Hollywood της Μεσογείου

Πριν μερικές ημέρες κατάφερα να παρακολουθήσω το ντοκυμαντέρ "Σμύρνη, Η Καταστροφή μιας Κοσμοπολίτικης Πόλης 1900-1922".

Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία της Μαρίας Ηλιού. Η σκηνοθέτις μάζεψε σπάνιο αρχειακό υλικό, συνεργάστηκε με τον ιστορικό Αλέξανδρο Κιτροέφ και συγκέντρωσε μαρτυρίες Σμυρνιών πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς, οι οποίοι αφηγούνται προσωπικές ιστορίες.

Γράφω στην αρχή ότι 'κατάφερα' να το παρακολουθήσω, γιατί ενώ μπορούσα να το κάνω εδώ και πολλούς μήνες, είχα ανάγκη συντροφιάς και ψυχολογικής προετοιμασίας. Κι αυτό διότι εδώ και πολλά χρόνια δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω και να διαβάσω οτιδήποτε σχετίζεται με τη Σμύρνη, τον Πόντο και τις ιστορίες των τόπων και των ανθρώπων της προσφυγιάς.

Έχω ξεκινήσει επτά ή οκτώ φορές να διαβάζω τα "Ματωμένα Χώματα" της Διδώς Σωτηρίου και ουδέποτε κατάφερα να το τελειώσω. Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετώπιζε και ο πατέρας μου θυμάμαι. Αν και η καταγωγή του δεν έχει καμία σχέση με τους τόπους εκείνους. Είναι αδύνατον να ξεπεράσω το σφίξιμο στο στομάχι, την πίκρα, τα κύματα θυμού, το σιχτίρι με τις αθλιότητες των πολιτικών παιχνιδιών. Αδύνατον να μην νιώσω λες και η μήτρα της καταγωγής μου να βρίσκεται σ' εκείνους τους τόπους. Μυστήριο πράγμα.

Κι αφού έγραψα για την ταινία "Σμύρνη: Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922", ας  γράψω και μια απορία μου.

Με τέτοιο υλικό, τόσες καταστροφές, δυστυχίες, τόσες ιστορίες και περιπετειώδεις βίους, τόσες τύπισσες και τόσους ωραίους, δυνατούς και κατά κάποιο τρόπο... έτοιμους ήρωες, τί στην ευχή έχουν στο μυαλό τους τόσοι Έλληνες κινηματογραφιστές; Γιατί δεν γυρίζουν τη μία πίσω από την άλλη ταινίες που βασίζονται σε ιστορικές στιγμές που έχουν κυριολεκτικά σμιλεύσει αυτό που είναι η Ελλάδα. Και δεν εννοώ φυσικά το κατακάθι των ευρωπαϊκών αγορών και τους υπαλλήλους τους που μας κυβερνούν, αλλά τη χώρα που ως κράτος αδυνατεί να χωρέσει όσα είναι ως πνευματική και ψυχική κατάσταση.

Ένας κινηματογραφιστής που εκτιμώ είναι ο Πάνος Κούτρας. Με κέρδισε όταν στην ταινία του "Αληθινή Ζωή" έδειξε την Ακρόπολη στις φλόγες και τον θαύμασα όταν από μια ιστορία γεμάτη πόνο και δυστυχία έφτιαξε έναν ύμνο στην αγάπη, στην ταινία του "Στρέλλα".

Μπορεί να μην καταφέρει να ξετρυπώσει μια ιστορία κάπου ανάμεσα Κω, Αλεξάνδρεια, Πειραιά, Ellis Island και Όγδοης Λεωφόρου στη Νέα Υόρκη, σαν τη ζωή της Μαρίκας Παπαγκίκα, που ηχογραφούσε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σμυρνέικα μινόρε για τη δισκογραφική εταιρεία Victor.

Μπορεί κάτι τέτοιο να μην τον ενδιαφέρει.

