γιατί δεν έχουν να πληρώσουν θεραπείες και νοσοκομεία.

Ενώ: 1) είδαμε που οδήγησαν τον κόσμο τόσοι σεβάσμιοι και σοβαροί που δεν υπεραπλούστευσαν τα σοβαρά θέματα και 2) πρέπει δηλαδή να διαλέξουμε: ή θα έχουμε δωρεάν -έστω φθηνή- παιδεία και οι ασθενείς θα πεθαίνουν ή θα αφήσουμε την παιδεία για τους εκλεκτούς και τότε τα κράτη θα πληρώσουν για να μην πεθαίνουν οι φτωχοί πολίτες τους. Κατά τα άλλα, ο Barnaby είναι που υπεραπλουστεύει!

in the words of the coyote:






Το βίντεο είναι από εδώ
.

Professor Richard D. Wolff

"a deficit is a service to the rich"
[το έλλειμμα είναι μια υπηρεσία προς τους πλούσιους]

περισσότερα για τον Richard Wolff
.

Ebenezer Scrooge

Χρόνια Πολλά λοιπόν και...
Λεφτά υπάρχουν. Το θέμα είναι για ποιούς.
Λεπτομέρειες εδώ.
Περισσότερα εδώ.

Follow the money

Για δες! Υπάρχει κι άλλος τρόπος.

Με τη γλώσσα των αριθμών [updated]

Μια που η γλώσσα των αριθμών είναι η αγαπημένη γλώσσα των τεχνοκρατών [my ass], που έχουν αναλάβει να μας πείσουν ότι το άσπρο είναι μαύρο, αυτήν επέλεξε ο Νίκος Μπογιόπουλος, για να γράψει το "Ντομινίκ, σαν το σπίτι σου":

"Μόνο στην περίοδο 2000 έως το 2008, τα επίσημα καθαρά κέρδη των εγχωρίων επιχειρήσεων που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο ξεπέρασαν τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ. Την ίδια περίοδο - καθ' ομολογίαν της σοσιαλίστριας υπουργού Εργασίας - το βιοτικό επίπεδο ενός στους πέντε Ελληνες έχει κατρακυλήσει κάτω από το όριο της φτώχειας".

Το κείμενο δημοσιεύθηκε χθες στο blog tasos nastos και το διάβασα σήμερα εδώ.

[Εντάξει, η πρώτη δημοσίευση του κειμένου έγινε στο Ριζοσπάστη, αλλά πρώτα θα ενωθεί όλη η αριστερά σε ένα κόμμα και μετά [αφού θα τύχει να έχω ξυπνήσει με καταπληκτική διάθεση] θα διανοηθώ να κάνω τέτοιο λινκ].

Η φωτό από εδώ.

Ωριμότητα

Στα 18 μου χρόνια, επέλεξα -με ωριμότητα- να μπαίνω σε μια αίθουσα όπου με δίδασκαν κάτι που ούτε πολυκαταλάβαινα ούτε και με ενδιέφερε. Ήταν η συμβουλή της μητέρας και του πατέρα, που πίστευαν ότι όσα μου άρεσαν [το ραδιόφωνο, η μουσική και άλλα τέτοια] θα μου κατέστρεφαν το μέλλον.

Όταν ανακοίνωσα στους γονείς πως σκόπευα να δουλέψω σε ένα δισκοπωλείο [εγώ το θεωρούσα πολύ ώριμο, κάτι σαν τις εφημερίδες που πωλούσε μικρός ο Τζον Κένεντυ] η μητέρα κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό.

Με την ίδια και περισσότερη ωριμότητα ο φίλος μου ο Α., δέχθηκε να μην σπουδάσει αυτό που επιθυμούσε διακαώς [μηχανικός ήθελε να γίνει – μουτζούρη τον φανταζόταν ο πατέρας του, που επίσης κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό] και ανεχώρησε βιαίως για τη χώρα αρεσκείας του πατέρα του, ο οποίος 10 χρόνια μετά, έβριζε διότι πλήρωνε ακόμη για τις σπουδές του ανεπρόκοπου.

Στα 20, επέλεξα να εργασθώ σε μια δουλειά που μισούσα. Αυτή ήταν άλλωστε η προτροπή της οικογένειας [η οποία θεωρούσε λαμπρό αυτό το μέλλον για μια ανεπρόκοπη κόρη, που δεν είχε τα φόντα να γίνει κάτι σπουδαίο]. Επέδειξα λοιπόν τη "δέουσα ωριμότητα" αντί της παρόρμησης να υπακούσω στο "επιπόλαιο άστρο μου".

