Χωρίς παρελθόν

Lele για πρωινό

Όταν οι διακοπές παίρνουν αναβολές επ' αόριστον, συμβαίνει καμιά φορά, αντί να το ρίχνει κανείς στο ποτό, να το ρίχνει στην τέχνη ή στη μαλακία, που άλλωστε -πιο συχνά από σπάνια- είναι το ίδιο πράγμα. Άλλοτε πάλι, όχι.

Οι φωτογραφίες είναι του Lele Saveri, ο οποίος είναι ένας φωτογράφος που μου αρέσει.

Διαρκώς εξεγερμένη, διαρκώς ασυμβίβαστη!

"ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ - ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ"

Η ταινία είναι του Αντώνη Μποσκοϊτη και γυρίστηκε κάτω από αντίξοες συνθήκες -[πόσο σπάνιο στην αγαπημένη μας χώρα]- κόντρα σε ένα σκασμό δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει ο δημιουργός της.

Είμαι πολύ χαρούμενη που τα κατάφερε και σίγουρη για την καλή πορεία της. Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν τα κατάφερα μια Κυριακή πρωί να φορέσω τον απαραίτητο ζουρλομανδύα και να περιφερθώ στα Εξάρχεια μαζί του.

Η πρώτη προβολή της ταινίας είναι προγραμματισμένη για τις Νύχτες Πρεμιέρας, τον Σεπτέμβριο.

Περισσότερα στο fb:  www.facebook.com/KaterinaGogouGiaTenApokatastaseTouMaurou.

The secret life of plants

makes you Wonder: 

πονάει άραγε;

Σάλλα Σάλλα!

Ήρθε η ώρα που ο πελάτης δεν έχει πια δίκιο.
Έχει... τον πούλο.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 2 παρά 15, Δευτέρα 6 Αυγούστου σε υποκατάστημα της Αγροτικής Τράπεζας.

To τραγουδάκι αφιερωμένο σε όλους τους ψηφοφόρους της Ν.Δ. του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Όταν θα δείτε τέτοια χαρτάκια σε όλες τις τράπεζες της χώρας θέλω να δω τι θα λέτε; Μέχρι τότε, δικό σας:

"Σάλλα Σάλλα μες στη σάλα τα μιλήσαμε,

να την πάρεις, να τα σπρώξεις, συμφωνήσαμε".

Shock doctrine - Το δόγμα του σοκ

Αυτό το βίντεο δεν το είχα δει.

Πιστεύω ότι δεν πρέπει να μείνει ούτε ένας που να μην το παρακολουθήσει. Βρείτε -κάποια στιγμή- το χρόνο να το δείτε.

Σε 80 λεπτά θα καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει στην καθημερινότητα. Τι συμβαίνει στη χώρα, στον κόσμο, στη ζωή των ανθρώπων και τι από αυτά χάρη στο "δόγμα του σοκ", χάρη στους φωστήρες της οικονομικής επιστήμης και των πειραμάτων που δεν είναι μόνον οικονομικά.

Θα δείτε πότε, πως και γιατί ξεκίνησε αυτό που συμβαίνει και τώρα εδώ στην Ελλάδα. Πότε, πως και γιατί άρχισαν να πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας δημόσια αγαθά, όπως το νερό, ο ορυκτός πλούτος, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Θα δείτε ότι τα golden boys έχουν παρελθόν. Θα μάθετε ότι πριν την διακυβέρνηση της Θάτσερ, στην Αγγλία, αμείβονταν 10 φορές περισσότερο από τον μέσο Άγγλο εργάτη. Το 2007 αμείβονταν 100 φορές περισσότερο. Αντίστοιχα στις Η.Π.Α. Πριν τη διακυβέρνηση Ρήγκαν κέρδιζαν 43 φορές περισσότερα από τον μέσο Αμερικανό εργάτη. Το 2005 κέρδιζαν 400 φορές περισσότερα.

Θα μάθετε ότι πριν τον πόλεμο στο Ιράκ, οι Ιρακινοί ήταν εγγράμματοι σε ποσοστό 89%. Θα διαπιστώσετε πως δεν είναι τυχαίο ότι εκτός από τις βόμβες και τις λεηλασίες, διαλύθηκαν όλα τα σχολεία της Βαγδάτης.