Αλλά, Πάνο, όλο και κάποιον φίλο κινηματογραφιστή θα έχετε... Δεν πείθετε κάποιον εσείς; Έτοιμες κρέμονται οι ιστορίες. Ώριμες και βαριές σαν φρούτα στα δέντρα εύφορης γης. [Μα τί 'ναι τούτο το ποιητικό που μ' έχει πιάσει;] Και όσο μέσα στα ντοκυμαντέρ θεριεύουν πόνοι και χαμοί, σε μια μυθοπλασία χωράει γλέντι, έρωτας και κέφι απογειωτικό.

Τόσο, που μπορεί για λίγο να θυμηθούν οι καταθλιπτικοί Έλληνες του σήμερα πόσο ζωογόνο είναι να μην μετράς καημούς και ζόρια, αλλά βόλτες κι ανθρώπους.

Job interview

Όπου και να κρυφτείς, η αλήθεια θα σε βρίσκει

Είναι πολύ ωραίο να νιώθει ένας Έλληνας ότι είναι τόσο "ευρωπαίος", ώστε μόνον οι "ευρωπαίοι" θα καταλάβουν την όμορφη τεχνοκρατική του γνώση και εμπειρία.

Επιλέγει, λοιπόν, να απευθυνθεί σε όμορφο "ευρωπαϊκό" ακροατήριο και να τσαμπουνήσει όσα νομίζει ότι μπορεί να τσαμπουνήσει.

Σε αυτό το όμορφο "ευρωπαϊκό" ακροατήριο όμως -για κακή του τύχη- ανήκουν και κάποια από τα θύματα των επιλογών του υπερήφανου "ευρωπαίου" Έλληνα. Θύματα, που, καταπώς φαίνεται, είναι και αυτά όμορφα ευρωπαϊκά, για να έχουν γίνει αποδεκτά από την "αληθινή ευρώπη", στην οποία επέλεξε να απευθύνει την όμορφη "ευρωπαϊκή" του άποψη. Και τα θύματα αυτά, φέρνουν στην παρέα μια φίλη τους. Την αλήθεια.

Τύχη.

Έχω σε εκκρεμότητα ένα νέο tattoo.

Όταν είδα αυτή τη φράση σκέφτηκα ότι είναι μια καλή ιδέα. Θα το χτυπήσω και θα το αφιερώσω στους καλούς φίλους.

Εκτός από παρέα, οι φίλοι είναι εκείνοι που μπορούν να μας κάνουν να δούμε τον κόσμο και με άλλα μάτια. Να προχωράμε και να αλλάζουμε. Έχω την τύχη να έχω φίλους από τα παιδικά μου χρόνια. Αυτό που μοιράζομαι με αυτούς τους παλιούς, είναι ότι καταφέραμε -ενώ γίνονταν όλα όσα γίνονται στις ζωές των ανθρώπων και τους αλλάζουν- να μην ξεχάσουμε ο ένας τον άλλον και να τιμούμε την παρουσία μας ο ένας στη ζωή του άλλου. Ενίοτε, αυτό γινόταν και με καυγάδες, πείσματα και απουσίες. Επιστρέφαμε πίσω πάντα.

Έχω την τύχη να έχω και λίγους πιο καινούριους φίλους. Αυτό που μοιράζομαι με αυτούς τους νέους, είναι ότι καταφέρνουμε -ενώ γίνονται όλα όσα γίνονται στις ζωές των ανθρώπων και τους μπερδεύουν- να μην ξεχάσουμε ότι δύσκολα μοιράζεσαι τη λύπη και δυσκολότερα την εμπιστοσύνη και τη χαρά.

Νιώθω τυχερή για τους φίλους που βρίσκονται στη ζωή μου. Χωρίς αυτούς θα ήμουν σίγουρα ένας άλλος άνθρωπος. Χάρη σε αυτούς, μετά την έβδομη φορά που θα πέσω, μπορεί να ξανασηκωθώ.

sexy

I won't change the world

Οι μεγάλοι και δυσθεώρητοι στόχοι είναι παγίδα και 'τυρί' για να σε κάνουν να νιώσεις αποτυχημένος.

