Να τους χαίρεστε εσείς που τους ψηφίσατε!

Νυν, πρώην και συνταξιούχοι βουλευτές αξιώνουν γενναιόδωρη αναδρομική αύξηση των αποδοχών τους. Οι προσφυγές ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών φτάνουν τις 250.

ΠΟΙΟΙ ΠΡΩΗΝ ΚΑΙ ΝΥΝ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΖΗΤΟΥΝ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ

Οι πρώην της ΝΔ: Ν. Αγγελόπουλος, Π. Αδρακτάς, Θ. Αναγνωστόπουλος, Α. Ανδρεουλάκος, Ι. Βαληνάκης, Δ. Γαλαμάτης, Σ. Δαϊλάκης, Γ. Δεικτάκης, Θ. Δημοσχάκης, Π. Δούκας, Ε. Ζαγορίτης, Σ. Καλαντζάκου, Η. Καλλιώρας, Γ. Καλός, Κ. Κανελλοπούλου, Α. Καραμάριος, Α. Καρπούζας, Θ. Κασίμης, Ν. Κατσαρός, Θ. Κατσίκης, Σ. Κελέτσης, Κεφαλογιάννης, Α. Κόρκα - Κώνστα, Β. Κορκολόπουλος, Ι. Κοσμίδης, (ευρωβουλευτής), Α. Κουτσούμπας, Γ. Κωνσταντόπουλος, Α. Λιάσκος, Λ. Λυμπερακίδης, Α. Μανούσου-Μπινοπούλου, Π. Μαντούβαλος, Α. Μπέζας, Γ. Ορφανός, Β. Παππάς, Α. Παυλίδης, Α. Ρεγκούζας, Γ. Σαλαγκούδης, Δ. Σαμπαζιώτης, Π. Σκανδαλάκης, Θ. Σολδάτος, Σ. Σπηλιωτόπουλος, Α. Σταθάκης, Ν. Σταυρογιάννης, Α. Σταύρου, Π. Τατούλης, Ι. Τζαμτζής, Ν. Τσιαρτσιώνης, Κ. Τσιπλάκης, Α. Τσιπλάκος, Σ. Τσιτουρίδης, Γ. Τσούρνος, Π. Φουντουκίδου, Α. Φούσας, Χ. Φώλιας, Η. Φωτιάδης, Ε. Χαϊτίδης.

Στη λίστα υπάρχει επίσης ο Ε. Μπακόπουλος (ευρωβουλευτής ΔΗΚΚΙ) καθώς και ο Γ. Παπαγεωργίου (αδιευκρίνιστο αν ανήκει σε ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, καθώς το ίδιο όνομα υπήρξε και στα δύο κόμματα).

Παραιτήθηκαν των αξιώσεών τους: Μ. Λιάπης (ΝΔ), Λ. Τζανής (ΠΑΣΟΚ), η χήρα του Π. Κοσιώνη (ΚΚΕ), η χήρα του Σ. Πλασκοβίτη και ο Σ. Παναγούλης.
Εχουν προσφύγει στο Ελεγκτικό Συνέδριο: Α. Αγγελούσης, Β. Μπρακατσούλας, Μ. Θεοδωράκης, κληρονόμοι Σκουλαρίκη κ.ά.
Με χθεσινοβραδινή δήλωσή του ο πρώην υπουργός Ι. Καψής τονίζει ότι «σε ανύποπτο χρόνο και αφού είχαν δικαιωθεί οι δύο προσφυγές μου για τα αναδρομικά, με εξώδικο προς τον Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος και τον πρόεδρο της Βουλής εξεχώρησα κάθε αναδρομική αποζημίωσή μου στο Ταμείο Καταπολέμησης Δημοσίου Χρέους».
Το δημοσίευμα εδώ.

Δεν έχω λόγια

Lily and Maddison
the story
η ιστορία εδώ.

Pigs can fly

Βρέχει κουλαμάρες
και δεν έχω ομπρέλα.

Αφού δεν μπορώ
να το σταματήσω,
αποφάσισα
να το απολαύσω.

Η Αλήθεια

Το 1972 υπήρχαν στον κόσμο οι ίδιοι -ίσως και περισσότεροι- πυροβολημένοι με τη μουσική. Επειδή όμως τότε τα fame story, x-factor κ.λπ. δεν ήταν τόσο διαδεδομένα, όποιος ήθελε να εμπλουτίσει τον κόσμο με το ταλέντο του έκανε αυτό που τώρα θεωρείται ντροπή. Πλήρωνε ένα στούντιο και έβγαζε δίσκο μόνος του.