Χρόνια τώρα, παρακολούθησα να συμπληρώνονται μηχανογραφικά και να επιλέγονται δρόμοι από νέους ανθρώπους, με μεγάλη ωριμότητα. Δουλειές, καριέρες, επιλογές συντρόφων, γάμοι, όλα επιλεγμένα με το ίδιο πολύτιμο κριτήριο. Ωριμότητα.

Οι Έλληνες γονείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι για τα παιδιά τους. Τέτοια ωριμότητα σε μια κοινωνία δεν μπορεί παρά να τη θαυμάσει κανείς. Βρώμισε ο τόπος από πτυχία και νέους με προσόντα, σωστές οικογένειες με προίκα τα ισόγεια καταστήματα που χάσκουν τώρα ξενοίκιαστα. Παρατηρείται δε τελευταίως το αξιοπερίεργο φαινόμενο, κατά το οποίο ένας ολόκληρος λαός έχει βάλει τα πτυχία και τα προσόντα στοv κώλο του. Είναι να απορείς πως τόση ωριμότητα οδήγησε σε τέτοια χάλια.

Σε λίγους μήνες, όταν οι μισοί Έλληνες δεν θα έχουν δουλειά, τι δουλειά δηλαδή, στον ήλιο μοίρα δεν θα έχουν, θα μπορούν πάντως να πουν ότι -υπακούωντας στις επιταγές των πλούσιων δανειστών- επιδεικνύουν συστηματικά πολλά κιλά ωριμότητας.

Δε θέλω να κάνω την έξυπνη ή κάτι παραπλήσιο, αλλά μήπως έχει έρθει ο καιρός να δείξουμε πως εκτός από πολλά κιλά ωριμότητας έχουμε και κανένα γραμμάριο αρχίδια;

Θέλεις να σε ακούσουν ή όχι;

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. 7 Δεκεμβρίου 2010, αποσύρεις όσα χρήματα έχεις από την τράπεζα.

Σώστε τη χώρα μου

.
Η κατάσταση της Ελλάδας σε 60" :
Ο κύριος αριστερά [ας τον ονομάσουμε απλά "εκπρόσωπο" της χώρας] καλεί στην ευρωπαϊκή ένωση για βοήθεια, πριν η πατρίδα "τα τινάξει" οριστικά.
Παρακολουθήστε τη συνέχεια στο βίντεο.

Τσουρέκια [mas ta kanate]!

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα
για τα λεφτά δεν μ' αγαπάς
μα θα 'ρθει κάποτε η ώρα
και δε θα ξέρεις που χρωστάς

Τα λεφτά, τα λεφτά
.

Karate lessons everyone

Την περασμένη Πέμπτη ο old boy ανέβασε ένα ποστ με τίτλο "αμαρτίες γονέων", το οποίο πήρα χαμπάρι μόλις σήμερα το πρωί. Είναι καταπληκτικό. Περιεκτικό και πικρό:

"Να σκάσουν η μία μετά την άλλη όλες οι ευρωπαϊκές φούσκες, όλες οι δυτικές φούσκες, όλες οι κρατικές φούσκες.
Αυτό, αυτό, αυτό είναι το σωστό: αφού δεν ζήσαμε εξαθλιωμένοι εμείς, να ζήσουν εξαθλιωμένα τα παιδιά μας.
Η συνέχεια εδώ"
.

How do you like it?

Αυτή η μια και μοναδική αλήθεια, που περιφέρουν ως λάβαρο πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ειδικοί στα έντυπα και σε όλα τα κανάλια, εκτός από κουραστική, καταντάει επιεικώς ύποπτη.

Η εμμονοληπτική επανάληψη της γνωστής οικονομικής στενωπού ως μοναδικής επιλογής για να «σωθεί η χώρα», υπακούει προφανώς στο «repetitio est mater studiorum», κοινώς, η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης. Η λαϊκή σοφία όμως έχει να απαντήσει στο λατινικό ρητό, πως το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς, πιθανότατα δε, το βαριέται κι ο θεός.