Τρως το τυρί -διαλέγω ως τυχαίο παράδειγμα το να γκρεμίσεις μια κυβέρνηση κι έναν σάπιο μηχανισμό που πήρε δεκαετίες για να χτιστεί ως τέτοιος, ως σάπιος, δηλαδή θνησιγενής- κι η φάκα είναι πως ο στόχος είναι κι αυτός θνησιγενής. Ό,τι κι αν κάνεις τίποτε δεν αλλάζει, άρα είσαι αποτυχημένος, άρα ό,τι κι αν κάνεις πάντα όλα ίδια θα μένουν, άρα, παραιτήσου, αποδέξου τη μοίρα σου. Τη μοίρα του αποτυχημένου.

Αυτό είναι μια μπαρούφα κολοσσιαίων διαστάσεων. Αν κάτι χαρακτηρίζει όλη τη φύση γύρω μας [και μέσα μας επίσης] αυτό είναι η αλλαγή. Ακατάπαυστη, αδιάλειπτη, ασταμάτητη. Μόνον που γίνεται βήμα-βήμα. Απλώς εμείς δεν έχουμε μάθει να παρατηρούμε ή μάλλον κοιτάμε χωρίς να βλέπουμε. Το φυτό μεγαλώνει. Το ότι δεν το παρατηρείς κάθε μέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μεγαλώνει. Όταν το δεις στο ντοκυμαντέρ της τηλεόρασης [σε γρήγορη κίνηση] εντυπωσιάζεσαι. Στο σαλόνι του σπιτιού σου, στη γλάστρα σου, το περιφρονείς.

Αφού για δεκαετίες καθόμασταν σαν χάνοι μπροστά στα ευτελή καθρεφτάκια -ενώ τα "ασημικά" σε μέγεθος ελέφαντα περνούσαν απ' την άλλη μεριά- τώρα αιφνιδιασμένοι, εντυπωσιασμένοι, πάλι σαν χάνοι, προσπαθούμε να ξυπνήσουμε. Ήταν πολύ βαθύς ο ύπνος, γι' αυτό κι αργούμε να ξυπνήσουμε.

Ζαλισμένοι από τον ύπνο πάλι τρώμε το "τυρί". Οι στόχοι είναι επίμονα μεγαλεπήβολοι. Άρα απραγματοποίητοι. Πως θα αλλάξει τέτοιο βουνό;

Δυσαρεστημένοι όλοι, κάνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου κόλαση. Στην εφορία: στέκεσαι σε μια ουρά -δυσαρεστημένος πίσω από δυσαρεστημένους και μπροστά από άλλους, ακόμη πιο δυσαρεστημένους. Απέναντί σου άλλοι δυσαρεστημένοι. Όλοι κοιτάνε, κανείς δεν βλέπει.

Ο υπάλληλος μπροστά σου δεν έχει παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο χωρίς βιβλία, όπως τα δικά σου. Ούτε του έχουν κόψει το μισθό από τα 1400 στα 800. Όπως κι εσένα. Όχι. Είναι δημόσιος υπάλληλος και έχει ακόμη δουλειά, άρα είναι εχθρός σου. Το γεγονός ότι όλοι είστε στη γωνία των καιρών και σας βαράνε αλύπητα με βαριοπούλα δεν το βλέπει κανείς. Απλώς μισείτε ο ένας τον άλλον. Όσοι είναι μπροστά απ' τα γκισέ, εύχονται για τους πίσω απ' τα γκισέ να απολυθούν και να πεινάσουν. Όσοι είναι απ' την άλλη, θέλουν όλοι να σκάσουν και να εξαφανιστούν.

