Job interview

Hollowing out Democracy

Hollowin out, δηλαδή αφαιρώντας το περιεχόμενο, αφαιρώντας τον πυρήνα...

H Ναόμι Κλάιν μιλάει για την κυβέρνηση Παπαδήμου. Και εξηγεί πώς και γιατί η Ελλάδα είναι κάτι σαν τη Νότια Κορέα, σαν τη Χιλή. Ωραίοι παραλληλισμοί για να νιώθει κανείς υπερήφανος...

Περισσότερα, ΕΔΩ!

Όπου και να κρυφτείς, η αλήθεια θα σε βρίσκει

Είναι πολύ ωραίο να νιώθει ένας Έλληνας ότι είναι τόσο "ευρωπαίος", ώστε μόνον οι "ευρωπαίοι" θα καταλάβουν την όμορφη τεχνοκρατική του γνώση και εμπειρία.

Επιλέγει, λοιπόν, να απευθυνθεί σε όμορφο "ευρωπαϊκό" ακροατήριο και να τσαμπουνήσει όσα νομίζει ότι μπορεί να τσαμπουνήσει.

Σε αυτό το όμορφο "ευρωπαϊκό" ακροατήριο όμως -για κακή του τύχη- ανήκουν και κάποια από τα θύματα των επιλογών του υπερήφανου "ευρωπαίου" Έλληνα. Θύματα, που, καταπώς φαίνεται, είναι και αυτά όμορφα ευρωπαϊκά, για να έχουν γίνει αποδεκτά από την "αληθινή ευρώπη", στην οποία επέλεξε να απευθύνει την όμορφη "ευρωπαϊκή" του άποψη. Και τα θύματα αυτά, φέρνουν στην παρέα μια φίλη τους. Την αλήθεια.

Dead & gone

Ως γνωστόν, τα ονόματα των δρόμων της Ελλάδας, είναι ονόματα νεκρών.

Τύχη.

Έχω σε εκκρεμότητα ένα νέο tattoo.

Όταν είδα αυτή τη φράση σκέφτηκα ότι είναι μια καλή ιδέα. Θα το χτυπήσω και θα το αφιερώσω στους καλούς φίλους.

Εκτός από παρέα, οι φίλοι είναι εκείνοι που μπορούν να μας κάνουν να δούμε τον κόσμο και με άλλα μάτια. Να προχωράμε και να αλλάζουμε. Έχω την τύχη να έχω φίλους από τα παιδικά μου χρόνια. Αυτό που μοιράζομαι με αυτούς τους παλιούς, είναι ότι καταφέραμε -ενώ γίνονταν όλα όσα γίνονται στις ζωές των ανθρώπων και τους αλλάζουν- να μην ξεχάσουμε ο ένας τον άλλον και να τιμούμε την παρουσία μας ο ένας στη ζωή του άλλου. Ενίοτε, αυτό γινόταν και με καυγάδες, πείσματα και απουσίες. Επιστρέφαμε πίσω πάντα.

Έχω την τύχη να έχω και λίγους πιο καινούριους φίλους. Αυτό που μοιράζομαι με αυτούς τους νέους, είναι ότι καταφέρνουμε -ενώ γίνονται όλα όσα γίνονται στις ζωές των ανθρώπων και τους μπερδεύουν- να μην ξεχάσουμε ότι δύσκολα μοιράζεσαι τη λύπη και δυσκολότερα την εμπιστοσύνη και τη χαρά.

Νιώθω τυχερή για τους φίλους που βρίσκονται στη ζωή μου. Χωρίς αυτούς θα ήμουν σίγουρα ένας άλλος άνθρωπος. Χάρη σε αυτούς, μετά την έβδομη φορά που θα πέσω, μπορεί να ξανασηκωθώ.

sexy

Φτωχοί εναντίον φτωχών.

Financial Holocaust

"...the Greeks have not had representational government in quite some time..."!