Ακόμη κι αν δεν είναι κανείς παπάς ή θεός, ακόμη και αν έχει γίνει απαθής αμοιβάδα από την πλύση εγκεφάλου, μπορεί να συμπεράνει ότι αυτός ο βομβαρδισμός βεβαιοτήτων δεν θα είχε τόση ανάγκη να είναι βομβαρδισμός, αν η βεβαιότητα ήταν πράγματι τόσο... βέβαιη.

Πώς όμως ένα ταπεινό τίποτα σαν όλους εμάς τους κοινούς θνητούς -που δεν είμαστε ούτε πολιτικοί που γνωρίζουν τόσα μυστικά, ούτε δημοσιογράφοι που έχουν πρόσβαση σε πολλές απ’ τις βαθιές άγνωστες σοφίες που γνωρίζουν οι πολιτικοί, ούτε ειδικοί που κατέχουν την οικονομική επιστήμη- μπορεί να διαπιστώσει ότι όλα όσα του λένε είναι η μια και μοναδική αλήθεια, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος;

Η απάντηση είναι απλή. Αντί να κωλοβαράει μπροστά στην τηλεόραση, παρακολουθώντας προγράμματα τα οποία βρίζει, πριν χώσει το επόμενο dvd στο player για να δει το αμερικάνικο σήριαλ της αρεσκείας του, μπορεί να ψάξει λίγο στο διαδίκτυο. Εκεί δηλαδή που μπορεί να βρει αυτό:

"Αργεντινός καθηγητής: Απαλλαγείτε από τους τοκογλύφους!

Συνομιλώντας με τον μελετητή της κρίσης της Αργεντινής, οικονομολόγο και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Αϊρες, Κλαούντιο Κατς, αποκομίζει κανείς την πεποίθηση ότι υπάρχει ζωή μετά τον (οικονομικό) θάνατο.

Ο Κατς ήρθε στην Αθήνα της μιζέριας, της οικονομικής ασφυξίας και της ..αυτομαστίγωσης για να μας θυμίσει ότι όσα ζούμε, τα έζησαν κι άλλοι. και επιβίωσαν.
Ότι μπορούμε να βγούμε από το τέλμα πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε. Οτι η οικονομία της Αργεντινής είδε άσπρη μέρα μόνον όταν σταμάτησε να κάνει ό,τι της ζητούσαν οι πιστωτές.

Όπως η Ελλάδα σήμερα, έτσι και η Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του '90 όφειλε πολύ περισσότερα χρήματα από όσα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει. «Δεν έχετε να πληρώσετε; Δώστε μας τα πετρέλαια.
Πουλήστε τις τηλεπικοινωνίες, την ύδρευση, τις αερογραμμές, τη συγκοινωνία, το φυσικό αέριο.
Η κυβέρνηση Μένεμ τούς τα έδωσε όλα. Και βρέθηκε η Αργεντινή στην παράδοξη κατάσταση να έχει πουλήσει τα πάντα και το χρέος της να αυξάνεται αντί να μειώνεται» λέει, χειρονομώντας ζωηρά.
«Μας έστυψαν όσο μπορούσαν, το ίδιο κάνουν τώρα μ' εσάς. Ηξεραν ότι η αποπληρωμή είναι αδύνατη, αλλά η στρατηγική τους ήταν μη σκέφτεστε, δώστε».

Ο Kατς είναι οικονομολόγος, αλλά θεωρεί ότι σε προβλήματα όπως αυτά, τον πρώτο λόγο έχει η πολιτική.
«Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό», επισημαίνει. «Πρέπει πρώτα να ληφθεί μια θεμελιώδης πολιτική απόφαση και εν συνεχεία υπάρχουν δύο - τρεις εναλλακτικές λύσεις στο πεδίο της οικονομίας».