Την περίπτωση να φτύσετε το "τυρί", να μονιάσετε, να ακούσετε ο ένας τον άλλον, κανείς δεν την σκέφτεται. Κι αν την σκέφτεται αρνείται να κάνει το βήμα. Θέλει να δουλέψουν όλα 'ρολόι' αμέσως. Το να κάνει εκείνος ένα βήμα τον σατανίζει. Εκνευρίζεται. Κουράζεται και στην ιδέα μόνον του βήματος. Γιατί αυτό που θέλει είναι το άλμα, ένα θαύμα. Θέλει όλα τα προβλήματα να λυθούν εκείνη τη στιγμή, σ' εκείνη την ουρά, από κάποιον άλλο.

Αν θέλεις να αλλάξεις, άλλαξε. Γίνε εσύ το θαύμα. Μην περιμένεις να αλλάξει ο κόσμος όλος πριν το κάνεις. Όσο περιμένεις να αλλάξει πρώτα ο έφορος, ο γείτονας, ύστερα η 80χρονη πεθερά σου, μετά ο πρωθυπουργός και τελευταίος εσύ, η ζωή σου θα φτάσει στο τέλος χωρίς να την έχεις ζήσει.

Πριν αλλάξεις τον κόσμο όλο, άλλαξε εσύ.

The truth is out there

Στην όμορφη χώρας μας έχουμε συνηθίσει να διαμαρτυρόμαστε για τους πολιτικούς, κατηγορώντας τους ότι δεν μας λένε την αλήθεια. Ομολογουμένως, πρόκειται για μια εξωφρενική συνήθεια των εκλεγμένων εκπροσώπων μας, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το κοινό αίσθημα, αφού -ως γνωστόν- οι Έλληνες διακρινόμαστε για την ειλικρίνεια και την ευθύτητά μας.

Υπάρχουν, πάντως, δημόσια πρόσωπα, τα οποία είναι πολύ προσεκτικά στις διατυπώσεις τους. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο κ. Ηλίας Πλασκοβίτης. Αν δεν το γνωρίζετε, πρόκειται για τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών. Σε σημερινό δημοσίευμα, διαβάζω την δήλωση του κ. Πλασκοβίτη, η οποία έχει ως εξής: «Αυτό που ενδιαφέρει τους εταίρους μας είναι η μείωση των μισθοδοτούμενων υπαλλήλων και αυτό επιτυγχάνεται μέσω της εφεδρείας».

Αρκεί να διαβάσει κανείς 'ανάμεσα από τις γραμμές', για να αντιληφθεί το απλό. Ότι η τρόικα δεν ενδιαφέρεται για το πόσοι θα είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά μόνον για το πόσοι εξ αυτών θα είναι μισθοδοτούμενοι. Το πρόβλημα, δηλαδή, δεν είναι ότι υπάρχουν εργαζόμενοι, το πρόβλημα είναι ότι πληρώνονται.

Πριν από 4 περίπου χρόνια, είχα γράψει ένα κείμενο για το νέο μοντέλο "μη αμειβόμενης εργασίας" που θα εφαρμοζόταν στη χώρα. Ποιος θα τό 'λεγε. Η οργιάζουσα φαντασία μιας blogger μπορεί τελικά να πλησιάσει την αλήθεια. Μάγα! Μάγα!

Διάβασε και πες
.

Τι λένε οι αγορές;

Οι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα. Από αυτούς που παραμένουν, όλο και περισσότεροι αυτοκτονούν. Αρκετοί είναι και οι μετανάστες που επιστρέφουν στις πατρίδες τους. Όσοι απομείνουμε ζωντανοί στη χώρα σύντομα θα λάβουμε αυξήσεις 200% στους μισθούς. Διαφορετικά πώς θα τονωθεί η αγορά;

O Jesus σε περιμένει εδώ.

Κατεδαφίσεις. Πληροφορίες εντός.

