Μπάτσοι παντού

από το peppersprayingcop
.

Δεν έχω λόγια

Lily and Maddison
the story
η ιστορία εδώ.

Κατεδαφίσεις. Πληροφορίες εντός.

Ευάγ. Βενιζέλος: «Αν δεν εφαρμόσουμε τα μέτρα, θα καταρρεύσουμε»

Σε σχέση με την απορία, τον θυμό και την αηδία που εκφράζει η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σε συναντήσεις, παρέες, ουρές και λοιπές συνευρέσεις πολιτών, μου βγαίνει να πω αυτό: Η κυβέρνηση που αντιπαθείτε είναι η κυβέρνηση που επιλέξατε. Αν δεν σας αρέσει, φροντίστε να αλλάξει.

Όποτε όμως το ξεστομίζω, η απάντηση είναι ‘κασσέτα’: «Και ποιος θα αναλάβει; η Νέα Δημοκρατία; Μια απ’ τα ίδια θα κάνουν κι οι άλλοι».

Αυτή η «αυτοπαγίδευση» είναι ενδεικτική του πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουν οι άνθρωποι μυαλά. Όχι λοιπόν. Η εναλλαγή των δυο κομμάτων [που μισούμε υποτίθεται, αλλά αφήνουμε να κουμαντάρουν τη χώρα] δεν είναι η μόνη λύση. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να τους πετάξουμε έξω, -όσους εξ αυτών χρειάζεται και στη φυλακή- και να προχωρήσουμε παρακάτω.

Το πως θα γίνει αυτό, μπορεί να μην είναι τόσο ακατόρθωτο όσο φαντάζεστε. Αρκεί να μην βαριόμαστε και να μην είμαστε κομπλεξικοί. Θέλω να πω ότι, είτε λόγω ‘ωχαδελφισμού’ είτε λόγω συμπλέγματος κατωτερότητας, οι περισσότεροι συμπολίτες μου θεωρούν ότι υπάρχουν κάποιοι πανάξιοι, ικανοί και μάγοι, που γεννήθηκαν γνωρίζοντας τι χρειάζεται για να κυβερνηθούν οι χώρες. Και συγκεκριμμένα η Ελλάδα. Παρόλο το ότι εκατομμύρια Ελλήνων μοιάζουν να το πιστεύουν ακράδαντα, η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο.

Μέχρι σήμερα, όλοι όσοι κυβέρνησαν τη χώρα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, αποδείχτηκαν σταθερά ανίκανοι. Όλοι όσοι ανέλαβαν πόστα -πλην ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων- άφησαν πίσω τους είτε το ίδιο μπάχαλο με αυτό που παρέλαβαν είτε χειρότερο.

Εκτός από άχρηστοι, κάποιοι αποδείχτηκαν βλάκες, ενώ –αν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε- είναι πέραν και από προφανές ότι αρκετοί ήταν λαμόγια, δηλαδή κλέφτες. Τους συνεργάτες δε όλων αυτών, πολλοί συμπατριώτες μας τους ζήλευαν. Όνειρο αρκετών ήταν να αναλάβουν πόστο για να βάλουν το χέρι στο μέλι.

Παρόλ’ αυτά, ένας λαός τίμιος, έξυπνος, ικανός και ταλαντούχος συνέχιζε να τους ψηφίζει, να τους πιστεύει και να τους εμπιστεύεται.

Καταλήγω, λοιπόν, ότι όχι. Δεν γεννιέται κανείς γνωρίζοντας πώς να κυβερνά μια χώρα. Αν θέλουμε, αύριο το πρωί μπορούμε να εξωπετάξουμε όλους τους αχαϊρευτους, που δεν μπορούν να τα καταφέρουν και να αναθέσουμε την διακυβέρνηση σε άλλους. Ποιούς; Σε όσους αποφασίσουν να αναλάβουν το ‘έργο’.