Ο Donald Hooker ήταν μια τέτοια περίπτωση, που κυκλοφορούσε ελεύθερα όπως τον βλέπετε στο εξώφυλλο του δίσκου "The Truth". Μούσια, ρόμπες και γενικώς στυλ ψυχεδέλεια αλά τζίζας κράιστ, που -ούτως ή αλλιώς- φοριόταν τότε αρκετά, κάνοντας τον κόσμο -τουλάχιστον ενδυματολογικά- πιο ποικίλο.

Η "πετριά" στην περίπτωση του Hooker προκύπτει από το γεγονός ότι -πριν εξαφανιστεί από το πρόσωπο της παγκόσμιας μουσικής σκηνής-, κυκλοφόρησε δυο βινύλια με τίτλο "The Truth" και "Armageddon". Πιο θρησκευτικό σλας μυστικιστικό από έτσι δε γίνεται.

Στο μουσικό κομμάτι, πάντως, ο παράξενος αυτός γενειοφόρος κερδίζει πόντους, από όσα λέει για εκείνον ο Tom Kobela, στο site της Subliminal Sounds, της εταιρίας που επανακυκλοφόρησε το άλμπουμ το 2000.

Hooker ‘was a very likable, long-haired fellow’ with a most unusual appearance. Heavily bearded and very thin, he looks nothing short of messianic on the front cover. Kobela recalls that ‘D.R. wore robes, which was pushing the dress code conventions even then.’ Despite his wasted appearance, though, he knew exactly what he wanted in the studio. ‘He had a real sense of mission’, says Kobela. ‘He was way ahead of me there!’

εδώ το γουέδερ γκερλ για να πάρεις μια ιδέα
.

Ένα κορίτσι τζίνι!

Αν η Αϊνστάιν δεν ήταν παπαγαλίνα,
θα μπορούσε να παρουσιάζει κεντρικά δελτία ειδήσεων,
κάπου στον κόσμο

.

Prophet

Τον συνάντησα και τον ρώτησα για το μέλλον.
Δεν μίλησε.
Απλώς άλλαξε... δάχτυλο
.

Bad boy look

Jon Lajoie Rocks...



...και ένα τραγουδάκι

Τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί

Καλή όρεξη, κορόιδα!

η φωτογραφία από εδώ
.

[...]

όταν σημαντικότερο από το τί λες, είναι το πώς το λες

Μαμά, θα ασημώσεις;

Στην ελληνικιά τη savile row

Κι εκεί που περπατάς -[προσεκτικά, γιατί 'ναι νύχτα κι ως γνωστόν όποιος νύχτα περπατά λάσπες και σκατά πατά]- ξάφνου βλέπεις τα κασμίρια και τα κουλγούλια σε ντεκόρ με ψεύτικα κοντότριχα πετ.

Είναι προφανής η επιμέλεια στη διακόσμηση της βιτρίνας. Λιτή, παλιακιά και πέρα από κάθε λογική, κάνει τελικά τη δουλειά της μια χαρά, αφού ακόμη και σήμερα [εφτά μέρες μετά] προσπαθώ να κατανοήσω τη σχέση των πλαστικών πετ με τα υφάσματα. Είναι δε τόσο κουλή η διακόσμηση τούτη που σε βάζει σε υποψίες. Σχεδόν πείθεσαι πως έχει γίνει επίτηδες. Πως δεν πρόκειται για μια χοντροκομένη ξεπέτα, αλλά για ένα σαρκασμό, επί τούτου βυθισμένο στην παραδοξότητα.

Μόλις δε κάνεις 'έτσι' και αντικρίζεις τον ύμνο στη γερμανική μηχανουργία, [σα μούτζα στην υψηλή τέχνη της bespoke ραπτικής] αντιλαμβάνεσαι ότι οφείλεις να υποκλιθείς στον αριστοτεχνικό βηματισμό ακύρωσης της αισθητικής, που τελικά οδηγεί βιτριολικά, μακιαβελικά, στην εξύψωση αυτού που ακυρώνει. Ανυπομονώ να επιστρέψω και να γνωρίσω από κοντά τον ιδιοκτήτη.
γκίλτι σίμσον - it's a man's world
n'joy
.