Ευάγ. Βενιζέλος: «Αν δεν εφαρμόσουμε τα μέτρα, θα καταρρεύσουμε»

Σε σχέση με την απορία, τον θυμό και την αηδία που εκφράζει η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σε συναντήσεις, παρέες, ουρές και λοιπές συνευρέσεις πολιτών, μου βγαίνει να πω αυτό: Η κυβέρνηση που αντιπαθείτε είναι η κυβέρνηση που επιλέξατε. Αν δεν σας αρέσει, φροντίστε να αλλάξει.

Όποτε όμως το ξεστομίζω, η απάντηση είναι ‘κασσέτα’: «Και ποιος θα αναλάβει; η Νέα Δημοκρατία; Μια απ’ τα ίδια θα κάνουν κι οι άλλοι».

Αυτή η «αυτοπαγίδευση» είναι ενδεικτική του πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουν οι άνθρωποι μυαλά. Όχι λοιπόν. Η εναλλαγή των δυο κομμάτων [που μισούμε υποτίθεται, αλλά αφήνουμε να κουμαντάρουν τη χώρα] δεν είναι η μόνη λύση. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να τους πετάξουμε έξω, -όσους εξ αυτών χρειάζεται και στη φυλακή- και να προχωρήσουμε παρακάτω.

Το πως θα γίνει αυτό, μπορεί να μην είναι τόσο ακατόρθωτο όσο φαντάζεστε. Αρκεί να μην βαριόμαστε και να μην είμαστε κομπλεξικοί. Θέλω να πω ότι, είτε λόγω ‘ωχαδελφισμού’ είτε λόγω συμπλέγματος κατωτερότητας, οι περισσότεροι συμπολίτες μου θεωρούν ότι υπάρχουν κάποιοι πανάξιοι, ικανοί και μάγοι, που γεννήθηκαν γνωρίζοντας τι χρειάζεται για να κυβερνηθούν οι χώρες. Και συγκεκριμμένα η Ελλάδα. Παρόλο το ότι εκατομμύρια Ελλήνων μοιάζουν να το πιστεύουν ακράδαντα, η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο.

Μέχρι σήμερα, όλοι όσοι κυβέρνησαν τη χώρα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, αποδείχτηκαν σταθερά ανίκανοι. Όλοι όσοι ανέλαβαν πόστα -πλην ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων- άφησαν πίσω τους είτε το ίδιο μπάχαλο με αυτό που παρέλαβαν είτε χειρότερο.

Εκτός από άχρηστοι, κάποιοι αποδείχτηκαν βλάκες, ενώ –αν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε- είναι πέραν και από προφανές ότι αρκετοί ήταν λαμόγια, δηλαδή κλέφτες. Τους συνεργάτες δε όλων αυτών, πολλοί συμπατριώτες μας τους ζήλευαν. Όνειρο αρκετών ήταν να αναλάβουν πόστο για να βάλουν το χέρι στο μέλι.

Παρόλ’ αυτά, ένας λαός τίμιος, έξυπνος, ικανός και ταλαντούχος συνέχιζε να τους ψηφίζει, να τους πιστεύει και να τους εμπιστεύεται.

Καταλήγω, λοιπόν, ότι όχι. Δεν γεννιέται κανείς γνωρίζοντας πώς να κυβερνά μια χώρα. Αν θέλουμε, αύριο το πρωί μπορούμε να εξωπετάξουμε όλους τους αχαϊρευτους, που δεν μπορούν να τα καταφέρουν και να αναθέσουμε την διακυβέρνηση σε άλλους. Ποιούς; Σε όσους αποφασίσουν να αναλάβουν το ‘έργο’.