Εσύ που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές και τρεις άλλοι, θα αναλάβετε να ελέγχετε αν όλα γίνονται σωστά στο υπουργείο οικονομικών. Ποιοί θα χειρίζονται το υπουργείο οικονομικών; Δεν έχω ιδέα... Θα μπορούσε να είναι μια ομάδα από στελέχη του υπουργείου, αποτελούμενη από ανθρώπους που εργάζονται εκεί χρόνια και που κανείς μέχρι τώρα δεν τους έχει ακούσει. Θα καταθέσουν τις προτάσεις τους και θα κρίνονται καθημερινά. Μοναδικά προσόντα τα εξής: τιμιότητα και κοινός νους.

Χαζό; Ενώ όσα έγιναν τα τελευταία 20 χρόνια και όσα γίνονται σήμερα στη χώρα είναι έξυπνα και αποτελεσματικά ε;

Δεν ξέρω πολλά. Αυτό που ξέρω ως σίγουρο είναι ότι αν φωνάξω στο σπίτι έναν υδραυλικό και μου τα κάνει όλα σκατά, όταν θα χρειαστεί να τα διορθώσω αποκλείεται να εμπιστευτώ τον ίδιο μαλάκα.

Αν το κάνω, αργά ή γρήγορα το σπίτι θα καταρρεύσει.

Φτάνει πια με τα 'προνόμια'!

Η κρίση δεν είναι πρόβλημα ελληνικό. Είναι πρόβλημα του καπιταλισμού και είναι απλό: οι "φτωχοί" έχουν πολλά προνόμια...
Όπως βλέπουμε στο κατατοπιστικό βίντεο που παρουσιάζει ο Jon Stewart, 46,6% των "φτωχών" στις ΗΠΑ έχουν στο σπίτι τους καφετιέρα. Μάλιστα. Καφετιέρα!

Το πρόβλημα λοιπόν είναι απλό, το ίδιο και η λύση του. Φτάνει να γίνουν οι "φτωχοί", πραγματικά φτωχοί.
Εδώ έμαθε ο γάιδαρος του Χότζα να μην τρώει, δεν θα μάθουν οι "φτωχοί";

Καλοκαίρι

Αυτό το "ό,τι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό" είναι το τελευταίο καταφύγιο της χώρας. Από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη, όπου κι αν βρέθηκα τον μήνα που πέρασε, διαπίστωσα την πρακτική επιβεβαίωση της ματαιότητας.

Τί κι αν τρώμε τα ξεχεσίδια από τους ευρωπαίους εταίρους, τί κι αν το βαρύ κόμπλεξ κατωτερότητας μας κάνει να αυτομαστιγωνόμαστε για τα χάλια μας σε κάθε ευκαιρία! [στοχεύουμε συστηματικά στα λάθος χάλια, και κυρίως στα χάλια των άλλων, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα].

Όταν νιώσουμε το κάλεσμα της παραλίας, τίποτε από αυτά δεν πιάνει μια. Αφού καταλήξουμε ότι δεν φταίει κανείς μας για τα στραβά, ότι οδηγηθήκαμε στα σκατά από σκοτεινές δυνάμεις και πάντως είμαστε όλοι αθώοι, αφού κατακεραυνώσουμε τα καταραμένα φυλετικά μας χαρακτηριστικά, αφού τσουβαλιάσουμε την τιμιότητα, το δίκαιο και τη ρουφιανιά σε πλαστική σακούλα του σούπερ μάρκετ και την πετάξουμε απ' το παράθυρο του αυτοκινήτου στο δάσος που το 'κωλοκράτος' δεν προστατεύει, απλώνουμε την αθώα αρίδα μας δίπλα στη θάλασσα και όλα αναβάλλονται.