Η απόφαση αυτή είναι ότι η χώρα σταματά να εξοφλεί τους διεθνείς πιστωτές, είτε προχωρώντας σε στάση πληρωμών, όπως η Αργεντινή, είτε αρχίζοντας λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως το Εκουαδόρ.
«Το Εκουαδόρ δημιούργησε διεθνή επιτροπή ειδικών που προχώρησε σε λογιστικό έλεγχο του χρέους και κατέληξε ότι το πραγματικό χρέος ήταν μικρότερο από το ονομαστικό χρέος», υπογραμμίζει.
Ρωτώ πόσο επίπονη ήταν η στάση πληρωμών για την Αργεντινή. «Εκμεταλλευθήκαμε την περίοδο 2002-2005 για την οξυγόνωση της οικονομίας», απαντά.
«Είχαμε χρήματα για τα λογικά πράγματα, για μισθούς, συντάξεις, σχολεία, νοσοκομεία, για κάποιες επενδύσεις». Το λάθος της Αργεντινής είναι ότι περίμενε έως ότου χρεοκοπήσει, δεν προχώρησε στη στάση πληρωμών οργανωμένα και συντεταγμένα.
«Το πρώτο και κύριο πράγμα που θα έπρεπε να είχαμε κάνει θα ήταν να αναλάβει έγκαιρα η κυβέρνηση τον πλήρη έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Δεν μιλώ για εθνικοποίηση, μιλώ για προσωρινό πλήρη έλεγχο.
Αυτό θα εμπόδιζε τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, που δημιούργησε πολλά προβλήματα», λέει.

«Για να διαπραγματευθεί όμως μια κυβέρνηση με τις τράπεζες σε μια τέτοια στιγμή, πρέπει να βάλει στο τραπέζι το διάταγμα της εθνικοποίησής τους, ως απειλή, προκειμένου αυτές να συμφωνήσουν να δώσουν προσωρινά τον έλεγχο».
Ενώ η στάση πληρωμών ήταν αναπόφευκτη, η κυβέρνηση της Αργεντινής έκανε τα πάντα για να την αποτρέψει , περιλαμβανομένης της δέσμευσης των καταθέσεων της μεσαίας τάξης προκειμένου να πληρωθούν οι πιστωτές.
«Αυτό ήταν το μοιραίο τους λάθος, καθώς η μεσαία τάξη ενώθηκε με τους φτωχούς που είχαν αρχίσει πραγματικά να πεινάνε», λέει. Δέκα μήνες διαδηλώσεων κορυφώθηκαν στην εξέγερση της 19ης και 20ής Δεκεμβρίου 2001, που υποχρέωσε τον πρόεδρο Ντε λα Ρούα να φύγει με ελικόπτερο από το πολιορκούμενο προεδρικό μέγαρο και τον διάδοχό του να κηρύξει στάση πληρωμών και να αποσυνδέσει το πέσο από το δολάριο.

Έλεγχος του ευρώ: «Καμία κυβέρνηση δεν αποφασίζει μόνη της κάτι τέτοιο, πρέπει να υποχρεωθεί από κάτω», επισημαίνει, προσθέτοντας ότι απαιτείται και εθνικός έλεγχος της νομισματικής πολιτικής. «Συνειδητοποιείτε ότι στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ;» ερωτώ.
«Μπορείτε να αποφασίσετε να μείνετε στο ευρώ, να φύγετε ή να επιλέξετε μια μέση λύση. Πρώτα οι Ελληνες θα αναλάβουν τον έλεγχο του νομίσματος που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Μετά απ' αυτό, θα μπορέσετε να συζητήσετε για το μέλλον του ευρώ με άλλους όρους».
Και η άποψή του για τις τρομακτικές αντιδράσεις που θα προέκυπταν; «Αυτή είναι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Ότι είστε φτωχοί και εκείνοι έχουν όλη την εξουσία.
Ότι εσείς δεν έχετε τίποτα και εκείνοι τα έχουν όλα. Ότι είστε ανάξιοι, διεφθαρμένοι και λοιπά. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε τη δύναμή σας και μετά να συζητήσετε μαζί τους με σωστούς όρους.

Το μυστικό στην πολιτική διαμάχη είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνάμεις σου». Ο Κατς τονίζει ότι η οικονομική διαφορά ανάμεσα στη Γερμανία και την Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Αργεντινή, τη Βολιβία ή το Εκουαδόρ.
«Όμως, όλες αυτές οι μικρές χώρες μπόρεσαν να διαπραγματευθούν με τη μεγάλη δύναμη. Στη Λατινική Αμερική δεν επαναλαμβάνουμε ό,τι λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Είστε Ελληνες», λέει και δείχνει με πάθος την γκραβούρα του Παρθενώνα, που συμπτωματικά κρέμεται πάνω από το τραπέζι μας. Εμείς στην Αργεντινή έχουμε μόνο δύο αιώνες ιστορίας. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμη της ιστορίας της".

Το βρήκα στο stopcartel.