Εσύ που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές και τρεις άλλοι, θα αναλάβετε να ελέγχετε αν όλα γίνονται σωστά στο υπουργείο οικονομικών. Ποιοί θα χειρίζονται το υπουργείο οικονομικών; Δεν έχω ιδέα... Θα μπορούσε να είναι μια ομάδα από στελέχη του υπουργείου, αποτελούμενη από ανθρώπους που εργάζονται εκεί χρόνια και που κανείς μέχρι τώρα δεν τους έχει ακούσει. Θα καταθέσουν τις προτάσεις τους και θα κρίνονται καθημερινά. Μοναδικά προσόντα τα εξής: τιμιότητα και κοινός νους.

Χαζό; Ενώ όσα έγιναν τα τελευταία 20 χρόνια και όσα γίνονται σήμερα στη χώρα είναι έξυπνα και αποτελεσματικά ε;

Δεν ξέρω πολλά. Αυτό που ξέρω ως σίγουρο είναι ότι αν φωνάξω στο σπίτι έναν υδραυλικό και μου τα κάνει όλα σκατά, όταν θα χρειαστεί να τα διορθώσω αποκλείεται να εμπιστευτώ τον ίδιο μαλάκα.

Αν το κάνω, αργά ή γρήγορα το σπίτι θα καταρρεύσει.

therapy

δημοκρατική αστυνομία

Ανησυχώντας για την υγεία των πολιτών, η ελληνική αστυνομία παροτρύνει όλους να σπεύσουν ταχέως για τα μπάνια του λαού.

Η photo από εδώ.

Ουστ!

Θα ήθελα να παρακαλέσω τη "γενιά του Πολυτεχνείου" να σταματήσει να σώζει τη χώρα.

η photo από εδώ.

'like' στην πλατεία Συντάγματος

Πράγματι. Τα 'like' και τα 'unlike' στο facebook δεν διαμορφώνουν πολιτική. [τουλάχιστον όχι ακόμα].
Ποιος θα μου το έλεγε ότι θα συμφωνούσα -τέτοιες μέρες- με έναν πολιτικό; Γι' αυτό και λέω ν' αφήσω για λίγο τη δουλειά και να πάω πλατεία.

Για μια σύντομη ενημέρωση σχετικά με το τι κάνουν και τι σκέφτονται όσοι προχωρούν πέρα από τα 'like', πάτα εδώ.

την φωτογραφία βούτηξα απ' τον pitsiriko

Που είναι οι Έλληνες;

Μαθήματα
& photo signed by pitsirikos
.

wasted youth

έμπαινε Αργύρη,

περισσότερα εδώ
κι εδώ.

Αναζητείται Χειραφέτηση

Χειραφετώ: απαλλάσσω από εξουσία ή καταδυνάστευση, από εξάρτηση, που καθορίζει τη δράση και τη σκέψη.

"Η διαχείριση της αβεβαιότητας στην Ελλάδα" του Δημήτρη Γιαννακόπουλου:

Επιτέλους εισήλθαμε για τα καλά στην ευλογημένη φάση της αβεβαιότητας! Η σταθερότητα στη δομή των συστημάτων αντανακλά την απόλυτη κυριαρχία ενός ηγεμονικού μοντέλου.

H μεταπολιτευτική σταθερότητα συνδέεται απολύτως με την επικράτηση του δικομματισμού, της διαπλοκής και του καταναλωτικού ευδαιμονισμού, με κύριο χαρακτηριστικό την ενίσχυση και διεύρυνση των πελατειακών σχέσεων σε όλα τα επίπεδα. Αυτό το μοντέλο ηγεμονίας αποθέωσε τον κομματισμό, τον συντεχνιασμό και την ιστορικά πακτωμένη πατρωνία στον τόπο μας, σε συνδυασμό με την υποχώρηση της πολιτικής στο όνομα του τεχνοκρατισμού και ενός οικονομισμού, που πεισματικά αγνόησε την παραγωγική ανάπτυξη, την παιδεία και την ανταγωνιστική διάρθρωση της οικονομίας.