Θα καταλάβετε ότι ο "καπιταλισμός της καταστροφής" δεν είναι καθόλου θεωρία και γενικόλογες κουραστικές αερολογίες, αλλά μια αλυσίδα με πολλούς κρίκους, ο τελευταίος της οποίας είσαι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές.

Είναι σημαντικό, επίσης, να φτάσετε μέχρι το 1:16:30 και να δείτε τη Ναόμι Κλάιν να εξηγεί με μια σύντομη φράση, τι μπορούμε να κάνουμε για να μην πνιγούμε όλοι στα βρώμικα νερά αυτής της πλημμύρας από ψέματα, απληστία και παραλογισμό.

Αν και έχω καταλήξει ότι όλα θα γίνουν. Θα γίνουν, όταν θα είναι πια πολύ αργά. Όχι γιατί είμαι απαισιόδοξη. Αλλά γιατί -όπως έχει δείξει η ζωή και η ιστορία- απαιτείται ρε παιδί μου ένα είδος κάθαρσης. Άρα, όπως έλεγε μια παλιά φίλη, όλα θα γίνουν αφού θα έχουμε φάει όλο το σκατό.

Καλή θέαση.

Ντεσιμπέλ

Μπορεί να μην έχει αδειάσει η πόλη –όχι ακόμη, όχι όπως συνέβαινε παλιότερα- όμως έχουν φύγει αρκετοί.

Μαζί με αυτούς που έφυγαν για το παραθαλάσσιο διαμέρισμα στα Μεσόγεια, η πόλη αδειάζει και από κάποιους που δεν θα επιστρέψουν στις 31 Αυγούστου. Ούτε κι αργότερα. Αδειάζει και από εκείνους που θα επιστρέψουν για μια εβδομάδα κάποια Χριστούγεννα και ίσως κάποιο επόμενο καλοκαίρι. Από εκείνους που θα μιλούν πια ελληνικά μόνον στο τηλέφωνο με τη μαμά τους και μερικούς φίλους.

Στα στενά, που χρειάζονταν 5 και 6 γύροι για να βρεις θέση για το αυτοκίνητο, τώρα, παρκάρεις κατευθείαν με τη μούρη.

Η ζέστη κάνει τους μονόδρομους στο κέντρο της Αθήνας να μοιάζουν πιο στενοί και πιο βρώμικοι. Από τα ορθάνοιχτα παράθυρα αναδύονται σκορδίλες, ακατανόητες τουρκικές ατάκες και τρομολαγνικά δελτία ειδήσεων. Η βραδινή υγρασία διώχνει κάπως τις καυτές μεσημεριάτικες μυρωδιές του πεζοδρομίου κι έτσι περνάς πάνω από πατημένα τσίσα χωρίς να στρέψεις την αναπνοή στο στόμα.

Όταν φτάσεις σε μια καλή ‘βόλτα’, οι άνθρωποι γύρω είναι το ίδιο 'ζωντανοί'. Το πεπρωμένο του τέλους δεν θα το δεις σε πρόσωπα. Όχι ακόμα. Το καθρεφτίζουν οι βιτρίνες. Ο καφές και το φρόουζεν γιόγκουρτ είναι ακόμα χρήσιμα. Το βρώσιμο δίνει ενέργεια και αφορμή για παρέα. Αλλά στις βιτρίνες το βλέπεις. Οι αγορές δεν έχουν ανάγκη την κατανάλωσή μας άλλο πια. Δυο, τρια, πέντε, μαγαζιά στη σειρά κλειστά. Βρώμικες προσόψεις, τζαμαρίες με κολλημένα -ξανά και ξανά- ενοικιαστήρια και πωλητήρια. Χρώματα ξεπλυμένα και μέσα, πεταμένα στο πάτωμα διαφημιστικά και πατημασιές σε ένα στρώμα σκόνης πολλών μηνών.

Δεν είναι τίποτα καινούριο. Δεν υπάρχει κάποια κρυμμένη έκπληξη. Η μόνη διαφορά δεν είναι αυτό που βλέπεις. Είναι αυτό που ακούς. Πιο σωστά, αυτό που δεν ακούς. Οι βόλτες έχουν άλλο ηχητικό υπόστρωμα.