Όταν έχεις την κοιλιά σου γυρισμένη στον ήλιο του Αυγούστου και σιγοψήνεσαι δίπλα στην αρμύρα, πόσο χώρο μπορούν να βρουν τα cds και οι 'αγορές' στον -έτσι κι αλλιώς- καμένο εγκέφαλο; Μπορεί να είναι ζήτημα ταξικής πάλης και αναδιοργάνωσης το αν η κοιλιά σου βρίσκεται σε ακριβό resort ή στον Σκαραμαγκά, πάντως ο ήλιος είναι ίδιος για όλους.

Όταν θα έρθουν οι λογαριασμοί στο σπίτι, βλέπουμε...

Υ/γ:
αν δεν θέλετε να βάλετε λίγο φαγητό, τουλάχιστον βάζετε λίγο νερό σε ένα κεσεδάκι. Τα αδέσποτα ζώα πεθαίνουν από τη δίψα κάθε 'αθάνατο' ελληνικό καλοκαίρι.

Λιμάνια

Όταν το πλοίο φτάνει στο λιμάνι που ταξιδεύεις, δεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο.
Όταν το πλοίο φεύγει [κι εσύ επιστρέφεις],
σκέφτεσαι τα πάντα.

Η φωτογραφία από εδώ.

therapy

Σάββατο στην πόλη

Μόλις είχα τοποθετήσει στη στίβα με τις αναισθησίες τον θάνατο μερικών δεκάδων Νορβηγών, αγόρασα άμμο και ύστερα από δυο αυγά, ντομάτες και πατάτες τηγανητές, έβλεπα Glee, στον φιλόξενο συγγενικό καναπέ.

Στη μέση του 7ου επεισοδίου έμαθα ότι έκλεισε τη σχέση της με τα εγκόσμια η Amy Winehouse. "Αυτό ήταν. Ό,τι ακούσατε, ακούσατε. Γεια τώρα. Κουράστηκα". Κάπως έτσι φαντάστηκα έναν βίαιο αποχαιρετισμό και μια σκοτεινιά τύλιξε το στομάχι μου από εκείνη την ώρα, μέχρι τώρα που ζεσταίνομαι μπροστά στην οθόνη.

Μου πήρε 3 λεπτά ακόμη να σχολιάσω τηλεφωνικά το άρθρο που έγραψε ο Γ. Δελαστίκ στα "Επίκαιρα". Ήταν λίγο πριν να σκεφτώ για 15η φορά μέσα στη μέρα τη δουλειά. Λίγο αργότερα ομολόγησα ότι βλέποντας το "Hereafter", χτες το βράδυ στο dvd, ήταν αδύνατον να μην δακρύσω.

Η ώρα πήγε εννιάμιση και αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να γυρίσω σπίτι. Πότιζα τα φυτά στη βεράντα, όταν ήρθε το πλάσμα που του αρέσει να μας μιλάει κάθε βράδυ εδώ και μερικές μέρες. Έτσι, εκτός από τον γάτο κι εμένα, εκτός από την θηλυκιά που ερωτεύτηκε τον γάτο και ανέβηκε από την πυλωτή στη βεράντα και τώρα ζει μαζί μας, έχουμε και μια κουκουβάγια.

Απόψε ήρθε πιο κοντά από ποτέ. Στο δέντρο, ακριβώς μπροστά μας. Την κοιτάξαμε για λίγο, ο γάτος κι εγώ, και πέταξε μέχρι το καλώδιο της ΔΕΗ.

δημοκρατική αστυνομία

Ανησυχώντας για την υγεία των πολιτών, η ελληνική αστυνομία παροτρύνει όλους να σπεύσουν ταχέως για τα μπάνια του λαού.

Η photo από εδώ.

Ουστ!

Θα ήθελα να παρακαλέσω τη "γενιά του Πολυτεχνείου" να σταματήσει να σώζει τη χώρα.

η photo από εδώ.

'like' στην πλατεία Συντάγματος

Πράγματι. Τα 'like' και τα 'unlike' στο facebook δεν διαμορφώνουν πολιτική. [τουλάχιστον όχι ακόμα].
Ποιος θα μου το έλεγε ότι θα συμφωνούσα -τέτοιες μέρες- με έναν πολιτικό; Γι' αυτό και λέω ν' αφήσω για λίγο τη δουλειά και να πάω πλατεία.