Το δημόσιο χρέος αυξανόταν με πολύ ταχύτερους ρυθμούς από το ΑΕΠ, προδίδοντας ότι είχε δημιουργηθεί μια ιδιαίτερη «τάξη» η οποία συστηματικά έβγαζε το χρήμα από τις ροές της πραγματικής οικονομίας και ότι η χώρα βάδιζε ολοταχώς προς χρεοκοπία. Ναι, αλλά οι χώρες της ευρωζώνης δεν χρεοκοπούν, λέγανε αυτοί που υπεξαιρούσαν τον πλούτο της ελληνικής κοινωνίας και τα φερέφωνα τους στο κοινοβούλιο ή στα ΜΜΕ. Εμάς μας κυρίευε το άγχος, βλέποντας ότι η πορεία είναι αδιέξοδη και καταστροφική, ενώ σύσσωμη η κυρίαρχη πολιτική τάξη (πολιτικό προσωπικό του δικομματισμού, μεγαλοεπιχειρηματίες και παράγοντες των ΜΜΕ) μας ειρωνεύονταν, κατηγορώντας μας για κινδυνολογία, σεναριολογία και μιζέρια. Η οργανωμένη αριστερά δυστυχώς, ούτε εκείνη καταλάβαινε που βαδίζουμε, καθώς εγκλωβισμένη στον δογματισμό της, δεν ενδιαφερόταν να αναλύσει την ημεδαπή πραγματικότητα στο πλαίσιο της ΕΕ και σε εκείνο της νέας παγκοσμιοποίησης. Αυτοπεριορίστηκε λοιπόν στον αγώνα εναντίον του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων, που έθιγαν την κοινωνική και ατομική υπόσταση του εργαζομένου (εργασιασμός), μέσω διαδοχικών προγραμμάτων λιτότητας και άλλων νεοφιλελεύθερων μέτρων οικονομικής πολιτικής.

Στην Ελλάδα κατασκευάστηκε ένας μύθος εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης που εκφράστηκε σημειολογικά με την Ολυμπιάδα. Ως σύμβολο του ελληνικού ευδαιμονισμού, το καθεστώς επέλεξε το ευρώ. Το ευρώ με άλλα λόγια, συμβόλιζε την σταθερότητα του καθεστώτος και υπαινισσόταν την διαρκή ανάπτυξη και ευημερία για μια κοινωνία η οποία είχε εισέλθει στο κλαμπ των πλουσίων χωρών του κόσμου. Μια και το καθεστώς κατασκεύασε αυτόν τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας, με δικά μας έξοδα ασφαλώς (τον πλούτο του ελληνικού λαού, το χρέος του), προσκάλεσε και τον υπόλοιπο κόσμο να ζήσει τον δικό του μύθο στην Ελλάδα.

Ολόκληρο το κείμενο, εδώ.

Ebenezer Scrooge

Χρόνια Πολλά λοιπόν και...
Λεφτά υπάρχουν. Το θέμα είναι για ποιούς.
Λεπτομέρειες εδώ.
Περισσότερα εδώ.

Μια νέα αρχή

Μετά από πολλά χρόνια, η Έλλη Στάη επιστρέφει στην κρατική τηλεόραση. Σύμφωνα με ανακοίνωση του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΡΤ κ. Λ. Ταγματάρχη, η δημοσιογράφος θα αναλάβει την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της ΝΕΤ, από τις 15 Ιανουαρίου.

Λέγεται ότι η κ. Στάη επιθυμούσε διακαώς τη συγκεκριμένη θέση, ήδη από το καλοκαίρι, αλλά οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ την είχαν στον πάγο, διότι η αίτηση που συμπλήρωσε για την σχετική προκήρυξη είχε κάποια κενά.

Τελικώς, το θέμα διευθετήθηκε, αφού η καλή δημοσιογράφος προσκόμισε στο κανάλι τα απαιτούμενα έγγραφα. Να, λοιπόν, που η Ελλάδα -κόντρα στις απαισιόδοξες προβλέψεις- αποδεικνύει ότι μπορεί να αλλάξει. Ακόμη και η Έλλη Στάη είναι πλέον μια συμβασιούχα.