Στην Αθήνα υπήρχε παντού μια φασαρία. Σε όποια βόλτα κι αν έκανες μέσα στην πόλη οι άνθρωποι μιλούσαν. Πολύ και δυνατά. Τώρα, αυτές οι βόλτες μέσα στο κέντρο της πόλης έχουν άλλα ντεσιμπέλ. Περπατάς ανάμεσα στον κόσμο και όλα είναι αλλιώς. Ησυχία παντού.

Ένας σκασμός.

Think big & άλλες αηδίες

For every moment of triumph, for every instance of beauty, many souls must be trampled.

Hunter S. Thompson

Με τα λόγια χτίζω ανώγια και κατώγια

Άλλη μια συζήτηση -δημόσια, από τα social media στην τηλεόραση και πίσω- γέμισε τις ώρες μας με λόγια χωρίς τέλος.

Τοποθετήσεις, ασυναρτησίες και λογοδιάρροια για το τι-και-το-πως ενός κρυόκωλου, χονδροειδούς «αστείου» στον λογαρισμό του twitter μιας αθλήτριας.

Αν εξαιρέσω το κείμενο που «ανέβασε» ο pitsirikos, σε καμία άλλη αναφορά για το θέμα δεν βρήκα την ουσία όλης αυτής της φασαρίας. Ρατσισμός, αποκλεισμός, το δικαίωμα της έκφρασης και γενικώς μια ατέρμονη συζήτηση, σαν θόρυβος.

Θα μου πεις: «και τι θέλεις μαντάμ»; Να μην σχολιάζει το timeline;

Για να πω την αλήθεια: ναι. Θα ήθελα, για μια φορά, το timeline να μην σχολιάσει. Προφανώς, εννοώ να μην σχολιάσει με τέτοια λύσσα. Έγραψε η αθλήτρια ό,τι έγραψε και η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή την απέκλεισε από την αποστολή στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου. Τραγωδία.

Απορώ. Είναι όλα λυμένα; Δηλαδή, οι αθλητές, οι αγώνες, μια φιέστα πολλών εκατομμυρίων ευρώ, ίσως και δισεκατομμυρίων, που έχει τόση σχέση με το «Ολυμπιακό Πνεύμα» όση έχω εγώ με τον Δαλάι Λάμα, ο υφέρπων και πανταχού παρών φασισμός, η ντόπα που μετατρέπει ανθρώπους σε μηχανάκια τηλεθέασης και παραγωγής χρήματος...

Όσο ανεχόμαστε το φασισταριό που σέρνεται γύρω μας παντού, αποδεχόμαστε τη μπόχα που αναδύεται από την πόρωση για χρήμα και όσο θεωρητικολογούμε για τη μιζέρια, τόσο «γράφουν» τα κοντέρ. Περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Μπλα μπλα μπλα... χάλια όλα και μπλα... μπλα... μπλα... μα τίποτα δεν αλλάζει σ’ αυτή τη χώρα... μπλα... μπλα... μπλα!

Τι έκανε, ποιος, γιατί, πότε.

Έχετε παρατηρήσει κάτι γέρους στα χωριά που κάθονται δίπλα-δίπλα και όλη μέρα δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να κουτσομπολεύουν όποιον περάσει από μπροστά τους; Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό τους δεν είναι ότι είναι γέροι, είναι το ότι δεν κάνουν κάτι. Δεν έκαναν ποτέ για ό,τι τους ενοχλούσε, για ό,τι τους έκλεψε τη ζωή και τα όνειρά τους. Μόνο μιλάνε.

Α, ναι. Και κάθε 3-4 χρόνια, ψηφίζουν...

Στη φωτό, έργο του Banksy.

Rave iBand

Που να κουβαλάς πιάνα, μπάσα, ντραμς;
Οι Rave iBand παίζουν ωραίες μουσικές μόνον με smart phones & tablets!
Δώσε.

Ένας επίμονος λιχούδης

Αγαθιάρα.

Καλά τα λόγια. Δε λέω.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαιώματα και όλοι πρέπει να είναι ελεύθεροι να λένε τη γνώμη τους.

Μάλιστα. Να μιλάει ο άδικος, ο ασυνάρτητος και ο ανόητος. Βεβαίως. Δημοκρατία έχουμε. Το καταλάβαμε. Το ζήτημα δεν είναι αυτό. Δεν είναι ούτε καν το πρόβλημα.