Για μια σύντομη ενημέρωση σχετικά με το τι κάνουν και τι σκέφτονται όσοι προχωρούν πέρα από τα 'like', πάτα εδώ.

την φωτογραφία βούτηξα απ' τον pitsiriko

Που είναι οι Έλληνες;

Μαθήματα
& photo signed by pitsirikos
.

a stranger: me, myself & I

make the world a better place,
find out who you really are.

η photo από εδώ.

Η διαπόμπευση της εμπιστοσύνης

Με μικροσκοπικά βήματα -σαφώς μικρότερα από τα μωρουδιακά, που τεντώνονται με επιδεικτική άγνοια κινδύνου- αποτολμά ένας ενήλικος να δώσει εμπιστοσύνη.

Είναι από τα ελάχιστα 'δούναι & λαβείν' που τελεί υπό ηθική αποδοχή. Μπορεί κάποιος σχεδόν να την φοράει την εμπιστοσύνη σαν κόσμημα, ομοίως στον συναισθηματικό και νοητικό ανθρώπινο μανδύα. Συναισθηματικά, θα προσθέσει μπόι στον άνθρωπο που εμπιστευόμαστε, άρα και σε μας. Είτε μας την ανταποδώσει είτε όχι. Νοητικά, θα οδηγήσει τη σχέση στο επόμενο βήμα, επιτελώντας έργο στην διασύνδεσή μας με το περίφημο ευρύτερο κοινωνικό δίκτυο.

Σχέσεις εμπιστοσύνης, βέβαια, έχουν νόημα και αποτέλεσμα όταν συνδέουν στοιχειωδώς ανεπτυγμένους εγκεφάλους. Αρκούντως ανεπτυγμένες ψυχές -έστω κι αν έρχονται σε έναν κόσμο που τις σοκάρει συνεχώς. Ακόμη και φρέσκιες ψυχές, που αντλούν περισσότερα από το ζωικό βασίλειο, αν είναι εμπνευσμένες, μπορούν να διακρίνουν τη σημασία της εμπιστοσύνης και όχι απλώς να την χρησιμοποιήσουν σαν λεμονόκουπα που πετιέται μετά το ξεζούμισμα, αλλά σαν θεμέλιο λίθο.

Είναι απλό. Κάνει, ας πούμε, τον σκύλο να διαφέρει από τον λύκο. Και επικίνδυνο. Δείτε τι υποφέρουν αμέτρητες υπέροχες σκυλίσιες ψυχές εξαιτίας της εμπιστοσύνης που χαρίζουν απλόχερα στους ανθρώπους. Οι λύκοι απ' την άλλη, μένοντας όσο πιο μακριά μπορούν, γλυτώνουν. Ναι. Μπορεί να εξαφανιστούν, αλλά τουλάχιστον χωρίς πρώτα να καταλήξουν αξεσουάρ ματαιοδοξίας. Απ' την άλλη, ελάχιστες εικόνες ολοκληρωτικής ευτυχίας ανταγωνίζονται εκείνην ενός σκύλου που αγαπιέται και απολαμβάνει το παιχνίδι με τον άνθρωπο που τον αγαπά.

Θέλει λοιπόν, αρτιότητα εσωτερική. Διαύγεια ευθυτενή, γενναιοδωρία, ενός τύπου λεβεντιά, για να προσφέρεις εμπιστοσύνη από θέση. Και όταν συμβεί να περάσει είτε απαρατήρητη είτε τσαλακωθεί από κάποιου τον πρησμένο εγωισμό, μην την κλειδώσετε σε κανένα υπόγειο στο κωσταλέξι. Θέλει καθαρό αέρα και ελευθερία.

Αλλιώς πνίγεται και πνίγει.