Στερεότυπα

Το κάψιμο μιας γερμανικής σημαίας χτες, έξω από τη Βουλή των Ελλήνων, αντικατοπτρίζει τη λανθασμένη -κατά τη γνώμη μου- άποψη αρκετών συμπατριωτών μας ότι για όλα τα δεινά της Ελλάδας φταίνε οι σκληροί Γερμανοί.

Το φταίξιμο για το ζόρι που τραβάμε δεν είναι ενός άλλου λαού. Είναι δικό μας και είναι επίσης το αποτέλεσμα ενός συστήματος. Προφανώς αναφέρομαι στο καπιταλιστικό, του οποίου χαρακτηριστικό ελάττωμα είναι ότι τα λεφτά δεν φτάνουν για όλους.

Οι Γερμανοί, στέφθηκαν νικητές στο καπιταλιστικό παιχνίδι της Ευρώπης για πολλούς λόγους. Καθώς τον τελευταίο καιρό το έχω ρίξει στο διάβασμα, έπεσα πάνω σε μια ενδιαφέρουσα παράγραφο, στην εισαγωγή του βιβλίου "Ιστορία της Σύγχρονης Ευρώπης" του T.C.W. Blanning. Γράφει εκεί ο 'ποιητής': "Αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν με τον καλύτερο τρόπο τις τράπεζες επενδύσεων, έναν οικονομικό θεσμό ισάξιο της εφεύρεσης της ατμομηχανής, ήταν οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί αποδείχθηκαν οι πλέον ικανοί στο να συνδέουν την επιστήμη με τη βιομηχανική παραγωγή, κάτι το οποίο τους κατέστησε κυρίαρχους στους βιομηχανικούς κλάδους της υψηλής τεχνολογίας". Δε θέλει πολύ μυαλό.

Έτσι, σήμερα -στην αρχή μια νέας χιλιετίας, αλλά και ενός νέου κοσμικού έτους- είναι σαρκαστικά διασκεδαστική έως και ανατριχιαστική η διαπίστωση ότι ο ελληνικός και ο γερμανικός λαός, ενώ είναι εντελώς διαφορετικοί, μοιράζονται μια κοινή πεποίθηση.

Μοιράζονται όσο κανείς άλλος -τουλάχιστον στην Ευρώπη- την αυτάρεσκη πεποίθηση της συντριπτικής υπεροχής. Δυο λαοί που νιώθουν ότι είναι 'γαμάουα'.

Εμείς, βιώνουμε τη φαντασίωση της υπεροχής, θεωρώντας ότι η ελληνική ιθαγένεια μας χρίζει αυτόματα αποκλειστικούς κληρονόμους της αρχαίας ελληνικής διάνοιας. Εκείνοι, βιώνουν τη φαντασίωση της υπεροχής, εξάγοντας -με θρησκευτική προσήλωση- αυστηρότητα και επιβολή.

Ο ένας λαός δεν αντέχει τα όρια, ο άλλος δεν μπορεί χωρίς αυτά. Η μανία των Ελλήνων για ανεξέλεγκτη ελευθερία τους καταδικάζει στην ανωριμότητα, που εξωτερικεύεται ως αυτοκαταστροφικότητα, καθιστώντας τους εθισμένους στο χάος. Η μανία των Γερμανών με την τάξη τους καταδικάζει στην αυτοσυγκράτηση, που εξωτερικεύεται ως επιθετικότητα, καθιστώντας τους εθισμένους στην υπακοή. Κοινό έδαφος μπορεί κανείς να βρει μόνον στην ανασφάλεια.

Έτσι, η σχέση είναι καταδικασμένη. Γι' αυτό μας ξέσκισαν στο Β' παγκόσμιο πόλεμο, γι' αυτό δε θα τους χαλούσε να μας ξεσκίσουν και τώρα. Αυτά όλα είναι χαρακτηριστικά που θέλουν "γόνιμο έδαφος" και "πότισμα". Το γόνιμο έδαφος είναι η βλακεία και το πότισμα είναι το μίσος.