Οικονομική Φρίκη

Ήμουν στο δρόμο για το γυμναστήριο χθες, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η Μ., με την οποία δεν είμαστε φίλες, πλην όμως η ζωή το έφερε να μοιραζόμαστε έναν χώρο οικειότητας που αποτυπώνεται στον μέλλοντα χρόνο.

Στη διάρκεια της τηλεφωνικής μας συνομιλίας -που αφορούσε απορίες εργασιακού τύπου- η Μ. έκανε μία συνοπτική αναφορά στο θέμα "ανεργία". Το κουμπί για το παρόν ποστ πατήθηκε όταν είπε πως τα όσα συμβαίνουν, με το ολοένα διογκούμενο φαινόμενο της ανεργίας στη χώρα, χρήζουν προσεκτικής ανάγνωσης και μελέτης, κάτι που δεν συμβαίνει. Αυτό το σύντομο σχόλιο μου έφερε στο μυαλό ένα εντυπωσιακό βιβλίο που διάβασα πριν 10 χρόνια. Και μ' αυτό κλείνω και αφήνω τη Viviane Forrester να μιλήσει:

"Το πιο ολέθριο δεν είναι η ανεργία καθαυτή, αλλά η δυστυχία που προκαλεί και που, σε μεγάλο βαθμό, οφείλεται στην αναντιστοιχία του όρου με τον ορισμό του. Οφείλεται στο περιεχόμενο του όρου "ανεργία", που δεν είναι πια πραγματικό, αλλά εξακολουθεί παρόλ' αυτά να καθορίζει τη θέση του άνεργου...

[Οι άνεργοι] κρίνουν τους εαυτούς τους με την οπτική εκείνων που τους κρίνουν, ασπάζονται αυτή την οπτική που τους θεωρεί ένοχους και, στη συνέχεια, τους κάνει ν' αναρωτιούνται ποια δική τους ανικανότητα, ποια ροπή προς την αποτυχία, ποια ελαττώματα του χαρακτήρα τους, ποια σφάλματα τους οδήγησαν μέχρι εκεί...

Κι όλα αυτά τους οδηγούν στην πλήρη υποταγή. Η ντροπή τους εμποδίζει να έχουν οποιαδήποτε άλλη αντίδραση, εκτός από μια ταπεινωμένη αποδοχή της τύχης τους...

Η ντροπή θα έπρεπε να εισαχθεί στο Χρηματιστήριο: αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα κέρδους...

Για ένα σύστημα, η εξασφάλιση της γενικής αδιαφορίας αποτελεί μια νίκη μεγαλύτερη από κάθε ενεργό προσχώρηση, όσο σημαντική κι αν είναι. Και στην πραγματικότητα η αδιαφορία είναι εκείνη που προκαλεί τις μαζικές προσχωρήσεις σε ορισμένα καθεστώτα. Τις συνέπειες τις γνωρίζουμε.

Η αδιαφορία είναι σχεδόν πάντα η στάση της πλειονότητας του πληθυσμού και είναι απεριόριστη. Και τα τελευταία χρόνια υπήρξε πρωτοφανής η μακάρια αναισθησία απέναντι στην επικράτηση μιας απόλυτης εξουσίας. Υπήρξε πρωτοφανής η συσκότιση της Ιστορίας, οι επιθέσεις που πέρασαν απαρατήρητες, η γενική απροσεξία.

Έλλειψη ενδιαφέροντος, παρατηρητικότητας, που χωρίς αμφιβολία υπήρξε επίτευγμα ορισμένων σιωπηρών, επίμονων στρατηγικών. Αυτές κατασκεύασαν τους Δούρειους Ίππους τους και κατάφεραν να επωφεληθούν πολύ καλά από αυτό που προπαγανδίζουν -την έλλειψη κάθε επαγρύπνησης-, ώστε οι ίδιες να είναι και να παραμένουν άτρωτες, πιο αποτελεσματικές από ποτέ...

Η αδιαφορία, ο λήθαργος κυριάρχησαν τόσο , ώστε αν σήμερα αποφασίζαμε περιέργως να σταματήσουμε κάποια πολιτική ή κοινωνική διαδικασία, κάποια "πολιτικά ορθή" πειρατεία, θ' ανακαλύπταμε ότι τα σχέδια που θέλουμε να καταπολεμήσουμε έχουν εκπονηθεί εδώ και πολύ καιρό και με μεγάλη προσοχή, όσο εμείς κοιμόμασταν, και έχουν εδραιωθεί οριστικά, καθώς είναι τα μόνα συμβατά με τις αρχές που επικρατούν αυτή τη στιγμή. Έτσι, φαίνονται βαθιά ριζωμένα, αναπόφευκτα και συνήθως έχουν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται σωπηρά...