Follow the money

Για δες! Υπάρχει κι άλλος τρόπος.

Ωριμότητα

Στα 18 μου χρόνια, επέλεξα -με ωριμότητα- να μπαίνω σε μια αίθουσα όπου με δίδασκαν κάτι που ούτε πολυκαταλάβαινα ούτε και με ενδιέφερε. Ήταν η συμβουλή της μητέρας και του πατέρα, που πίστευαν ότι όσα μου άρεσαν [το ραδιόφωνο, η μουσική και άλλα τέτοια] θα μου κατέστρεφαν το μέλλον.

Όταν ανακοίνωσα στους γονείς πως σκόπευα να δουλέψω σε ένα δισκοπωλείο [εγώ το θεωρούσα πολύ ώριμο, κάτι σαν τις εφημερίδες που πωλούσε μικρός ο Τζον Κένεντυ] η μητέρα κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό.

Με την ίδια και περισσότερη ωριμότητα ο φίλος μου ο Α., δέχθηκε να μην σπουδάσει αυτό που επιθυμούσε διακαώς [μηχανικός ήθελε να γίνει – μουτζούρη τον φανταζόταν ο πατέρας του, που επίσης κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό] και ανεχώρησε βιαίως για τη χώρα αρεσκείας του πατέρα του, ο οποίος 10 χρόνια μετά, έβριζε διότι πλήρωνε ακόμη για τις σπουδές του ανεπρόκοπου.

Στα 20, επέλεξα να εργασθώ σε μια δουλειά που μισούσα. Αυτή ήταν άλλωστε η προτροπή της οικογένειας [η οποία θεωρούσε λαμπρό αυτό το μέλλον για μια ανεπρόκοπη κόρη, που δεν είχε τα φόντα να γίνει κάτι σπουδαίο]. Επέδειξα λοιπόν τη "δέουσα ωριμότητα" αντί της παρόρμησης να υπακούσω στο "επιπόλαιο άστρο μου".

Χρόνια τώρα, παρακολούθησα να συμπληρώνονται μηχανογραφικά και να επιλέγονται δρόμοι από νέους ανθρώπους, με μεγάλη ωριμότητα. Δουλειές, καριέρες, επιλογές συντρόφων, γάμοι, όλα επιλεγμένα με το ίδιο πολύτιμο κριτήριο. Ωριμότητα.

Οι Έλληνες γονείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι για τα παιδιά τους. Τέτοια ωριμότητα σε μια κοινωνία δεν μπορεί παρά να τη θαυμάσει κανείς. Βρώμισε ο τόπος από πτυχία και νέους με προσόντα, σωστές οικογένειες με προίκα τα ισόγεια καταστήματα που χάσκουν τώρα ξενοίκιαστα. Παρατηρείται δε τελευταίως το αξιοπερίεργο φαινόμενο, κατά το οποίο ένας ολόκληρος λαός έχει βάλει τα πτυχία και τα προσόντα στοv κώλο του. Είναι να απορείς πως τόση ωριμότητα οδήγησε σε τέτοια χάλια.

Σε λίγους μήνες, όταν οι μισοί Έλληνες δεν θα έχουν δουλειά, τι δουλειά δηλαδή, στον ήλιο μοίρα δεν θα έχουν, θα μπορούν πάντως να πουν ότι -υπακούωντας στις επιταγές των πλούσιων δανειστών- επιδεικνύουν συστηματικά πολλά κιλά ωριμότητας.

Δε θέλω να κάνω την έξυπνη ή κάτι παραπλήσιο, αλλά μήπως έχει έρθει ο καιρός να δείξουμε πως εκτός από πολλά κιλά ωριμότητας έχουμε και κανένα γραμμάριο αρχίδια;