Μέχρι να ξυπνήσουμε όλοι, Γερμανοί, Έλληνες -όλοι οι άνθρωποι εννοώ, που τους φέρονται σαν υποζύγια-, θα βυθιζόμαστε στα στερεότυπα, μισώντας ο ένας τον άλλον όλο και περισσότερο. Εμείς, ως δάσκαλοι της καλοπέρασης, εκείνοι ως καθηγητές της τιμωρίας.

Blues mood in my soul

Στα στούντιο της Stax & της Fame ηχογραφήθηκαν μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ.

Έχουν περάσει περισσότερα από 40 χρόνια από τότε που γυρίστηκε αυτό το φιλμ. Δεν έχει και τόση σημασία αν δεν καταλαβαίνετε γαλλικά. Οι άνθρωποι, η μουσική και οι κάμερες λένε την ιστορία μια χαρά.

Περισσότερα για τη Stax Records & τη Fame Records μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.
Για τον δημιουργό του φιλμ Ρ. Μανθούλη, εδώ.

I won't change the world

Οι μεγάλοι και δυσθεώρητοι στόχοι είναι παγίδα και 'τυρί' για να σε κάνουν να νιώσεις αποτυχημένος.

Τρως το τυρί -διαλέγω ως τυχαίο παράδειγμα το να γκρεμίσεις μια κυβέρνηση κι έναν σάπιο μηχανισμό που πήρε δεκαετίες για να χτιστεί ως τέτοιος, ως σάπιος, δηλαδή θνησιγενής- κι η φάκα είναι πως ο στόχος είναι κι αυτός θνησιγενής. Ό,τι κι αν κάνεις τίποτε δεν αλλάζει, άρα είσαι αποτυχημένος, άρα ό,τι κι αν κάνεις πάντα όλα ίδια θα μένουν, άρα, παραιτήσου, αποδέξου τη μοίρα σου. Τη μοίρα του αποτυχημένου.

Αυτό είναι μια μπαρούφα κολοσσιαίων διαστάσεων. Αν κάτι χαρακτηρίζει όλη τη φύση γύρω μας [και μέσα μας επίσης] αυτό είναι η αλλαγή. Ακατάπαυστη, αδιάλειπτη, ασταμάτητη. Μόνον που γίνεται βήμα-βήμα. Απλώς εμείς δεν έχουμε μάθει να παρατηρούμε ή μάλλον κοιτάμε χωρίς να βλέπουμε. Το φυτό μεγαλώνει. Το ότι δεν το παρατηρείς κάθε μέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μεγαλώνει. Όταν το δεις στο ντοκυμαντέρ της τηλεόρασης [σε γρήγορη κίνηση] εντυπωσιάζεσαι. Στο σαλόνι του σπιτιού σου, στη γλάστρα σου, το περιφρονείς.

Αφού για δεκαετίες καθόμασταν σαν χάνοι μπροστά στα ευτελή καθρεφτάκια -ενώ τα "ασημικά" σε μέγεθος ελέφαντα περνούσαν απ' την άλλη μεριά- τώρα αιφνιδιασμένοι, εντυπωσιασμένοι, πάλι σαν χάνοι, προσπαθούμε να ξυπνήσουμε. Ήταν πολύ βαθύς ο ύπνος, γι' αυτό κι αργούμε να ξυπνήσουμε.

Ζαλισμένοι από τον ύπνο πάλι τρώμε το "τυρί". Οι στόχοι είναι επίμονα μεγαλεπήβολοι. Άρα απραγματοποίητοι. Πως θα αλλάξει τέτοιο βουνό;

Δυσαρεστημένοι όλοι, κάνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου κόλαση. Στην εφορία: στέκεσαι σε μια ουρά -δυσαρεστημένος πίσω από δυσαρεστημένους και μπροστά από άλλους, ακόμη πιο δυσαρεστημένους. Απέναντί σου άλλοι δυσαρεστημένοι. Όλοι κοιτάνε, κανείς δεν βλέπει.