Η παθητικότηταά μας μας έχει εμπλέξει στους βρόχους ενός πολιτικού διχτυού που καλύπτει ολόκληρο το πλανητικό τοπίο. Το ερώτημα δεν τίθεται τόσο ως προς τη θετική ή καταστροφική αξία της πολιτικής που δημιούργησε αυτή την κατάσταση πραγμάτων, αλλά ως προς το γεγονός ότι ένα τέτοιο σύστημα κατόρθωσε να επιβληθεί σαν δόγμα, χωρίς να προκαλέσει αναταραχή ή σχόλια, πέρα από ορισμένα σπάνια και καθυστερημένα. Κι όμως, έχει καλύψει το φυσικό χώρο όπως και το μελλοντικό, έχει θεσπίσει την απόλυτη προτεραιότητα των αγορών και της λειτουργίας τους. Κατόρθωσε να ιδιοποιηθεί όσο ποτέ άλλοτε τον πλούτο και να τον καταβροχθίσει, να τον εξαφανίσει ή ακόμα και να τον ακυρώσει: του έδωσε τη μορφή συμβόλων, τα οποία αποτελούν τον πυρήνα κάποιων αφηρημένων συναλλαγών που διεξάγονται σε απόλυτα εικονικά πλαίσια.

Εμείς, ωστόσο, προσπαθούμε, ακόμα, να δικαιολογήσουμε ένα νεκρό σύστημα που δεν ισχύει πια. Το καθιστούμε υπεύθυνο για καταστροφές, οι οποίες στην πραγματικότητα οφείλονται στην επικράτηση ενός νέου, πανταχού παρόντος και παντοδύναμου συστήματος...

Ο κίνδυνος για εμάς δεν είναι τόσο η κατάσταση -αυτή θα μπορούσε να τροποποιηθεί-, αλλά ακριβώς η τυφλή συναίνεσή μας, ο γενικός συμβιβασμός μ' αυτό που μας παρουσιάζεται στο σύνολό του σαν αναπόφευκτο. Ασφαλώς οι συνέπειες αυτής της παγκόσμιας διαχείρισης αρχίζουν ν' ανησυχούν ορισμένους. Όμως, πρόκειται απλώς για έναν αόριστο φόβο, που οι περισσότεροι από τους οποίους τον αισθάνονται αγνοούν την πηγή του.

Διαμαρτυρόμαστε για τις δευτερεύουσες επιπτώσεις αυτής της παγκοσμιότητας (π.χ. για την ανεργία), όμως δεν καταλαβαίνουμε ότι γι' αυτές ευθύνεται η επικράτησή της, που μας φαίνεται αναπότρεπτη. Η ιστορία της μας φαίνεται σαν να έχει αρχίσει από πολύ παλιά, η επικράτησή της μας φαίνεται πανάρχαια και θεωρούμε ότι είναι αναπόφευκτο να κυριαρχεί στα πάντα και για πάντα. Η καταβροχθιστική επικαιρότητά της μας φαίνεται σαν να προέρχεται από το παρελθόν: αυτό που συμβαίνει οφείλεται στο ό,τι έχει συμβεί! "Όλα καθαγιάζονται με το χρόνο", αναφέρει ο Πασκάλ. "Το έθιμο είναι σεβαστό για το μοναδικό λόγο ότι έχει γίνει αποδεκτό. Αυτό αποτελεί τη μυστικιστική βάση της κυριαρχίας του. Όποιος ανατρέξει στις πηγές του το εκμηδενίζει".

Ωστόσο, εδώ επρόκειτο, εδώ πρόκειται, για μια πραγματική επανάσταση, που κατόρθωσε να επιβάλει το φιλελεύθερο σύστημα, να το υλοποιήσει, να το δραστηριοποιήσει και να το καταστήσει ικανό να ακυρώνει οποιαδήποτε άλλη λογική εκτός από τη δική του, η οποία είναι και η μοναδική που ισχύει.