Παρατηρώ ότι άδικοι, ασυνάρτητοι και ανόητοι πράττουν καθημερινά και προβάλλουν τις άδικες, ασυνάρτητες και ανόητες πράξεις τους με κάθε ευκαιρία. Έτσι μου γεννήθηκε η απορία: το "άλλο" μέρος που είναι; Που βρίσκονται οι δίκαιοι, οι συγκροτημένοι, οι λογικοί; Και αν υπάρχει ένα "σύστημα" που δεν τους προβάλλει, γιατί δεν προβάλλονται από αλλού;
Λέμε τώρα... και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα.

Προσωπικώς, θα αρχίσω από τα απλά.

Χτες, για παράδειγμα, αποφάσισα να τηλεφωνήσω στην εταιρεία που μου παρέχει τηλεφωνία και σύνδεση στο διαδίκτυο για να διαπιστώσω σε τι οφείλεται η τραγική ταχύτητα με την οποία 'ανοίγουν' οι σελίδες όποτε συνδέομαι στο internet. Έχω αρκετά πικρή εμπειρία από τέτοιες συνομιλίες και είχα 'φορτώσει' πριν 'συνδεθώ με έναν εκπρόσωπό τους'.

Για να μην κουράζω, ο άνθρωπος, όχι μόνον μου έλυσε την απορία και το πρόβλημα, αλλά απεδείχθη υπομονετικός, επίμονος, σοβαρός, τα πάντα. Στο τέλος, λοιπόν, της συνομιλίας μας και αφού τον ευχαρίστησα, ζήτησα το όνομά του. Κι εγώ η ίδια εξεπλάγην με τον εαυτό μου. Είμαι φαίνεται κι εγώ ένα σκυλί του Παβλόφ μερικές φορές και κλώτσησε μέσα μου η φράση 'θα ήθελα να μου πείτε το όνομά σας'.

Έσπευσα να του διευκρινίσω ότι το ζήτησα -και το σημείωσα- για να φροντίσω να το μεταφέρω. Αν η ίδια η εταιρεία δεν με πάρει σε εύλογο χρονικό διάστημα για να έχει feedback για την παροχή υπηρεσιών, θα τους ενημερώσω με το ζόρι. Όχι για το κακό. Για το καλό.

Μπορεί να κάνει διαφορά; Μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα του ανθρώπου;

Η εμπειρία μας λέει ότι όχι. Αλλά η εμπειρία αφορά το παρελθόν. Όχι το παρόν και προπάντων καθόλου το μέλλον. Όπως και να 'χει, αποφάσισα ότι αφού αυτός ο άνθρωπος άλλαξε με τη συμπεριφορά του την δική μου καθημερινότητα, αντί να το πάρω ως δεδομένο -αφού δεν είναι [γι' αυτό δεν γκρινιάζουμε όλοι συνεχώς;]- καλά θα κάνω να του το ανταποδώσω. Όπως μπορώ.

Τι σκατά φωνάζουμε για αλληλεγγύη; Στη θεωρία μόνον;

Εδώ λοιπόν.  Κάθε μέρα. Στα απλά και καθημερινά. Πώς θα αλλάξει η εμπειρία από ένα θλιβερό παρελθόν και ένα μίζερο παρόν; Μόνον με τα μεγαλεπίβολα, τις καπιταλιστικές θεωρίες και τις συνθλίψεις της νομεκλατούρας;

Αν ό,τι κάνουμε βασίζεται στο τι μας λέει το παρελθόν, τότε άστα να πάνε.

Οι συγκροτημένοι λοιπόν. Οι νοήμονες, οι δίκαιοι, οι σοβαροί, όσοι είναι γλυκείς, έχουν αντίληψη, χιούμορ και καλή διάθεση. Όπου τους αναγνωρίζω σκοπεύω να τους το λέω.

Θα χαρακτηριστώ χαζή και αγαθή; Χέστηκα. Έχω ανάγκη να συναντηθώ και να χαμογελάσω. Αφήνω την εξυπνάδα και την πονηριά στο παράλληλο παρόν όσων τις μεταχειρίζονται.

Χάρισμα.

Τρέλα

"Insanity in individuals is something rare - but in groups, parties, nations and epochs, it is the rule".

Friedrich Nietzsche

Προσμονή, όπως longing

'Father and Daughter' (2000) by Michaël Dudok de Wit from Howard W. on Vimeo.

"There is no past that we can bring back by longing for it. There is only an eternally new now that builds and creates itself out of the Best as the past withdraws".

Goethe
_