Ο υπάλληλος μπροστά σου δεν έχει παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο χωρίς βιβλία, όπως τα δικά σου. Ούτε του έχουν κόψει το μισθό από τα 1400 στα 800. Όπως κι εσένα. Όχι. Είναι δημόσιος υπάλληλος και έχει ακόμη δουλειά, άρα είναι εχθρός σου. Το γεγονός ότι όλοι είστε στη γωνία των καιρών και σας βαράνε αλύπητα με βαριοπούλα δεν το βλέπει κανείς. Απλώς μισείτε ο ένας τον άλλον. Όσοι είναι μπροστά απ' τα γκισέ, εύχονται για τους πίσω απ' τα γκισέ να απολυθούν και να πεινάσουν. Όσοι είναι απ' την άλλη, θέλουν όλοι να σκάσουν και να εξαφανιστούν.

Την περίπτωση να φτύσετε το "τυρί", να μονιάσετε, να ακούσετε ο ένας τον άλλον, κανείς δεν την σκέφτεται. Κι αν την σκέφτεται αρνείται να κάνει το βήμα. Θέλει να δουλέψουν όλα 'ρολόι' αμέσως. Το να κάνει εκείνος ένα βήμα τον σατανίζει. Εκνευρίζεται. Κουράζεται και στην ιδέα μόνον του βήματος. Γιατί αυτό που θέλει είναι το άλμα, ένα θαύμα. Θέλει όλα τα προβλήματα να λυθούν εκείνη τη στιγμή, σ' εκείνη την ουρά, από κάποιον άλλο.

Αν θέλεις να αλλάξεις, άλλαξε. Γίνε εσύ το θαύμα. Μην περιμένεις να αλλάξει ο κόσμος όλος πριν το κάνεις. Όσο περιμένεις να αλλάξει πρώτα ο έφορος, ο γείτονας, ύστερα η 80χρονη πεθερά σου, μετά ο πρωθυπουργός και τελευταίος εσύ, η ζωή σου θα φτάσει στο τέλος χωρίς να την έχεις ζήσει.

Πριν αλλάξεις τον κόσμο όλο, άλλαξε εσύ.

Μεθάουα!

Όλοι γνωρίζουμε ότι πολλοί συνάνθρωποι έχουν προβλήματα με την τροχαία, ενώ επιστρέφουν σπίτι, αφού πριν, σε ένα μπαρ ή ταβέρνα, είχαν συναντηθεί με καλούς φίλους.

Προχθές, βρέθηκα κι εγώ μαζί με μερικούς καλούς φίλους σ' ένα μπαράκι για να το «γιορτάσουμε». Μερικές μπύρες παραπάνω, ουισκάκια, κι όλα αυτά σε μια ζεστή, φιλική ατμόσφαιρα. Έχοντας καταλάβει ότι είχα πιεί κάτι παραπάνω, για να επιστρέψω σπίτι μου, έκανα κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ στο παρελθόν. Πήρα το λεωφορείο.

Έφτασα στο σπίτι σώα και αβλαβής και χωρίς κανένα ατύχημα, πράγμα που με άφησε έκπληκτη, διότι δεν είχα οδηγήσει ποτέ μου ένα λεωφορείο. Επιπλέον δε, δεν μπορώ να θυμηθώ από πού το πήρα!

Ευχαριστώ την Ε.

Τσακωμένοι με το θέατρο!

Πήγα χτες στο θέατρο, ακολουθώντας τη φίλη μου την Α.

Παρακολουθήσαμε έναν μονόλογο του Τόμας Μπέρνχαρντ. Ο Τόμας Μπέρνχαρντ, αν δεν το ξέρετε, ήταν ένας πραγματικά σπουδαίος τύπος, Aυστριακός γεννημένος στην Ολλανδία, του οποίου η ζωή νομίζω θα γινόταν μια ωραιότατη ταινία.