Η ανατροπή αυτή δεν υπήρξε καθόλου θεαματική ούτε καν αισθητή, παρόλο που ένα νέο, κυρίαρχο, παντοδύναμο καθεστώς κατέλαβε την εξουσία. Η εξουσία του είναι απόλυτη, όμως είναι τέτοια, ώστε δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να επιδεικνύεται, αντίθετα κρύβεται μέσα στα δεδομένα. Ένα καθεστώς νέο αλλά αναχρονιστικό: επιστροφή στις αντιλήψεις ενός 19ου αιώνα, από τον οποίο έχει εξαφανιστεί ο παράγοντας "εργασία". Φρίκη!"

"Η Οικονομική Φρίκη" - Viviane Forrester, Εκδόσεις "Νέα Σύνορα" - Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ

In the words of Χρ. Γιανναράς: "Απλώς παρακολουθούμε, δίχως επίγνωση, την κηδεία μας".

Πλάκα με κάνεις;

Σε πρόσφατη σύσκεψη που έγινε στο Μαξίμου με αντικείμενο την ένταση που επικρατεί μεταξύ των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, ο Πρωθυπουργός φέρεται να είπε: «Εγώ δεν κυβερνάω με 153 βουλευτές", εννοώντας πως εάν συνεχιστούν οι διαρροές βουλευτών, όσοι μείνουν θα μπορούν να "εκβιάζουν"...

Συγγνώμη, αλλά όλοι έχουμε πάρει χαμπάρι ποιος κυβερνά τη χώρα. Και δεν είστε εσείς κύριε Παπανδρέου.

Μην ορκίζεσαι...

"Η Ελλάδα είναι ασφαλής", δήλωσε χθες ο πρωθυπουργός.

Στο μεταξύ η... στάση πληρωμών έχει ήδη αρχίσει. Το υπουργείο οικονομικών δεν επιστρέφει ΦΠΑ στις επιχειρήσεις και στο ταμείο πρόνοιας δημοσίων υπαλλήλων εκκρεμεί η καταβολή του εφάπαξ σε είκοσι χιλιάδες συνταξιούχους. Μέχρι το τέλος της χρονιάς ο αριθμός αυτός θα φτάσει τις τριανταπέντε χιλιάδες.

Αν μια χώρα είναι ασφαλής, γιατί πρέπει να το δηλώνει ο πρωθυπουργός της στις εφημερίδες;

Greece is everywhere...

Αυτό δεν είναι σλόγκαν. Είναι απειλή!

Ανάσα για τις αγορές

Κλιμακώνεται η ένταση στις σχέσεις Βόρειας - Νότιας Κορέας. Η κρίση ανάμεσα στις δυο χώρες ξεκίνησε την προηγούμενη εβδομάδα, όταν διεθνής έρευνα [δηλαδή αμερικανική] κατηγόρησε τη Βόρεια Κορέα για τη βύθιση νοτιοκορεατικής κορβέτας.

Αν τελικά οι δυο χώρες δεν τα βρουν, μπορεί από την κίτρινη θάλασσα να ξεκινήσει ένας πόλεμος, που γρήγορα να γίνει παγκόσμιος. Έτσι, μπορεί να αιματοκυλιστεί όλος ο πλανήτης, αλλά επιτέλους θα πάρουν τα πάνω τους οι αγορές...
.

Κυβέρνηση - πλυντήριο

Λύση στη σπαζοκεφαλιά όσων ψάχνουν τρόπο να "ασπρίσουν" τα μαύρα χρήματα δίνει η κυβέρνηση. Προσφέρει έκπτωση φόρου της τάξεως του 50% σε όσους επαναπατρίσουν κεφάλαια, τα οποία θα διαθέσουν για την αγορά ακινήτων, ομολόγων, μετοχών και αμοιβαίων κεφαλαίων... Τονίζεται ότι δεν γίνεται έρευνα για το πως αποκτήθηκαν και λαμβάνονται υπόψη για την κάλυψη τεκμηρίου.

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση που επικαλείται το πατριωτικό σου αίσθημα για να σου αλλάξει τα φώτα, που βάζει την εφορία να σε εκβιάζει και αν δεν υποκύψεις στον επίσημο κρατικό εκβιασμό ή δεν "τα σπρώξεις" για να τον παρακάμψεις, σου κλείνει το σπίτι [μεταφορικά πρώτα και μετά κυριολεκτικά], επιβραβεύει όχι όποιον κράτησε τα χρήματά του και τις καθαρές του επενδύσεις στην Ελλάδα, αλλά όσους είχαν τα μέσα, τις δυνατότητες και πάνω απ' όλα την πρόθεση να βγάλουν τα χρήματά τους έξω.