Τον μονόλογο ερμηνεύει ο Γιώργος Κιμούλης, που ήταν αγνώριστος και τέλος πάντων, ήταν και καλότατος. Την τελευταία φορά που τον είδα -όχι και τόσο παλιά, πριν λίγους μήνες- μου είχε φανεί κακοδιάθετος και η καλύτερή του στιγμή ήταν όταν έβαλε χέρι σε κάποιους από το κοινό. Καλά τους έκανε, γιατί ήταν εντελώς μαλάκες και μας έσπαγαν κι εμάς τα νεύρα. Αυτή τη φορά ήταν κακοδιάθετος μόνον για τις ανάγκες του ρόλου. Πάντως αν διαβάζει το μπλογκ μου θέλω να του παραγγείλω να παίξει μια κωμωδία. Πιστεύω ότι είναι σημαντικός ηθοποιός και οι σημαντικοί ηθοποιοί πρέπει να παίζουν σε κωμωδίες πιο συχνά. Αυτά.

Θα γράψω τώρα το θέμα για το οποίο αποφάσισα να αναφερθώ στην χθεσινοβραδυνή έξοδο. Καθώς περιμέναμε να αρχίσει η παράσταση, έριξα μια ματιά γύρω. Το θέατρο ήταν τίγκα, δεν έπεφτε καρφίτσα. Μόνον που ήταν σαν γυναικωνίτης. Καλά, υπερβάλλω, αλλά σχεδόν. Η αναλογία πρέπει να ήταν: 15 γυναίκες, 1 άντρας. Το παρατηρώ χρόνια και δεν αλλάζει παρά μόνον προς το χειρότερο. Διότι τέτοια αναφυλαξία με το θέατρο, για χειρότερο την έχω.

Εντάξει, κι εγώ δεν είμαι καμιά τρελή φαν του θεάτρου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακολουθώντας πηγαίνω. Βαριέμαι εύκολα και είναι μετρημένες οι φορές που φεύγω έτσι όπως θέλω, δηλαδή συγκλονισμένη. Γιατί αυτό περιμένω κάθε φορά. Να συγκλονιστώ. Μπορεί να έχω μεγάλες απαιτήσεις, αλλά βρε αδελφέ, δε θέλει πολύ μυαλό. Η διαδικασία είναι που έχει σημασία. Και μάλιστα μεγάλη: τόσους αιώνες, τόσοι άνθρωποι, αποδέχονται την κουλή σύμβαση του θεάτρου για κάποιο λόγο. Δεν είστε περίεργοι να ανακαλύψετε γιατί; Προφανώς όχι...

Αλλά χτες, πάλι εντυπωσιάστηκα από την απροθυμία των Ελλήνων αντρών να παρακολουθήσουν θέατρο. Υπολογίζω δε ότι από όσους βρίσκονταν εκεί, ένας στους τρεις απλώς συνόδευε. Άρα, η αναλογία είναι ακόμη πιο χάλια.

Τι να είναι άραγε αυτό; Η Α. όταν την ρώτησα, μου απάντησε ότι το θέατρο πλημμυρίζει από συναίσθημα και μάλιστα έντονο και γι' αυτό οι άντρες το αποφεύγουν. Ποιος ξέρει να μας πει; Σκέφτομαι να ζητήσω από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο να γράψει μια σχετική ανάλυση. Εσύ τι λες;

"Απλά περίπλοκος", Θέατρο Τέχνης.
Περισσότερα εδώ.

Στον πιο αγαπημένο Γιάννη

"Καινούρια ζωή"

Συνθέτης: Λεό Ραπίτης. Στιχουργός: Μίμης Τραϊφόρος.
Τραγούδι που είχε ακουστεί στην επιθεώρηση των Τραϊφόρου-Ραπίτη «Ραντεβού στην Αθήνα» στο θέατρο National-Βέμπο στην Αλεξάνδρεια το 1944.
Μου το τραγούδησε στο δωμάτιο του "Υγεία" το 2004 και σήμερα [7 χρόνια και κάτι μετά] του το αφιερώνω, με αγάπη.