Την ίδια στιγμή, η συνεχιζόμενη πίεση για πτώση των τιμών, δεν έχει να κάνει-όπως καταλαβαίνει εύκολα κανείς- με το ότι έπιασε το ΔΝΤ ο πόνος για το πώς θα τα βγάλει πέρα το πόπολο, αλλά με τις τιμές στις οποίες θα κλείνουν οι λοιποί ευρωπαίοι τα πακέτα διακοπών τους.

Με περίπου 600 .000 πτυχιούχους να έχουν ήδη αποχωρήσει από τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια, πολλούς να το βάζουν στα πόδια as we speak και τα MME να ξερογλύφονται και να στριμώχνονται για το ποιο κανάλι και ποια εφημερίδα θα προσκυνήσει πρώτα τον επόμενο capo di tutti capi, το μέλλον της χώρας είναι ήδη εδώ.

Ζήσε, λοιπόν, το μύθο σου στην πρώτη ευρωπαϊκή Μπανανία.

Μαύρες λίστες-μαύρα μούρα, είσαι μια παλιοχαμούρα

Βρέθηκε τελικώς η άκρη του νήματος και από χθες ο λαός πληροφορείται επιτέλους, από τις εφημερίδες και τα κανάλια, όλη την αλήθεια για το χάλι της χώρας.

150 γιατροί στο κολωνάκι και δυο ντουζίνες κομπιναδόροι ορθοπεδικοί και φίλοι, είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα της πατρίδας. Της πατρίδας, που κάνει μόκο ενώ της παίρνουν τα σώβρακα, την καταδικάζουν σε πείνα [στομαχική... πνευματική δε γίνεται γιατί δεν έχει πια πνεύμα] και καπάκι τη λένε και μαλάκω.

Έτσι, για πρώτη φορά μετά από μήνες, ένα κάρο κόσμος κοιμήθηκε χθες βράδυ, βλέποντας λιγότερους εφιάλτες: Οι πολιτικοί άνδρες, θεωρώντας ότι αποτινάζουν από πάνω τους τη ντροπή [ορίστε ποιοι κλέβουν]. Οι δημοσιογράφοι, που θα μας πρήζουν μέχρι τον Αύγουστο με λίστες υπόπτων & φοροκλεπτών [διαφόρων ειδών αφεντικά εξαιρούνται, ενίοτε βγαίνουν και στο γυαλί να κάνουν υποδείξεις]. Και τέλος κάτι καθυστερημένοι ψηφοφόροι -που ντρέπονται γι’ αυτό, αλλά ακόμη πιστεύουν στα πασόκ και τις νουδού- που βρήκαν στόχο για τους επόμενους μήνες [βέβαια άμα σου κάτσει η αρρώστια, να σε δω να λες στο γιατρό «δεν έχω τα 3 χιλιάρικα» και άμα βρεις κρεβάτι στο χειρουργείο να με χέσεις ].

Η καταλήστευση του εθνικού πλούτου έχει τώρα πρόσωπο. Κινείται ανάμεσά μας και μπορούμε να της κρατάμε μούτρα ενώ περνάει δίπλα μας και φυσικά αν –για να το παίξει λαϊκιά- μπει στο μετρό, κανείς μας δεν θα σηκωθεί για να της παραχωρήσει τη θέση του.

Κάποιοι πιστεύουν ακόμη πως υπάρχει επιστροφή. Πως δηλαδή, ο Γ. Αλογοσκούφης θα μπορεί για πάντα να μεταλαμπαδεύει τις πολύτιμες γνώσεις του στους Έλληνες φοιτητές, χωρίς προστασία από τους σωματοφύλακες, ενώ ο Απ. Κακλαμάνης θα μπορεί να περπατάει στους δρόμους της Αθήνας, χωρίς να κρύβεται στις τουαλέτες περιμένοντας να καταφθάσουν τα ΜΑΤ για να τον γλυτώσουν απ' τη γιούχα.

Για να δούμε. Γιατί υπάρχουν κάποιοι που προειδοποιούν πως υπάρχουν κι άλλα ενδεχόμενα..
.